Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra hefur nú tjáð sig opinberlega á þá leið að hann trúi því að innan skamms muni koma fram nýjar upplýsingar sem muni skýra það í hversu erfiðri stöðu íslensk stjórnvöld hafi verið í Icesave-málinu.
Þetta lét Steingrímur koma fram í tengslum við ummæli Arnolds Schilder yfirmanns innra eftirlits Hollenska seðlabankans um það sem hann kallaði blekkingar og lygar FME um stöðu Landsbankans eða jafnvel alls íslenska fjármálakerfisins og það jafnvel fram yfir andlát Lehman bankans bandaríska um miðjan september 2008.
Steingrímur sagði sem sagt að hann hefði verið bundinn trúnaði varðandi mikilvægar upplýsingar um Iceave en trúnaði yrði aflétt með birtingu skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis.
Sérstaka athygli vöktu ummæli hans um það hversu erfið staða Íslendinga væri gagnvart því að fara dómstólaleiðina með Icesave.

Þetta kemur mér ekki á óvart.

Hér verð ég að biðja þig, lesandi góður, að gaumgæfa vel eftirfarandi:

Í lögum númer 161 frá árinu 2002 um fjármálafyrirtæki er að finna eftirfarandi ákvæði í 36. grein laga um fjármálafyrirtæki (feitletur er mitt):

“Tilkynningu skv. 1. mgr. skulu fylgja upplýsingar um í hvaða ríki fyrirhugað sé að stofna útibú, lýsing á starfsemi útibúsins, skipulagi þess og fyrirhugaðri starfsemi og upplýsingar um heimilisfang útibúsins og nöfn stjórnenda þess.
Eigi síðar en þremur mánuðum frá því að Fjármálaeftirlitinu bárust upplýsingar skv. 2. mgr. skal það senda staðfestingu til lögbærra yfirvalda gistiríkis á að fyrirhuguð starfsemi sé í samræmi við starfsleyfi fyrirtækisins. Jafnframt skal Fjármálaeftirlitið senda lögbærum yfirvöldum gistiríkis upplýsingar um eigið fé fyrirtækisins, gjaldfærni, tryggingar innlána og bótakerfi sem verndar viðskiptavini útibúsins. Hlutaðeigandi fyrirtæki skal samtímis tilkynnt að framangreindar upplýsingar hafi verið sendar.
Fjármálaeftirlitið getur bannað stofnun útibús skv. 1. mgr. ef það hefur réttmæta ástæðu til að ætla að stjórnun og fjárhagsstaða hlutaðeigandi fjármálafyrirtækis sé ekki nægilega traust. Fyrirtækinu skal tilkynnt afstaða Fjármálaeftirlitsins svo fljótt sem auðið er og eigi síðar en þremur mánuðum frá móttöku fullnægjandi upplýsinga skv. 2. mgr.”

Í ljósi þessara ákvæða bað ég fyrir hönd DV um upplýsingar um þær tilkynningar sem farið hefðu á milli viðkomandi eftirlitsstofnana í Bretlandi og Hollandi varðandi Icesave og útibú Landsbankans í þessum löndum. Þetta var í september á síðastliðnu ári og vitaskuld var fjallað um málið í DV á þeim tíma.

Svör FME eru nú birt hér orðrétt:

"Bretland
Tilkynning um opnun útibús í Bretlandi barst frá Landsbankanum til FME þann 19. jan. 2005 (þar var tilkynnt  útlánastarfsemi og fyrirtækjaráðgjöf). FME sendi tilkynningu ásamt gögnum sem kveðið er  á um í 36. gr. laga nr. 161/2002 fftl. til eftirlitsyfirvalda í Bretlandi (FSA) þann 15. feb. 2005. Eftirlitsyfirvöld í Bretlandi (FSA) sendu tilkynningu til FME að þau hefðu móttekið tilkynninguna þann 3. mars. 2005.
Þann 29. júní 2005 barst FME tilkynning frá Landsbankanum um útvíkkun á  starfsemi sinni í Bretlandi og myndi hún nú einnig ná til móttöku innlána. FME sendir tilkynningu þess eðlis til eftirlitsins í Bretlandi (FSA) þann 18. júlí 2005 og fær bréf frá eftirlitinu í Bretlandi (FSA) um að tilkynningin hafi verið móttekin þann 2. ágúst 2005.
 
Holland
Tilkynning um opnun útibús í Hollandi barst frá Landsbankanum til FME þann 31. mars 2006 (þar var tilkynnt  útlánastarfsemi og fyrirtækjaráðgjöf). FME sendi tilkynningu ásamt gögnum sem kveðið er  á um í 36. gr. laga nr. 161/2002 fftl. til eftirlitsyfirvalda í Hollandi þann 25. apríl 2006. Eftirlitsyfirvöld í Hollandi sendu tilkynningu til FME að þau hefðu móttekið tilkynninguna þann 30. júní 2006.
Þann 6. september 2007 barst FME tilkynning frá Landsbankanum um útvíkkun á  starfsemi sinni í Hollandi og myndi hún nú einnig ná til móttöku innlána. FME sendir tilkynningu þess eðlis til eftirlitsins í Hollandi þann 17. september 2007. Eftirlitið í Hollandi sendi ekki bréf til baka en samkvæmt bankatilskipun Evrópusambandsins 2006/48/EC er fjármálafyrirtæki heimilt að hefja starfssemi tveimur mánuðum eftir að tilkynning hefur verið send frá heimaríki til gistiríkis hafi gistiríkið ekki gert neinar athugasemdir við starfsemina.

Að öðru leyti er ekki heimild til að gera gögn opinber er fara á milli fjármálaeftirlita ríkja."


Af hverju skiptir þessi þurra frásögn máli?
Hún skiptir máli vegna þess að hér er staðfest að FME sendi tilkynningar til viðkomandi eftirlitsaðila í Bretlandi og Hollandi sem greinilega voru heilbrigðisvottorð fyrir Landsbankann. Ef ekki hefði aldrei orðið neitt af Icesave snilldinni!

FME getur varla hafa gert neitt annað en að senda fjármáleftirliti í Hollandi og Bretlandi upplýsingar um “tryggingar innlána og bótakerfi sem verndar viðskiptavini útibúsins” eins og stendur í lögunum.
Jafnframt er borðleggjandi að FME hefur gefið Landsbankanum heilbrigðisvottorð því eins og segir orðrétt í lögunum: Fjármálaeftirlitið getur bannað stofnun útibús skv. 1. mgr. ef það hefur réttmæta ástæðu til að ætla að stjórnun og fjárhagsstaða hlutaðeigandi fjármálafyrirtækis sé ekki nægilega traust.
Vel má vera að unnt sé að stunda einhvern lögfræðilegan orðhengilshátt um lagaákvæðin fyrir rétti. Aðalatriðið er að FME studdi Landsbankann fram yfir gröf og dauða og blekkti sambærilega eftirlitsstofnun í Hollandi eins og framburður Schilders ber með sér.

Það varðar áreiðanlega við lög að FME skyldi svo seint sem 29. maí sitja með hendur í skauti þegar Landsbankinn fór inn á sparifjármarkaðinn í Hollandi og safnaði 300 milljörðum króna fram að hruni. Vegna þess að á sama tíma voru flokksbræðurnir í klíkunni á neyðarfundum, þeirra á meðal forstjóri Fjármálaeftirlitsins, um fjármálalegan stöðugleika íslenska bankakerfisins.
Guðmundur Ólason framkvæmdastjóri hjá Wernerssonum vissi að allt var búið í ársbyrjun 2008, jafnvel mun fyrr eins og fram hefur komið í DV.
 
Aularnir með flokksskírteinin í embættiskerfinu sátu aðgerðarlausir með hnút í maganum.
Meira að segja Davíð Oddsson gerði sér ferð í febrúar 2008 til London og reyndi að segja hátt settum bankamönnum og ráðamönnum matsfyrirtækjanna að Icesave væri "tær snilld".

Ég er að tala um ritstjóra hins virðulega og aldna Morgunblaðs sem færir landsmönnum sannleikann um Icesave og Landsbankann.

Eftirfarandi frétt er að finna á vef DV.IS:

„Sjálfstæðisflokkurinn og Frjálslyndi flokkurinn hafa ekki enn skilað Ríkisendurskoðun reikningum fyrir árið 2008. Stjórnmálasamtök skulu árlega skila Ríkisendurskoðun reikningum sínum sem í kjölfarið skal birta útdrátt úr þeim.

Meðal þeirra upplýsinga sem þar eiga að koma fram eru nöfn allra lögaðila sem veittu flokkunum framlög til starfseminnar.

Upphaflega stóð til að birta útdráttinn síðastliðið haust en ekki varð af því þar sem reikningar flokkanna bárust ekki fyrr en undir árslok og sumir ekki fyrr en í byrjun þessa árs. Ríkisendurskoðun krefst þess að flokkanir skili reikningum sínum fyrir árið 2009 eigi síðar en í september næstkomandi.“

„Við höfum ekki neitt að fela í þessu og höfum aldrei haft,“

sagði Geir H. Haarde, þáverandi forsætisráðherra, er hann kynnti blaðamönnum samkomulag um fjármál stjórnmálaflokkanna 22. nóvember 2006.
Samkomulagið var undirstaða nýju laganna um fjármál stjórnmálaflokkanna sem tóku gildi 1. janúar 2007, kortéri eftir að Landsbankinn og FL-Group höfðu rétt Geir H. Haarde, Kjartani Gunnarssyni og Andra Óttarssyni 55 milljónir króna samtals í flokkssjóði Sjálfstæðisflokksins.

Hefur Bjarni Benediktsson og hans fólk í Valhöll ennþá eitthvað að fela?

Ég vann á Fréttablaðinu haustið 2005 þegar blaðið upplýsti almenning um sérkennilega fundi flokksklíku æðstráðenda í Sjálfstæðisflokknum á skrifstofu Styrmis Gunnarssonar ritstjóra Morgunblaðsins þar sem lagt var á ráðin um upphaf Baugsmálsins.
Blaðið mátti þola margra vikna bull og moldviðri úr Moggaáttinni um „illa fengin gögn“.
Á þeim tíma hélt ég því fram ég að sagan myndi ekki festa sig við þetta moldviðri heldur efni tölvupóstanna. Efni þeirra er það sem máli skiptir eftir að búið er að sannreyna það.

Það er sérkennilegt að sjá Fréttablaðið vera komið á Moggaslóðirnar nú varðandi stolin gögn sem boðin voru blaðinu um Milestone og fleira. Nú er eftirfarandi í forsíðufrétt blaðsins í dag:
 
„Síðustu vikur hafa birst fréttir í DV sem kunnugir telja nær víst að eigi uppruna sinn í stolnu gögnunum. Þar á meðal eru fréttir af fjárhag Eiðs Smára Guðjohnsen fótboltamanns, en Gunnar starfaði líka fyrir hann. Eiður hefur kært ritstjóra DV og blaðamann blaðsins fyrir umfjöllunina.“
Reyndi Fréttablaðið ekki að sannreyna ofangreint?

Frá upphafi blaðamennskunnar hefur aldrei verið neitt beinlínis siðfágað við það hvernig fjölmiðlar verða sér úti um upplýsingar. Oft er reynt að misnota þá með því að leka gögnum. Verkefni ritstjórna er að meta hvort innihald siðlausra leka eigi erindi við almenning, sannreyna efni þeirra, vinna málið áfram. Það liggur í hlutarins eðli. Heimsþekktir fjölmiðlar kaupa stundum illa fengnar upplýsingar.

Sjálfsagt er að minna Stöð 2 og Fréttablaðið á eftirfarndi, ritað af Jónasi Kristjánssyni fyrrverandi ritstjóra í dag:
„Wikileaks liggur niðri þessar vikur af fjárhagsástæðum. Því birtust gögnin um Milestone ekki þar, utan lögsögu Íslands. Þau birtust hins vegar í DV, innan lögsögu Íslands. Því velta menn fyrir sér, hvernig þau komust þangað. Líka þeir, sem létu sér í léttu rúmi liggja, hvernig íslenzk gögn komust til Wikileaks. Væntanlega voru flest gögn stolin, sem birtust þar. Þar með talin lánabók Kaupþings. Eins og talið er, að Milestone gögnin séu stolin. Birting uppljóstrana úr þeim gögnum er líka mikilvæg fyrir almenning. Þau sýna rotin fjármál. Fólk sér þar, að bankarnir voru herfilega misnotaðir í þágu skúrka.“

Jónas hefur einnig snarað úr ensku nútimalegum grundvallarreglum blaðamennskunnar. Þær hljóða svo:

1. Blaðamennska veitir fólki upplýsingar, sem gera það frjálst.
2. Skuldbinding hennar er fyrst og fremst við sannleikann.
3. Hollusta hennar er við borgarana.
4. Eðli hennar er leit að staðfestingum.
5. Hún er sjálfstæð gagnvart þeim, sem fjallað er um.
6. Hún er óháður vaktari valdsins.
7. Hún er torg gagnrýni og málamiðlana.
8. Hún reynir að gera það mikilvæga áhugavert og viðeigandi.
9. Hún er víðtæk og í réttum hlutföllum.
10. Hún má beita eigin samvisku.

Einnig þarf að minna Jón Kaldal ritstjóra Fréttablaðsins reglulega á fyrstu grein siðareglna Blaðamannafélags Íslands. Hún er svohljóðandi:

„Blaðamaður leitast við að gera ekkert það, sem til vanvirðu má telja fyrir stétt sína eða stéttarfélag, blað eða fréttastofu. Honum ber að forðast hvaðeina sem rýrt gæti álit almennings á starfi blaðamanns eða skert hagsmuni stéttarinnar. Blaðamaður skal jafnan sýna drengskap í skiptum sínum við starfsfélaga.“

Arnold Schilder

Björn Valur Gíslason þingmaður VG skrifar á bloggi sínu:

„Íslenskir starfsbræður okkar, ég get ekki lýst því öðruvísi en að þeir hafi logið að okkur" sagði Arnold Schilder yfirmaður innra eftirlits hjá hollenska seðlabankanum við rannsóknarnefnd Hollenska þingsins í dag. „Við vorum hafðir að fíflum“ bætti hann svo við af sama tilefni um samskipti Hollenska Seðlabankans við þann Íslenska. Það þarf varla að rifja það upp við hverja hann á, þ.e. hver réði húsum í Seðlabanka Íslands á þessum tíma. Það var fyrrverandi forsætisráðherra Íslands, fyrrverandi utanríkisráðherra, fyrrverandi formaður sjálfstæðisflokksins, aðalhöfundur hrunsins sjálfur og núverandi ritstjóri Morgunblaðsins. Sá vann verk sín í skjóli flokksins undir verndarvæng og í fullu umboði forsætisráðherra flokksins og annarra ráðherra hans.
Það var því ekki nóg með að forysta sjálfstæðisflokksins hafi haft sína eigin þjóð, sitt eigið fólk, að fíflum heldur lugu þeir og sviku erlend stjórnvöld blygðunarlaust þegar þeim þótti svo henta.”

Birni Val er ekki skemmt. Engan skal undra. Þeir lugu jafnvel eftir að Lehman-bankinn var fallinn. Þeir lugu fyrir vini sína í Landsbankanum.
 
Fréttir bárust af því í júní í fyrra að tveir prófessorar við háskólann í Amsterdam hefðu komist að sömu niðurstöðu og Schilder lýsir hér í skýrslu sem samin var fyrir hollenska þingið um Iceave.

“Prófessorarnir sem hér um ræðir eru A.J.C. de Moor og C.E. du Perron, báðir sérfræðingar í fjármálarétti við háskólann. Skýrsla þeirra var til umræðu í hollenska þinginu í gær og verður umræðunni haldið áfram í dag. Skýrslan er unnin upp úr opinberum gögnum í Hollandi, þar á meðal skjalfestum samskiptum við Landsbankann og FME.
Meðal annars kemur fram í skýrslunni að hvorki Landsbankinn né FME hafi viljað viðurkenna í hve mikil vandræði Landsbankinn var kominn í sumarið 2008. Þar að auki hafi báðir þessir aðilar þverskallast við að grípa til nauðsynlegra ráðstafana á þeim tíma sem hefði getað dregið úr tjóninu sem síðar varð,” sagði í frétt á visir.is 25. júní 2009.

Hvernig átti Davíð Oddsson fyrrum seðlabankastjóri að líta til með Kjartani Gunnarssyni, vini sínum og flokksbróður í bankaráði Landsbankans?
Hvernig átti Jónas Fr. Jónsson fyrrum forstjóri FME að hafa eftirliti með vini sínum og flokksbróður Sigurjóni Þ. Árnasyni bankastjóra Landsbankans?

Vonandi veit rannsóknarnefnd Alþingis allt um þessa lygamerði.

Bjarni Benediktsson formaður Sjálfstæðisflokksins og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson formaður Framsóknarflokksins hafa áttað sig á að Icesave-leiðangur þeirra, sem hófst síðastliðið vor, var farinn til einskis.

Næst þarf íslenska þjóðin að líða fyrir það að þeir þurfa að fá að halda andlitinu. Eitthvað þarf að semja, tala aðeins meira við Hollendinga og Breta, ræða svolítið um breytilega vexti, komast að því að vígstaðan er ónýt fyrir Ísland í vaxtamálum,  ganga enn einu sinni með betlistafinn til Breta og spyrja hvort við megum ekki fá lánuð þeirra lánskjör fyrir Icesave-reikningunum.

Og svo framvegis...

Svo þarf að lempa forsetann út af sviði framkvæmdavaldsins áður en hann gerir meira af sér.
Eina lýðræðið sem einhvern tíma hefur virkað og skipt fjöldann einhverju máli er fulltrúalýðræðið.
Inn á svið framkvæmdavaldsins – stjórnvalda - ruddist forsetinn og er nú á góðri leið með að auka tjónið sem af bankahruninu hlaust. Það segir Már Guðmundsson seðlabankastjóri, vinur Ólafs Ragnars forseta.

Bjarni og Sigmundur Davíð eru búnir að átta sig á að ríkisstjórnin situr hvað sem um Icesavelögin verður í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Vígstaða ríkisstjórnarinnar batnar dag hvern sem nær dregur þjóðaratkvæðagreiðslu. Hún ætlar að una dómi þjóðarinnar. Falli Icesave hefur þjóðin tekið völdin af þeim Bjarna og Sigmundi Davíð. Þjóðin þarf ekkert lengur að hlusta á þá. Þá hefur hún sagt sitt. Þjóðin hefur áfram ríkisstjórn sem reynir þá enn eina ferðina að semja um Icesave. Reynir að lágmarka það tjón sem forsetinn, Bjarni og Sigmundur Davíð hafa kallað yfir þjóðina með töfum.

Kannski koma þeir með lafandi skottið og bjóðast til að ganga í slökkviliðið frekar en að vera áfram í hlutverki brennuvarganna.