Mér heyrðist Þór Saari þingmaður Hreyfingarinnar vera að ná áttum varðandi kjarna Icesavelausnarinnar þegar ég hlustaði á hann í Silfri Egils í dag.
En ég verð að viðurkenna að ég skil ekki lengur áherslur og útleggingar skynsamra manna eins og Ólafs Ísleifssonar, sem einnig sat í Silfrinu, og Ólafs Arnarssonar, sem ritar pistla á Pressunni.
Hvað vilja þeir?
Hvaða grundvelli vilja þeir að fylgt sé?
Að heimurinn viðurkenni að skattborgurum heimsins beri ALDREI  að greiða EINKASKULDIR ÓREIÐUMANNA?
Vita þeir ekki að íslenskur almenningur var aldrei spurður um það hvort hann vildi bera byrðar gengisfellinga þegar þær voru á árum ákvarðaðar með pennastriki í þágu útvegsins.

Mér finnst einhvern veginn ótækt að láta misnotkun stórvelda á Alþjóðagjaldeyrissjóðunum verða hluti af Icesavelausninni. Íslendingar hafa einfaldlega ekki efni á slíku stríði sem fyrirfram er tapað. Ég þarf enga mannkynsfrelsun núna.
Málflutningur nafnanna og margra annarra (má ég nefna andófshópsins í VG) er að þessu leyti órökréttur.
Allir eru búnir að viðurkenna að greiða beri lágmarksinnstæður, 20.887 evrur á hvern reikning.
Forsenda samninga er að Íslendingar komi fram sameinaðir.
Óvíst er hvort nokkurn tíma verður hægt að semja svo vel að ávinningurinn vegi upp tap þjóðarinnar vegna tafa frá því í júní í fyrra. Við megum þakka fyrir ef þetta verður zero-sum-lausn.

Leyfist mér að rifja upp aðalatriði gildandi samnings í lýsingu Svavars Gestssonar, sem hann telur í eðli sínu pólitísk:

„Í fyrsta lagi er í honum ákvæði um að í stað þess að borga allt á 10 árum úr ríkissjóði mega líða 7 ár áður en greiðslur hefjast úr ríkissjóði. Að vísu verður það tekið sem kemur í gegnum Landsbankann.
Í öðru lagi er það ekki ríkissjóður sem er framlínuskuldarinn í þessum samningi heldur Tryggingasjóður innstæðueigenda og fjárfesta. Samningurinn sem gerður var af Baldri Guðlaugssyni fyrir ríkisstórn Sjálfstæðisflokksins og Samfylkingarinnar byggðist á því að ríkissjóður borgaði strax og væri ábyrgur fyrir öllu. Okkar samningur gerir ráð fyrir því að það sé Tryggingasjóðurinn sem sé aðili málsins. Og þannig var það Áslaug Árnadóttir sem skrifaði undir samninginn fyrir hönd sjóðsins á sínum tíma, sem annar undirritunaraðili fyrir okkar hönd.
Í þriðja lagi koma eignir Landsbankans inn í þetta. Ég sagði - varkár og íhaldssamur eins og ég er - þegar haldið var af stað að gera mætti ráð fyrir 75 prósent heimtum úr eignasafni bankans. Nú tala menn um allt að 90 prósent og var ekki forsætisráðherrann að tala um 100 prósent heimtur? Það er því bersýnilegt að við vorum varkár, guði sé lof.
Fjórða pólitíska atriðið er að það er hægt að segja upp Icesave-samningnum hvenær sem er. Ef við finnum lægri vexti þá er hægt að segja upp samningnum og endurfjármagna hann allan. Ef betri kjör á peningum finnast fyrir Ísland er hægt að segja upp samningnum þegar í stað. Þetta er óvenjulegt en þetta er unnt.
Fimmta atriðið er að í honum er gert ráð fyrir því að hægt sé að endurskoða samninginn í samkomulagi við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn ef hann verður efnahagslífinu ofviða. Nú hefur komið á daginn að það virðist ekki vera. En ef allt færi á versta veg, til dæmis af náttúrufarsástæðum, hefðum við allan rétt á því að krefjast endurskoðunar. Og þetta er ekkert kaffiboð heldur alvarlegt samtal við aðra sem vilja vera með okkur í að leysa málið.
„Síðasta pólitíska atriðið í þessum samningi eru vextirnir á lánunum sem Bretar og Hollendingar veita á móti uppgjöri sínu við eigendur innstæðna hjá Landsbankanum. Ef Ísland væri að fá lán á núverandi markaðsvöxtum væru vextirnir milli 10 og 11 prósent. Staða þjóðarbúsins er svo veik. Um samdist að við greiddum 1,25 prósent ofan á svokallaða CIRR-vexti, þannig að heildarvextirnir eru 5,55 prósent.
Þetta eru pólitísk atriði samningsins.“

Og frekar en að orðlengja þetta frekar langar mig til að vísa í þetta minnisblað sem ritað var í einu landanna sem Ólafarnir telja til óvinaþjóða nú.

Ég las eftirfarandi pistil um Icesave-stöðuna eftir Guðmund Steingrímsson þingmann Framsóknarflokksins á Pressunni.is. Ég ætla strax að taka fram að ég er jafn sammála Guðmundi þingmanni Framsóknarflokksins og ég er ósammála Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni þingmanni Framsóknarflokksins.
Eru þeir örugglega samherjar?
Og hvað hefur eiginlega komið fyrir Ólaf Arnarsson pistlahöfund á Pressunni? Velur hann að trúa ruglinu í Agnesi, Sigmundi Davíð og Bjarna Ben. sem hafa tekið sér einkaleyfi á því hvað séu íslensk viðhorf og hvað séu andíslensk viðhorf?
Allir hafa í orði samþykkt að greiddar skuli lágmarksinnstæður samkvæmt regluverki EES-samningsins, 20.887 evrur á hvern reikning.  Það eru um það bil 700 milljarðar. Nú ættu að vera um 630 milljarðar til upp í þessa skuld í búi Landsbankans. Leyfist mér að spyrja Ólaf sem ég veit að þekkir til bankastarfsemi: Er hægt að gangast inn á að þetta verði greitt án þess að ábyrgjast að upphæðin verði greidd?
Er nokkuð annað eftir en að skoða ný tilboð um bætt vaxtakjör?
Hefur Ólafur nokkuð látið mennina, sem sífellt eru að setja tréklossana sína í tannhjól íslenska samfélagins, teyma sig út í fúafen?

En hér er sem sagt pistill Guðmundar þingmanns Framsóknarflokksins:

Þegar Landsbankinn féll stóð upp úr öðrum hverjum manni að Icesave-reikningarnir yrðu ekkert mál. Eignir bankans myndu dekka þá.

Í því mati gerði enginn ráð fyrir að Bretar og Hollendingar myndu lána Íslendingum fyrir lágmarkstryggingunni. Enginn gerði ráð fyrir vaxtakostnaði af láni til þess arna.

Þar liggur hundurinn grafinn og hefur alltaf legið. Icesavemálið er í sjálfu sér einfalt: Eignir (sem vaxa) koma upp í skuldir.  Málið dautt.

Vaxtareikningur á hendur íslenska ríkinu , upp á hundruði milljarða, er stílbrot á þessum einfaldleika. Þar liggur ósanngirnin.

Ef hægt er að ná umtalsvert niður vöxtunum á Icesaveláninu, eða búa þannig um hnútana að Bretar og Hollendingar fái eignir Landsbankans upp í sitt lán – og ef eitthvað stendur út af borðinu má hugsanlega semja um meðferð þeirrar upphæðar síðar – ætti málið að vera leyst.

Svona í grófum dráttum.

Ljóstíra stjörnublaðakonnunnar  Agnesar Bragadóttur skín ekki mjög skært þessa dagana.
Hún skrifar á forsíðu Moggans í dag um meint baktjaldamakk fjármálaráðherra með Bretum. Fyrirsögnin er “Grunur um leynimakk – Stjórnarandstaðan full tortryggni í garð stjórnarinnar...”.
Forvitnilegt er að fá fyrirsögn um leynimakk ofan úr Hádegismóum. Halda mætti að Steingrímur J. Sigfússon og Indriði H. Þorláksson horfi yfir öxlina á Alasdair Darling, fjármálaráðherra Breta, andi ofan í hálsmál samningamanna hans og segi þeim hvað þeir eigi að bjóða Íslendingum.

Er þetta trúlegt? Er þessi grunsemdaleynimakksfrétt boðleg?
En svokallaður fréttaflutningur Morgunblaðsins á sér skýringar og forsögu. Blaðinu ritstýrir nú meintur brotamaður sem fæst við það að lesa bréf frá rannsóknarnefnd Alþingis og smíða andmæli. Lítið hefur farið fyrir því aðdráttarafli Davíðs Oddssonar sem Óskar Magnússon lofaði landsmönnum þegar hann réði rekna seðlabankastjórann síðastliðið haust sem ritstjóra. Ný lesendakönnun staðfestir fréttir DV um fjórðungs fall áskrifta og lesturs.

“Grunur um leynimakk” er nýja fréttalínan sem á nú að hífa upp lesturinn og söluna.
Agnes, sem tírir ekki lengur nægilega til að lesbjart teljist, vann einnig undir Styrmi Gunnarssyni ritstjóra.
Styrmir var sannarlega staðinn að leynimakki á kontór Moggans með Kjartani Gunnarssyni þá framkvæmdastjóra Sjálfstæðisflokksins við að leggja á ráðin um Baugsmálið. Þar komu blautir Jónínupóstarnir við sögu haustið 2005. Styrmir var og er vel kunnugur leynimakki og notaði sjálfur orðin innvígður og innmúraður um leynimakkið í launhelgum Sjálfstæðisflokksins þegar ráða þurfti ráðum um óvini Davíðs og  Flokksins. Þar helgaði tilgangurinn meðalið rétt eins og nú þegar Morgunblaðið hefur rækilega vikið af braut heiðarlegrar blaðamennsku og rekur nú ofstækisfullan en stundum einfeldningslegan áróður gegn ríkisstjórn sem hrakti hann frá völdum í Seðlabankanum.
Já; Mogginn lætur sem sagt í veðri vaka að Steingrímur og Indriði H. stýri tilboðum Breta og Hollendinga til samninganefndarinnar.

Hverjir stýra Agnesi, Bjarna Benediktssyni og Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni? Eru þau aumir leiksoppar fjölskyldna og ritstjóra sem bankahrunið afhjúpaði?
Hvernig getur nokkur maður vitað hvort forystumenn Framsóknarflokksins og Sjálfstæðisflokksins gangi erinda sérhagsmuna eða almannahagsmuna?
Og hvað með stjörnublaðakonuna með daufu tíruna? „Agnes Bragadóttir er hætt blaðamennsku. Hefur hún verið ráðin til starfa sem fjölmiðlafulltrúi náhirðarinnar.“ Þannig hljómaði Facebook-staða lögmannsins Sveins Andra Sveinssonar einn dag snemma í apríl í fyrra. 
Engin furða að þessum fyrrverandi borgarfulltrúa Sjálfstæðisflokksins hafi ofboðið.

Nú vill Bjarni Benediktsson formaður Sjálfstæðisflokksins endilega halda þjóðaratkvæðagreiðslu og mælir með því að kjósendur felli lögin sem þingið samþykkti 30. desember síðastliðinn og  lýðræðiselskandi forsetinn vísaði til þjóðarinnar. Ekkert að því að vera samningslaus ef núverandi viðræður renna út í sandinn sýndist mér eftir honum haft síðast í dag.

„Ef það dugar ekki til þess að leiða fram niðurstöðu þá vil ég að við fellum þessa samninga sem voru afgreiddir í lok síðasta árs. Þá er ljóst það er ekkert samkomulag í gildi við Breta og Hollendinga. Það er ekki vegna þess að við höfum ekki sýnt sanngirni heldur vegna þess að þeir hafa verið með óbilgjarnar kröfur. Við eigum ekki að tapa ró okkar yfir því," segir Bjarni við visi.is.

Bjarni lærir greinilega aldrei neitt og virðist ólæs á íslensk stjórnmál.
Hvernig sem þjóðaratkvæðagreiðslan fer mun það gerast , að kjósendur kveða þar upp sinn endalega dóm. Með því taka kjósendur sér einnig stöðu fyrir framan Bjarna og Sigmund Davíð. Eftir slíka þjóðaratkvæðagreiðslu skiptir engu máli lengur hvað þeir segja. Þeir koma sér í þessa stöðu hjálparlaust. 

Falli lögin þarf ríkisstjórnin að setja enn á ný undir sig hausinn og reyna að takmarka það tjón sem hlotist hefur af ábyrgðarleysi Bjarna, Sigmundar Davíðs, forseta Íslands, Ögmundar og InDefence.

Í DV í dag segir meðal annars:
„Ónefndur hagfræðingur hefur reiknað að herkostnaður þjóðarinnar vegna tafa á Icesave-samningum við Hollendinga og Breta nemi 75 milljörðum króna á mánuði. Þetta þykir vísum mönnum ríflegt. En jafnvel þótt deilt væri í upphæðina með 10 væri niðurstaðan 7,5 milljarðar króna á mánuði. Þetta telja menn jafnvel vera of lága tölu. Frá því samningur lá fyrir í júní í fyrra hefur þjóðarbúið því tapað að lágmarki 60 milljörðum króna. Verðbólga hefur verið á uppleið í Bretlandi og Bank of England mælir hana 3,5 prósent um þessar mundir.
Eru þá raunvextir af Icesave ekki komnir niður í 2 prósent miðað við 5,5 prósenta fasta vexti af Icesave-skuldbindingunum?“

Fyrirgefðu Bjarni: Þjóðin borgaði 32 milljarða króna í vexti og verðbætur fyrir einkaseðlabankahrun Davíðs Oddssonar á síðasta ári?
Hvenær ætlar þú að hætta að vinna þjóð þinni tjón?

Í Kastljósi Sjónvarpsins í gærkvöldi tókust á Helgi Seljan fréttamaður og Gylfi Magnússon efnahag- og viðskiptaráðherra.
Helgi spurði um tvennt:  Laun skilanefndamanna og slitastjórna annars vegar og um afskriftir bankanna og meðferð þeirra á útrásarvíkingum eða grunuðum hins vegar.

Þetta var vitrænt samtal; Helgi spurði jafnvel út frá siðferðilegum viðmiðunum svo sem vera ber. Almenningur skiptir sér ekki aðeins af lögum heldur einnig siðferði.

Svör Gylfa og viðbrögð hans eru eftirminnileg og að mínu viti bæði rétt og embættisleg.
Hann vakti meðal annars athygli á að íslenska ríkið bæri nokkra ábyrgð á skilanefndunum jafnvel þótt þær væru nú launaðar af kröfuhöfum. Honum þótti laun skilanefndarmanna há á íslenskan mælikvarða og benti á að ríkið væri meðal eigenda og kröfuhafa í bönkunum og gæti sagt sína meiningu um þetta.

Afstaða hans til afskrifta bankanna og meintra sakamanna hrunsins þótti mér ábyrg og einhvern veginn rétt.

Gylfi sagði að fyrirtækin yrðu að ganga hvað sem tautar og raular og þyrftu skjóta úrlausn.
Gylfi sagði að sumir útrásarvíkingar, stjórnendur eða aðaleigendur fyrirtækja og banka sættu nú rannsókn.
Gylfi benti á að réttað verði yfir sumum þeirra og einhverjir þeirra verði dæmdir.
Gylfi benti á að sumir þeirra lendi vafalaust í skattamálum og verði einnig dæmdir.
Gylfi benti á að æra sumra þessara manna væri engin og fyrirtæki sæktust varla eftir því að hafa þá í fyrirsvari.
Gylfi benti á að réttarkerfið vinni á öðrum hraða en viðskiptalífið og við yrðum að vera þolinmóð.
Gylfi vildi ekki búa til „svartan lista“ fyrir fjölmiðlana (væri slíkt ekki fasismi?)
Gylfi benti á að allir eru saklausir uns sekt er sönnuð.

Gylfi býr í réttarríki og ég er feginn því að maður eins og hann eru tilbúinn að verja það.

Það breytir ekki því að almenningur getur og má taka afstöðu til upplýsinga og hneykslast á græðgi, bruðli og siðleysi. Almenningur má taka afstöðu gegn útrásarvíkingum nú þegar.  Helgi hélt slíkum sjónarmiðum á lofti.
Ég sé að landflótta fjölmiðlakona í Noregi vill ekki skipta við Samskip hans Ólafs Ólafssonar.
Þótt Gylfi taki afstöðu með réttarríkinu gæti hann hæglega tekið sama pól í hæðina og fjölmiðlakonan í Noregi. Hann getur líkt og aðrir borgarar greitt atkvæði með buddunni.

Takk fyrir spjallið Helgi og Gylfi.