Þjóðin bíður eftir þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesavesamning sem er í raun úreltur.
Stjórnmálaflokkarnir gætu þess vegna sameinast um að blása hana af.
Þorir einhver þingmaður að taka af skarið og segja sannleikann um það hversu vandræðalegt þetta er?
Einn möguleikinn er að fresta þjóðaratkvæðagreiðslunni með það fyrir augum að fá skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis birta á undan. Fyrir því eru haldbær rök.
Þar með gæfist einnig aukið svigrúm til samningaviðræðna við Hollendinga og Breta.
Líklega vill enginn meir en forsetinn fresta þjóðaratkvæðagreiðslunni. Þvílík niðurlæging sem það yrði fyrir hann að 15 til 20 prósent færu á kjörstað til að kjósa um úreltan samning.

Með grundvallarsamkomulagi við Hollendinga og Breta er áskilið að samningaumleitanir hvíli á samstöðu allra stjórnmálaflokka og stuðningi forseta Íslands.
Þetta merkir að sérhver stjórnmálaflokkur hefur neitunarvald um allar lausnir Icesavedeilunnar.
Forseti Íslands hefur einnig neitunarvald. Rökrétt væri að forsetinn ætti því einnig fulltrúa í samninganefndinni; hann gæti í raun stöðvað alla samninga.
Þess vegna mæli ég með því að Örnólfur Thorsson, forsetaritari, taki sæti í samninganefndinni.

Stjórnarliðar væru að líkindum búnir að semja við Hollendinga og Breta ef þeir væru einir að verki. Það merkir að frekari tafir og þóf í Icesavemálinu er á ábyrgð stjórnarandstöðunnar.
Stjórnarandstæðingar geta ekki komið ríkisstjórninni frá.
Stjórnmálaflokkarnir, stjórn eða stjórnarandstaða, geta ekki leyst málið og samið án fulltingis forseta Íslands, sem alltaf getur stöðvar málið.
Hann hefur tjáð sig opinberlega um efni Icesavemálsins, t.d. um vexti.
Nauðsynlegt yrði að fá yfirlýsingu frá forsetanum hið minnsta ef samið yrði, þ.e. um að hann styddi niðurstöðuna.
Þar með væri forsetinn reyndar farinn að taka efnislega afstöðu til málsins en ekki aðeins á grundvelli almenningsálits hvað hann gerði þegar hann synjaði Icesavelögunum frá 30. desember staðfestingar.

Enginn veit á þessari stundu hvort þingmeirihluti er fyrir þeirri niðurstöðu sem fæst út úr þeirri samningahrinu sem nú stendur yfir við Hollendinga og Breta. Jafnvel þótt Icesavereikningurinn lækkaði um helming.

Með samningi við Hollendinga og Breta um að málið skuli leyst í sameiningu flokkanna og stuðningi forseta Íslands flyst athyglin frá óvissunni um meirihluta í þinginu yfir á samningana sjálfa.
Jafnframt hefur ábyrgð á málinu flust að verulegu leyti yfir til stjórnarandstæðinga sem lengst vilja ganga og herskáastir eru gagnvart Bretum og Hollendingum.
Að þessu leyti gætu stjórnarandstæðingar setið uppi með Svarta Pétur.

Allt orkar tvímælis þá gert er.

Fyrsta grein siðareglna Blaðamannafélags Íslands er svohljóðandi:

.Blaðamaður leitast við að gera ekkert það, sem til vanvirðu má telja fyrir stétt sína eða stéttarfélag, blað eða fréttastofu. Honum ber að forðast hvaðeina sem rýrt gæti álit almennings á starfi blaðamanns eða skert hagsmuni stéttarinnar. Blaðamaður skal jafnan sýna drengskap í skiptum sínum við starfsfélaga.

Hvað svo sem um þessa reglu má segja í heild sinni skipta einstök efnisatriði hennar talsverðu máli.
Ekki síst þetta: „Blaðamaður skal jafnan sýna drengskap í skiptum sínum við starfsfélaga.“

Í þessu bloggi mínu í dag birti ég mynd af Sölva Tryggvasyni blaðamanni og starfsbróður og finn að því við hann að geta ekki umfjöllunar DV um Milestone sem reist var á yfirheyrslugögnum yfir Wernerssonum og öðrum yfirmönnum félagsins fyrir nokkrum vikum.

Orðalag mitt í garð Sölva er ekki drengilegt í anda ofangreindrar reglu.

Ég vil endilega hafa þessa reglu í heiðri enda hef ég fulla ástæðu til; sjálfur hef ég mátt sæta ódrengskap af hálfu stéttarbræðra.

Af þessum sökum bið ég Sölva Tryggvason afsökunar á orðavali mínu í umræddu bloggi.
Ekki var ætlan mín að gera Sölva að miðpunkti umfjöllunarinnar með því að birta mynd af honum en ekki öðrum sem við sögu koma. Sú myndbirting var nánast spurning um að varpa hlutkesti.

„Breyttu þannig að þú getir viljað að regla breytni þinnar verði að almennu lögmáli,“ sagði Immanuel Kant.
Verðugt er að fylgja boðorði heimspekingsins fræga.

Ég man þá tíð þegar var fréttamaður á RÚV og helsti keppinautarnir voru Mogginn og Stöð 2 / Bylgjan.
Mogginn hafði þann háttinn á að ef RÚV „skúbbaði“ leið oft heil vika, jafnvel tvær, áður en Mogginn sló sama máli upp. Þá gerði hann það gjarnan á eigin forsendum og án þess að geta þess að fréttastofa RÚV hefði áður fjallað um málið.

Þetta ber vott um óvenjulega hallærislega vanmetakennd og harðlífi sem þrífst innan íslenskra fjölmiðla. Einhver innbyggður óheiðarleiki og lítilmennska.
Mér datt þetta í hug þegar ég horfði að hluta til á umfjöllun um yfirheyrslur yfir Wernerssonum í Kastljósinu í gær. Þetta var sem uppsláttur.

Staðreyndin er sú að DV tók málið upp fyrir nokkrum vikum á grundvelli sömu yfirheyrslugagna yfir Milestonemönnum. Ingi Freyr Vilhjálmsson blaðamaður, sem situr hér við hlið mér, hefur vakinn og sofinn matreitt málið í þúsundum dálksentímetra og rakið „Vafningstengsl“ með grafískum hætti.
Þessa var nánast í engu getið hjá Kastljósi RÚV í gærkvöldi.
Ekki þar fyrir að umfjöllun Kastljóssins var ágæt og fagmannleg. - En þetta gamla Moggaharðlífi er óþarfi.

Svo sé ég nú að Sölvi Tryggvason Pressupenni er á leið upp stjörnuhimininn að skreyta sig með sömu fjöðrum.

Það er eitthvað kauðskt og lítilmótlegt við íslenska blaðamannastétt að þessu leyti.

Látum alla njóta sannmælis og reynum að temja okkur meiri heilindi og betra siðferði að þessu leyti innan stéttarinnar. Keppum frekar á grundvelli gæða og dýptar.

Nú liggur fyrir að betri vaxtakjör bjóðast á Icesavelánin frá Hollendingum og Bretum.
Þess vegna eru Icesavelögin frá 30. desember úrelt; þeim þarf að breyta eða afnema þau með lögum.
Við gætum allt eins kosið um uppkastið frá 1908, drögin um sambandslögin við Danmörku.
Forsetinn vildi láta kjósendur eiga síðata orðið um Icesavelögin í þjóðaratkvæðagreiðslu.
Af ofangreindum ástæðum er fásinna að ganga til fyrstu þjóðaratkvæðagreiðslunnar um úrelt mál og liðna tíð.

Ef til hennar kemur engu að síður er staðan í íslensku stjórnmálalífi orðin fáránleg.
Í kosningabaráttunni  hlýtur stjórnarmeirihlutinn að mæla með því að lögin verði felld.
Í fyrsta skipti um langa hríð verður þar með alger samstaða allra stjórnmálaafla. Eða kannski mælir stjórnarandstaðan með því að lögin verði samþykkt. Hver veit.
Þetta yrði einstæð kosningabarátta og þjóðaratkvæðagreiðsla. Hún mun sæta furðu í nágrannalöndum og annarra sem horfa á hana úr fjarska.

Árið 2006 hæddust vinir okkar á Norðurlöndum að íslenska fjármálakerfinu og vöruðu menn við skuldsetningu og þenslu.
Árið 2010 hæðast þeir að íslenskum stjórnmálum.

Þjóðaratkvæðagreiðslu í Undralandi.

Er Bjarni Benediktsson vinstrimaður í augum þeirra?

Sjálfstæðir Evrópusinnar, (dyggir sjálfstæðismenn að sjálfsögðu), stofnuðu þrýstihóp á dögunum  sem beitir sér fyrir aðild að Evrópusambandinu og upptöku evrunnar eða í það minnsta að íhuga í fullri alvöru hvort vér eyjaskeggjar getum áfram búið við óstöðugleika og áhættu þá sem stafar af krónunni.
Við þetta fékk heimastjórnararmur Sjálfstæðisflokksins, náhirðin og Hádegismóri, kast og boða nú stofnun Samtaka hægrimanna í næsta mánuði.

Þeir ætla að hefja til vegs hugmyndafræðina sem birtist Íslendingum nú sem rústir hrunins fjármálakerfis. Á vefnum AMX kalla þeir þetta samtök gegn linum þingflokki Sjálfstæðisflokksins sem sýni enga almennilega stjórnarandstöðu. Já varaformaður flokksins hafi setið stofnfund Sjálfstæðra Evrópusinna. Svei því, segir hljómsveitarstjóri hægriþjóðernisaflanna í Hádegismóum.
Það verður fróðlegt að sjá hvort helmingur forystumanna  í þessum hópi stofnenda Samtaka hægrimanna verði á sakamannabekk vegna ábyrgðar á hruni íslenska fjármálakerfisins þegar stofnfundurinn verður haldinn í næsta mánuði.

Stofnskráin er áreiðanlega klár: Enga aðild að Evrópusambandinu, styrkjum núverandi gjafakvótakerfi, eflum séreignarréttinn,  semjum ekki við glæpamenn í Bretlandi og Hollandi, vígbúumst og hverfum ofan í skotgrafirnar og látum helvítis Norðurlöndin og Alþjóðagjaldeyrissjóðinn súpa hel. Ein þjóð, einn leiðtogi...
Hannes Hólmsteinn mætir á fundinn og segir frá umfangsmestu og best heppnuðu frjálshyggjutilraun veraldar sem fram fór á Íslandi á tíunda áratugnum. Rétt eins og hann gerði í Wall Street Journal forðum. Hvernig Jón Ásgeir, Ólafur Ragnar og Baugsmiðlar grófu undan fyrirmyndarríkinu sem Davíð leiðtogi hafði loks komið á fót árið 2004.
Enda fór allt til andskotans eftir að Foringinn (Der Führer) neyddist til að stíga til hliðar. Tók varla nema 3 ár segir Hólmsteinn, ástmögur Háskóla Íslands.

En verið viss: Þessi nýju samtök verða aldrei til í næsta mánuði. Allt er þetta spuni sem felur í sér hótanir gagnvart Þorgerði Katrínu og Bjarna Ben. ef þau dirfast að gefa upp á bátinn sérhagsmunastefnuna, frjálshyggjuna og innmúraða klíkuþjóðfélagið sem hóf Hádegismóra til æðstu metorða í 20 ár.
Og féll með meira braki en dæmi eru um á norðurhveli jarðar í heila öld.
Er það virkilega svo að 30 prósent kjósenda í okkar litla landi haldi enn með þessu liði?
Á hvaða ferðalagi eru þeir?