Ég hlaut blaðamannaverðlaun Blaðamannafélags Íslands í gær.

Viðurkenningin gladdi mig mjög.

Ég sagði við hóp starfssystkyna í gærkvöldi að það hefði runnið upp fyrir mér fyrir aðeins nokkrum misserum hversu mjótt bilið er milli kaldrar skynsemi og tilfinninga í störfum blaðamanna.
Það á vafalaust við um mörg önnur störf.

Þetta er raunar afar einfalt: Því betri gögn sem blaðamaðurinn kemst yfir, því betur sem hann sannreynir efnivið fréttar sinnar, því meiri verður kjarkurinn til að segja hana.

Það gleður mig einnig að í hópi ungra blaðamanna er nú að finna óvenju marga snjalla, hugsandi og hugrakka einstaklinga.

Það er gott fyrir íslenskt þjóðfélag.

Þessar línur set ég á blað ekki síst til þess að þakka kærlega fyrir hlýjar óskir frá lesendum, í athugasemdadálkum, tölvupóstum og símboðum.

Ég verð var við að ekki eru allir jafn ánægðir með skoðanir mínar. Best líkar mér málefnaleg skoðanaskipti en virði tjáningarfrelsið til enda.

Kærar þakkir.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson formaður Framsóknarflokksins er búinn að mála sig út í horn.
Hann hefur nú opinberað að hann vilji að ríkisstjórnin víki. Framganga hans í fjölmiðlum í dag birtir tvískinnunginn.

Sigmundur Dvíð hefur afhjúpað að hann hefur notað Icesavemálið til þess að grafa undan ríkisstjórninni án þess að hafa stöðu til að bjóða þjóðinni aðra kosti.
Hann afhjúpaði meðal annars þennan tilgang sinn þegar hann lagði fram þingsálykturnartillögu ásamt þingmönnum Hreyfingarinnar um að slíta samstarfinu við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn. Með því vill hann reka fleyg í raðir VG. Ekkert annað.
Slit á samvinnu við AGS er ekki á dagskrá stjórnarflokkanna þótt andstöðu gæti innan VG.
Ég veit ekki til þess að Sjálfstæðisflokkurinn hafi breytt um afstöðu gagnvart sjóðnum; hann samdi upphaflega við AGS í nóvember 2008.

Sigmundur Davíð telur enga ástæðu til að semja við Hollendinga og Breta um Icesave og mun alltaf fara úr einu vígi í annað þegar ný samningsdrög eru kynnt.
Sigmundur Davíð vill þingkosningar í vor samhliða sveitarstjórnarkosningunum og vill að allir stjórnmálaflokkar semji um tilteknar brýnar aðgerðir.
Af því verður ekki og hann meinar heldur ekkert með því. Það sýnir sig í framgöngu hans í Icesaveviðræðunum en stjórnarandstaðan hefur neitunarvald í því máli eins og allir vita.

Þegar allt þetta liggur fyrir gliðnar á milli Framsóknarmanna og Sjálfstæðisflokksins í Icesave-samningaviðræðunum. Sjallarnir missa trú á leikjafræði Sigmundar.
Flokksmenn Sigmundar missa einnig trú á formanni sínum, jafnvel innan þingflokksins.
Eftir nokkra daga mun lífið fara í sínar skorður eftir þjóðaratkvæðagreiðslu. Nýr samningur verður gerður. Framsókn stendur fyrir utan.
Steingrímur og Jóhanna eiga engan kost annan en að leggja slíkan samningi fyrir þingið upp á von og óvon.
Með þessu gæti þjóðin komist að því hversu lengi stjórnarandstöðunni með fulltingi villta vinstrisins í VG tekst að trufla endurreisn þjóðfélagsins.

Íslenskir fjölmiðlar sjá ekki við spuna herskárra, en ábyrgðarlausra stjórnmálaafla, sem ekki hafa haft neitt annað á sinni könnu undanfarna  8 mánuði en að grafa undan ríkisstjórninni án þess þó að gera sérstakt tilkall til þess að taka við stjórnartaumunum.

Stjórnmálastéttin í landinu hefur nú þegar leikið þjóðina mjög grátt, já svikið hana.
Vel er hægt að skilja það að Vafningsmaðurinn Bjarni Benediktsson noti orðræðuna til þess að grafa undan ríkisstjórninni. Hvað svo sem segja má um sérhagsmuni Engeyjarfjölskyldu hans er hann eftir sem áður formaður Sjálfstæðisflokksins sem  fyrir nær ári kastaði sinni eigin yfirbótar- og endurreisnarskýrslu á galdrabrennu Davíðs Oddssonar. Sjálfstæðisflokkurinn er í stjórnarandstöðu og yfir honum vofir skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis. Þar er Sjálfstæðisflokkurinn höfuðsökudólgur eftir að hafa stýrt fjármálakerfi landsmanna nánast einráður síðustu 17 árin fyrir bankahrun.
Bjarni hefur auðvitað notað Icesavevilluljósið eins vel og hann getur, hæfilega kjarklaus til þess að fara ekki gegn Hádegismóra sem glímir í helli sínum við yfirbótar- og tilvistarvanda. Hæfilega kjarklaus til að taka ekki upp hanskann fyrir þjóðina.

Hvað er að segja um Sigmund Davíð formann Framsóknarflokksins? Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra þurfti ekkert að lýsa honum sem ónytjungi og falsspámanni í Kastljósinu í gærkvöldi. Hann þurfti þess ekki og gerði það ekki þar af leiðandi. Flestir höfðu áttað sig á manninum, meira að segja liðsmenn Bjarna Ben. Steingrímur gaf þó til kynna, að sér hefði brugðið þegar hann áttaði sig á því í vikunni að í samningaliðinu væri skemmd kartafla, sem eyðilagt gæti alla uppskeruna.

Hvernig stendur á því að fánýt þjóðaratkvæðagreiðsla var ekki blásin af í tæka tíð? Erlendur blaðamaður hjá frægu og virtu alþjóðlegu blaði sagði við mig hafandi líkt stjórnarfarinu hér við Gög og Gokke: “Basically, it's complete fucked up. And would be extremely amusing if it weren't so pathetically sad...”

Frumástæðan fyrir því að við erum búin að hlaða stjórnmálakreppu ofan á bankahrun og efnahagskreppuna má rekja til innanmeina vinstriflokkanna sjálfra. Stjórnarandstaðan hefur vitanlega glott álengdar og spilað á veikleikana. Fært Icesavemálið úr réttum hlutföllum og brugðið því eins og neti yfir þjóð í öngum sínum.
Já, ég er að tala um Ögmund Jónasson og fylgismenn hans í villta vinstrinu innan VG.
Nú munar hársbreidd að það sannist sem ég spáði strax fyrir meira en hálfu ári að sundrung vinstrimanna færði Sjálfstæðisflokknum völdin, hrunflokknum sjálfum sem er sannarlega á sakamannabekknum og hefði átt að halda sig til hlés fram yfir rannsóknarskýrslu.
Það er ömurlegt til þess að vita að Ögmundur leggi út gildrur fyrir ríkisstjórnina með glottandi Sigmund Davíð og Bjarna Ben. sem anda ofan í hálsmál hans..
Mér er fullkunnugt um að jafnvel þótt Samfylkingunni þyki henta að samstaðan á vinstrivæng verði efld með því að kippa Ögmundi Jónassyni inn í ríkisstjórnina (skipta nú persónur allt í einu mestu máli á vinstri væng stjórnmálanna?) er það nær útilokað eins og ástatt er innan VG. Fari hann inn fara aðrir út.

Allt er einfaldlega orðið um seinan.
Steingrímur J. Sigfússon, formaður VG, ræður þar engu um.
Engu máli skiptir lengur hverjum um er að kenna. Vinslit undir erfiðustu verkefnum nokkurrar ríkisstjórnar fyrr og síðar er mesti trúnaðarbrestur og dýpstu vinslit sem geta orðið.
 
Það se nú gerist er að stjórnin verður að styrkja umboð sitt. Talsverðar líkur eru á klofningi innan VG þótt flokkurinn verði áfram í stjórn og 95 prósent líkur á að hann klofni hafni VG utan stjórnar.

Þjóðaratkvæðagreiðslan í dag innsiglar yfirburði tvöfeldninnar og spillingarinnar yfir vel meinandi langhlauparanum í fjármálaráðuneytinu og ódrepandi gæslukonu velferðarkerfisins í forsætisráðuneytinu.

Allt er sannlíki en ekki sannleikur.
 
---

Mottó:

Í upphafi bókarinnar Captive Mind eða Hugarfjötrar hefur pólska nóbelskáldið Czesław Miłosz yfir máltæki aldraðs Gyðings frá Galicíu:
"Það er mjög gott og engin ástæða til að þrátta ef einhver telur sig í fullri hreinskilni hafa 55 prósent á réttu að standa. Og ef einhver telur sig hafa 60 prósent rétt fyrir sér er það dásamlegt og mikið happ sem þakka ætti guði fyrir. En hvað er að segja um þann sem hefur 75 prósent á réttu að standa? Það er tortryggilegt í augum viturra manna. Nú, en hvað um að hafa 100 prósent rétt fyrir sér? Sá sem kveðst hafa 100 prósent á réttu að standa er ofstækismaður, óþokki og hinn versti fantur."  

Eftirfarandi pistill eftir mig birtist í DV 13. ágúst í fyrra. Að gefnu tilefni er hann endurbirtur hér nú og tileinkaður Ögmundi Jónassyni, sem hefur valdið mér meiri vonbrigðum en orð fá lýst:

---
Sundrung vinstrimanna er vopn hægrimanna

Sundrungarsaga vinstrimanna á Íslandi er saga valdstjórnar Sjálfstæðisflokksins. Frá stofnun lýðveldisins hefur Sjálfstæðisflokkurinn haft næði  í  50 ár af 65 til að móta íslenskt þjóðfélag  eftir sínu höfði. Hann spilaði með sveimhuga vinstrimenn sem skorti samstöðu, marksækni og það raunsæi sem gerði jafnarmenn að sterkasta stjórnmálavirki norrænna þjóða um áratuga skeið.

Í krafti stjórnlyndra klíkustjórnmála og frændhygli, þar sem ættir og flokksskírteini réðu meiru um framgang mála en verðleikar og lögmál samkeppninnar, tókst Sjálfstæðisflokknum að naga upp heilbrigða innviði samfélagsins að því marki að það féll saman á haustmánuðum 2008. Þetta gerði flokkurinn með aðstoð Framsóknarflokksins og sveipaði helstefnu sína frjálshyggjuhugsjónum sem gráðugir flokksgæðingar nýttu sér til hins ýtrasta á ábyrgð þjóðar sinnar. Þessari stefnu lýsti Hannes Hólmsteinn Gissurarson, hugmyndafræðingur Sjálfstæðisflokksins, sem best heppnuðu frjálshyggjutilraun veraldar í erlendum blöðum. Áður en Halldór Ásgrímsson, forystumaður Framsóknarflokksins, hvarf af vettvangi stjórnmálanna lýsti hann þessari sömu stefnu sem velferðarstefnu.  Í hvaða blekkingarheimi lifði hann? Halldór má teljast heppinn að hafa horfið á braut áður en íslenskt efnahagslíf hrundi til grunna. Hann á sér þær málsbætur að hafa talað fyrir inngöngu í Evrópusambandið og upptöku evru undir bælingarvaldi Davíðs Oddssonar,  sem situr nú yfirgefinn í Skerjafirðinum og neitar ábyrgð á hruninu.
 
Hvaða hagsmunir eru mestir?
„Hvar væru Íslendingar staddir hefðu þeir verið í Evrópusambandinu og búnir að taka upp evru þegar fjármálakreppan hófst?“ Þannig spurði Uffe Elleman-Jensen fyrrverandi utanríkisráðherra Dana í grein í Berlingske Tidene 14. október síðastliðinn (injnsk.2008), fáeinum dögum  eftir íslenska bankahrunið.
Allt er nú um seinan og enn gýs upp sundrungin á vinstrivæng íslenskra stjórnmála eins og ekkert hafi breyst. Sama vanstillingin. Sama óraunsæið.  Sumir liðsmenn VG hafa ekki einu sinni vaknað til vitundar um að takt sundrungarinnar slær heimastjórnararmur Sjálfstæðisflokksins sem bíður handan hornsins eftir tækifæri til að hrifsa til sín stjórnartaumana. Sá flokkur gleymir léttilega stóru orðunum gegn ESB og Icesave þegar Samfylkingin gefst upp á sundrungunni.
Vinstri grænir, eins og Ögmundur Jónasson og Lilja Mósesdóttir,  hljóta að gera sér grein fyrir því að viljinn til valdsins og þétt grip um stjórnartaumana er forsenda þess að geta hrundið í framkvæmd fögrum hugsjónum.  Gera þau sér ekki grein fyrir því að með því að láta sögulegt meirihlutasamstarf VG Samfylkingarinnar liðast í sundur vegna Icesave-deilunnar eru þau um leið orðnir bestu liðsmenn Sjálfstæðisflokksins á leið þeirra í valdastólana?

Þess utan eru deilur um ábyrgð íslensku þjóðarinnar á hluta Icesave-skuldarinnar í eðli sínu innbyrðis deilur reiðra Íslendinga sem vilja ekki vera í skuldafjötrum. Hefji Lilja og Ögmundur sig yfir dægurþrasið og fáránlegar lagaþrætur munu þau sjá að Icesave deilan er eins og draugur sem hverfur þegar maður hættir að trúa á hann.
Þau mega trúa því að til lengri tíma litið er það hagur Breta og Hollendinga, að ekki sé talað um hagur Norðurlandaþjóðanna, að  Íslendingar nái á ný vopnum sínum, kaupi vörur frá þessum þjóðum, selji þeim fisk, ál orku og hvað annað á næstu árum? Hver trúir því að þessar þjóðir hafi einstakan áhuga á að veifa svipu yfir íslenskri alþýðu um ókomin ár?

Að flýja sökkvandi skip
Sjálfstæðisflokkurinn hræðist ekki VG enda þjónar sundrungin þar innan veggja hagsmunum flokksins. Á sundrungunni er alið meðal annars með lærðum skrifum lögfræðinga með flokksskírteini.
Það sem Sjálfstæðisflokkurinn hræðist nú er festa og raunsæi Samfylkingarinnar og mikil samstaða innan flokksins um erfið og stór mál.  Enda væri það mesta skipbrot og ósigur Sjálfstæðisflokksins frá upphafi ef samstjórn VG og Samfylkingarinnar héldi velli í meira en eitt kjörtímabil . Meira að segja valdamiklar fagstéttir eins og nær öll lögfræðingastéttin, sem hingað til hefur talið hag sínum best borgið innan Sjálfstæðisflokksins, mundi  þá einnig snúa baki við flokknum sem eitt sinn skaffaði svo vel.

(DV 12.- 13. ágúst 2009)

Hannes Hólmsteinn Gissurarson skrifar eftirfarandi á vef Pressunar:

„Bretar og Hollendingar eru vissulega miklu voldugri þjóðir en við, svo að auðvitað þarf að semja við þá. En íslenskur almenningur á ekki að greiða skuldir óreiðumanna. Evrópskir ráðamenn hafa líka viðurkennt, að reglur EES gilda ekki um allsherjarbankahrun. Í þriðja lagi er það ekki hagur þessara stórþjóða að knýja vinveitta smáþjóð í nágrenninu í þrot vegna skuldar, sem hún stofnaði ekki til. Enn fremur eiga Bretar sjálfir mikla sök á því með framgöngu sinni í hruninu, hversu illa fór.“

Setningin: „almenningur á ekki að greiða skuldir óreiðumanna“ er komin frá leiðtoga lífs Hannesar, Davíð Oddssyni, sem tilkynnti þetta í sjónvarpi í byrjun október 2008 í hruninu sjálfu.

Eru sem orð guðs í hans huga.

Fyrirgefðu Hannes Hólmsteinn: Þegar við blasti að Íslendingar ætluðu ekki að greiða skuldir sínar við breska eigendur sparifjár í útibúi Landsbankans í Bretlandi (Icesave) ákváðu bresk stjórnvöld að hlaupa í skarðið og greiða sparifjáreigendum lágmarkstryggingu samkvæmt settum reglum.

Bretar greiddu með öðrum orðum skuld íslenskra óreiðumanna sem fengið höfðu að safna sparifé meðal Breta með vitund vilja og samþykki íslenskra stjórnvalda. Allir sem að málinu komu, óreiðumennirnir eftirlitsaðilar og stjórnmálamenn á Íslandi voru að mestu í flokki Hannesar og klíkunni sem ráðið hafði fjármálalífi þjóðarinnar í áratugi.

Ef bresk stjórnvöld hefðu ekki greitt út sparnaðinn fyrir Íslendinga væri almenningur þar í landi mjög andsnúinn Íslendingum og væri sennilega hættur að kaupa fisk af okkur.

Nú hafa bresk stjórnvöld send okkur reikning fyrir lágmarksinnstæðum sem Hannes vill ekki borga.

Hann rífur kjaft og segir að hér hafi orðið kerfishrun bankanna og skuldbindingar regluverksins nái ekki yfir slíkt.
Er það kerfishrun Hannes Hólmsteinn þegar 10 prósent af einum banka (Landsbankanum) falla á Tryggingasjóð innstæðueigenda?
Mundir þú vilja verja það fyrir rétti?