Davíð Oddsson tætti í sig endurreisnarskýrslu Sjálfstæðisflokksins í lok mars á síðasta ári.  Hann sá eftir trjánum sem farið höfðu í að prenta skýrsluna.

Skýrslan var samin undir verkstjórn Vilhjálms Egilssonar framkvæmdastjóra Samtaka atvinnulífsins.

Samtök atvinnulífsins biðja nú um að Icesave samningum verði hraðað, enda tefji stríðið við nágrannaþjóðirnar uppbygginguna hér.

Í einum kafla meira en ársgamallar endurreisnarskýrslu Sjálfstæðisflokksins stendur orðrétt:

"Hik Sjálfstæðisflokksins fram að falli bankanna við að ræða Evrópumál, peningastefnu, myntina, ríkisfjármál og störf Alþingis hefur haft skaðleg áhrif. Sjálfstæðisflokkurinn hefði átt að koma á sterkari umræðuhefð í grasrótinni. Flokkurinn verður að hlutsta á baklandið, og má ekki veigra sér við að ræða eldfim mál áður en í óefni er komið."

Von að Davíð hafi verið reiður.

Nú er hann reiður og bitur.

Enn eru órædd og óupperð innri vandamál Sjálfstæðisflokksins.

Ætli einhver sjái eftir skógunum sem fara í að prenta Moggann?

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson er þeirrar gerðar í samskiptum og samvinnu að þegar hann hefur náð því að fá fólk upp á sína þúfu flytur hann sig um eina. Og svo koll af kolli.

Nú er svo komið fyrir Icesaveviðræðum að hann og skoðanabræður hans innan nefndarinnar vita að ekki verður lengra komist. Hann setur samt fram óljósar og ruglinslegar hugmyndir um form samningsins. Þessi maður sem fór á endanum að misnota Indefencesamtökin sjálfum sér til framdráttar í pólitík. Icesave verður að breytast í "Facesave" fyrir hann.

Skítt með þjóðina, hún má tapa 250 milljónum króna á dag vegna tafa á Icesavesamningum eins og allir viti bornir menn í kring um þennan dularfulla unga mann vita nú orðið.

Ég tók eftir því að viðskiptafélagi Sigmundar Davíðs, Indefencemaðurinn Magnús Þór Skúlason, var tekinn tali í Danmarks Radio fyrir skemmstu og rasskelltur þar fyrir að gera Indefence að tæki stjórnarandstöðunnar til að ná völdum aftur á Íslandi frekar en að berjast fyrst og fremst fyrir bættum Icesavesamningum.

Magnús Þór var þá nýkominn frá Hollandi ásamt fleirum Indefencemönnum þar sem þeir höfðu fengið áheyrn nokkurra ráðamanna vegna Icesave.

Ég spyr:

Hver borgar ferðalög Magnúsar Þórs og félaga?

Magnús, sem var sérlegur skósveinn Sigmundar Davíðs í bankaráði Seðlabankans, vék sem kunnugt er úr ráðinu eftir ásakanir um að hafa greitt  fyrir aflandsviðskiptum með gjaldeyri og unnið  gegn gjaldeyrishöftunum.

Hann gæti hafa gert það í tengslum við fyrirtæki sem hann á og heitir NoNo ehf. eins og ég hef áður minnst á.

Ég vil freista þess að spyrja Sigmund Davíð aftur af þessu tilefni, því engin svör hafa borist:

Átti hann hlut í fyrirtækinu NoNo ehf. með Magnúsi Árna einhvern tíma eða vann hann fyrir þetta fyrirtæki með Magnúsi á umræddu tímabili?

Svar Simundar birti ég vitanlega hér á þessum vettvangi.

Ný skýrsla sem Anton Valukas lögmaður hjá Jenner&Block vann fyrir bandarískan dómstól.um fall Lehman Brothers bankann er bomba.

Hún leiðir í ljós að bankinn misnotaði endurhverf verðbréfaviðskipti herfilega.
Hún leiðir í ljós að bankinn ofmat eignir sínar.
Valukas setur stórt spurningamerki við áritun endurskoðenda á tvö síðustu uppgjör bankans.
Á daginn kom að markaðurinn trúði þeim ekki og margir tóku stöðu gegn bankanum áður en yfir lauk.
Markaðurinn hefur alltaf rétt fyrir sér. Kaupi maður í vænlegu fyrirtæki en hlutabréfin falla í verði engu að síður á markaði, þá er ekkert annað að gera en að selja.Ef allt er með felldu deilir enginn við markaðinn.

Sett hefur verið spurningarmerki við eignamat íslensku bankanna sem féllu.
Sett hefur verið spurningarmerki við ársreikninga þeirra og áritun endurskoðenda PWC og KPMG.
Enda gerði sérstakur saksóknari húsleit hjá þeim báðum með liðsinni erlendra sérfræðinga.

Þeir eru enn að störfum og eiga eftir að skila niðurstöðum.

Niðurstöður þeirra verður engu minna hneyksli en úttekt Valukas á Lehman Brothers.

Fyrir nær áttatíu árum fjallaði Jón Þorláksson, stofnandi Sjálfstæðisflokksins, um hneigð stjórnmálamanna til að kaupa fylgi og launa fylgi:

“Það er gott að vera vinur vina sinna, ekki nema loflegt, að skólastjóri sýni lærisveinum sínum rausn eða flokksforingi fylgismönnum, eftir sinni getu. En takmörk eru dregin milli hins leyfilega og óleyfilega í þessu sem öðru. Af eigin efnum eða með frjálsu fengnu fé verður lausnin að ljúkast, svo að leyfilegt sé. Lyklar að ríkisféhirslunni eru engum fengnir til þess að að sækja þangað vinargjafir eða fylgdarlaun.”

Stundum rofar til og upp kemst um leynimakkið, hrossakaupin, frændhyglina og einkavinavæðinguna. Bankahrunið rauf þagnarmúrinn og spillinarfnykinn lagði um þjóðfélagið. 
En venjulega byrgir þokan sýn, fáa grunar nokkuð, enda fer skipting gæðanna fram á laun. Á tímum einkavæðingar eru samningar gerðir á laun og leið vina greidd með ósýnilegum hætti. Einkavæðing varð þannig hrein viðbót við rótgróið fyrirgreiðslukerfi íslenskra kunningjastjórnmála.  Hagsmunir forréttindahópanna og leynimakk þeirra á allt sitt undir því að þokunni létti ekki. Gagnsæi er skæðasti óvinur þeirra.

GRECO, nefnd á vegum Evrópuráðsins sem fylgist með spillingu í aðildarlöndunum, komst meðal annars að þeirri niðurstöðu um Ísland upp úr þúsaldamótunum að á tímum mikillar einkavæðingar væri umtalsvert aukin hætta á spillingu á í viðskiptum hins opinbera og einkafyrirtækja, enda stækkaði gráa svæðið á mörkum ríkisrekstrar og einkarekstrar til mikilla muna við slíkar aðstæður. Sérfræðingar GRECO létu svo um mælt, að andvaralausir embættismenn og opinberir fulltrúar samfélagsins, sem teldu sér trú um að spilling væri hverfandi lítil á Íslandi, gripu trauðla til ráðstafana til þess að ganga úr skugga um hvort slík staðhæfing ætti við rök að styðjast. 

Er rannsóknarnefnd Alþingis það sverð og skjöldur sem almenningur þarf á að halda?

Eru íslenskir embættismenn og kjörnir fulltrúar fjöldans í raun og veru andvaralausir eða eru þeir partur af íslensku kunningjaveldi sem þeir hafa lítinn hag af að hrófla við?
Sannleikurinn er líkast til sá að frændhygli, kunningjaveldi eða venjulegur klíkuskapur er hluti af íslenskri siðmenningu í viðskiptum og stjórnmálum. Tryggð á grundvelli frændsemi og vináttu er gamalgróið gildi íslenskrar siðmenningar.  Það er samofið stjórnmálum og viðskiptum og veldur því að umburðarlyndi með yfirsjónum, afglöpum og jafnvel brotum, sem frændur og vinir fremja, er meira en ella væri. Jón Þorláksson taldi eðlilegt og lofsvert að vera vinur vina sinna. Honum gat varla komið til hugar að 80 árum síðar hefði Davíð Oddsson, flokksbróðir hans á forsætirráðherrastóli, gengið svo langt að nota ráðherradæmi sitt til þess að semja sérstök forréttindalög um eftirlaun fyrir sjálfa sig og “vini” sem þáðu laun fyrir stuðninginn við slík lög.

Löggjöf og reglugerðir um nútímalega stjórnsýslu gera ekki ráð fyrir samtryggingu á grundvelli frændhygli eða kunningjaveldis. Þvert á móti hafa verið sett lög sem verja eiga borgarana gegn geðþóttavaldi stjórnarherra í þessu efni. Veruleikinn er þó oft annar en lög segja til um.
Launung og samtrygging getur hæglega átt við um íslensku stjórnmálaflokkana þótt varla verði haldið fram með gildum rökum að þeir hafi allir sömu hvatirnar né sömu ástæðurnar til þess að sveipa starfsemi sína þoku og huliðshjúp. Full ástæða er til að minnast þess að Alþingi setti ekki nútímaleg lög um aukið gagnsæi í fjármálum stjórnmálaflokka fyrr en árið 2006 og er Ísland eftirlegukind í samfélagi Evrópuþjóða í þeim efnum.
Ég læt lesendum eftir að giska á hverjir það voru sem drógu lappirnar.

Ég vona enn að rannsóknarnefnd Alþingis hafi haft kjark til þess að slíta sjálfa sig lausa frá gamla Íslandi og hafi í störfum sínum ekki verið gegnumsýrð af þeirri vafasömu siðmenningu sem felldi íslenska fjármálakerfið og laskaði stjórnkerfið svo illa sem raun ber vitni.

AMX vefurinn er með einhver leiðindi í minn garð eftir að ég lofaði áhuga vefpenna þar á bæ fyrir að lúslesa pistla mína og kjallaragreinar langt aftur í tímann til að kortleggja meint dálæti mitt á Steingrími J. Sigfússyni.

Ég hef aðeins fengið að heyra um þessa persónudýrkun mína frá ystahægrinu og svo – merkilegt nokk – frá villtavinstrinu í VG.

Jón Ólafsson heimspekiprófessor sagði í Silfrinu um helgina að þegar ystavinstrið og ystahægrið verði sammála blikki rauð ljós. Þá beri að vera á varðbergi.Alls staðar. Alltaf.
Ég ætla að taka Jón á orðinu.

En hvað um það. Vart var ég klökkur búinn að þakka AMX áhugann á ritgerðum mínum um Steingrím J. en vefpennar þar á bæ gerðu hróp að mér og sökuðu mig um að hafa í hótunum við smáfuglana. Að ég hótaði að halda áfram í blaðamennsku.

Þetta er alrangt.

Ég geri aldrei flugumein.

Ég gef stundum smáfuglunum þegar þeir hvísla í mesta kuldanum á veturna.

Ég er ekki með byssuleyfi og að því leyti þurfa smáfuglar ekki að óttast mig.

Og oft söngla ég “Smáfuglar fagrir...”

Ég er svo alveg til í að koma til samningafundar við AMX pennanna og semja um að ég hætti að jagast í Sjálfstæðisflokknum og ystahægrinu.
En ég geri það því aðeins að þeir lofi því hátíðlega að styðja aldrei meir Sjálfstæðisflokkinn og frjálshyggjubullur sem kerfisbundið stuðluðu að hruni fjármálakerfisins, örbirgð þjóðarinnar tilheyrandi upplausn.

Takist slíkir samningar verða öll dýrin í skóginum vinir eftirleiðis...