Í barnaskap sínum flýtur fyrsta vinstri- og jafnaðarmannastjórn íslenska lýðveldisins sofandi að feigðarósi.

Hún hefði getað haft alla þræði í hendi sér að skera upp herör gegn spillingu í stjórnmálum og viðskiptum sem nærðist og dafnaði í skjóli Sjálfstæðisflokksins um áratugaskeið. Í heil tólf ár fyrir bankahrun hafði Flokkurinn ásamt Framsókn næði til þess að innleiða frelsi án ábyrgðar í viðskiptalíf og stjórnmál. Fyrir vikið ríkir nú ósýnileg og ábyrgðarlaus valdastétt yfir Jóhönnu og Steingrími og fer sínu fram.

Ríkisstjórn jafnaðar- og vinstrimanna hefði getað haft alla þræði í hendi sér að koma á nýrri tegund samskipta við aðrar þjóðir í stað þess að efna til illinda við þær í boði Sjálfstæðis og Framsóknar. En um þessi mikilvægu mál, sem og um guðstrúna á ónýtan gjaldmiðilinn, ríkir sundurlyndið og barnaskapurinn yst til vinstri.

Ríkisstjórn jafnaðar- og vinstrimanna hefði getað pakkað í vörn fyrir alþýðu þessa lands og hafið baráttu fyrir réttarbótum og bættum hag hennar, til dæmis gagnvart fjármagnseigendum. Þess í stað íhugar hún að hlaupa út í sama pytt og Davíð Oddsson, sem fékk hraksmánarlega útreið þegar hann sem forsætisráðherra reyndi að beygja Hæstarétt í öryrkjamálinu svonefnda. Kannski ætti Samfylkingin að hlusta á fyrrum liðsmann sinn á þingi, Lúðvík Bergvinsson lögfræðing, sem segir í DV í dag að það myndi trúlega vekja heimsathygli ef stjórnvöld undir forystu vinstrimanna, myndu við þær aðstæður sem skapast hafa í kjölfar hæstaréttardómanna um ólögmæti ákvæða um gengistryggingu „færa  fjármagnseigendum á nýjan leik þau verðmæti sem þeir hafa að mati Hæstaréttar tekið á ólögmætan hátt frá almenningi og fyrirtækjum í þessu landi. Þá væri óhætt að segja að byltingin væri farin að éta börnin sín,“ segir Lúðvík.

Ríkisstjórn jafnaðar- og vinstrimanna hefði getað haldið fast á spöðunum varðandi almannarétt og eignarhald á auðlindum. En nú er HS orka í eigu kanadísks fyrirtækis og Jón Bjarnason í þann veginn að skila útþynntu áliti um afnotarétt á auðlindum sjávar. Áliti sem bæði Samfylking og VG höfnuðu í auðlindanefnd árið 2001.

Ríkisstjórn jafnaðar- og vinstrimanna vaknar dag hvern með beinverki og hita, kemst þar af leiðandi aldrei almennilega til verka og vinnur helst ekkert af myndugleik. Á þetta lag ganga hagsmunapotarar gamla Íslands sem ráða skilanefndum, slitastjórnum og viðskiptalífinu almennt. Þeir eru sem dragbítur í Icesavemálinu. Þeir spilla samskiptum við erlend ríki sem á endanum eru þó líklegust til að draga okkur upp úr drullunni.
Hagsmunapotararnir eru einkum hentistefnumenn úr röðum lögfræðinga og endurskoðenda sem fylgja nú hrægammahagfræðinni í stað nýfrjálshyggjunnar sem leidd var í sláturhús haustið 2008. Þeir eru ósnertanlegir og búnir að vinna leikinn gegn ríkisstjórn jafnaðar- og vinstrimanna. Þar ræður barnaskapur ystavinstrisins ferðinni.

Þetta er framhald af síðasta bloggi um RÚV þar sem ég komst ekki inn í athugasemdakerfið:

Stefnan sem tekin er á RÚV skiptir meginmáli. Vitanlega skiptir einnig máli að menn framfylgi svo þeirri stefnu sem tekin er.
Ég tel að RÚV hafi tekið vitlausan kúrs að ýmsu leyti og hugi hvorki að hlutverki sínu né sparnaðarmöguleikum nægilega vel.
Á Alþingi hefur því meira að segja verið haldið fram að stefna RÚV gagnvart landsbyggðinni eigi ýmislegt skylt við Apartheit-stefnuna í S-Afríku á sínum tíma: "Látum  landsbyggðina (sbr. blökkumenn) fá 10 mínútur á dag í útvarpi og kannski einn sjónvarpsþátt í viku" verður þá einskonar friðþæging eða billeg dúsa upp í þá sem stjórnendur RÚV líta á sem nöldurseggi.

Ég beini orðum mínum til Egils Helgasonar sem gefur ekki mikið fyrir yfirlýsingar mínar um að lýðræði hafi hrakað innan RÚV.
Ég held að það sé rétt sem sænska blaðakonan Ann Altstadt heldur fram, að lýðræði og hollusta kallist á: Þegar lýðræðinu hrakar eykst hollusta.
Ég held að þetta eigi áreiðanlega við um RÚV eins og aðra vinnustaði. Kannski skiptir máli um viðhorf hvers og eins hversu öruggur viðkomandi telur sig vera um að halda starfi sínu.

Bandaríski félagsvísindamaðurinn Richart Sennett hefur fjallað um “tæringu persónleikans” í samnefndri bók. Hann segir að þvert gegn því sem margir stjórnendur haldi, hafi margar athuganir leitt í ljós að á vinnustöðum, þar sem tekist er á um hlutina með opnum hætti í orðræðu milli starfsmanna og stjórnenda, er mun líklegra að sterk bönd og samheldni myndist  en þar sem stjórnendur halda fast við einhliða skipanir að ofan.
Af þessu leiðir að árangur og velgengni  fyrirtækja er venjulega verk óttalausra starfsmanna sem bera höfuðið hátt og leyfist að draga sínar ályktanir og tefla þeim fram í orðræðu við yfirmenn sem aðra.

Þorir Egill Helgason að halda fram sem óyggjandi sannindum að RÚV sé að mestu rekið af óttalausum starfsmönnum sem bera höfuðið hátt og leyfist að draga sínar ályktanir og tefla þeim fram í orðræðu við yfirmenn sem aðra?

Það er þyngra en tárum taki að hofra upp á fáránlega þróun Ríkisútvarpsins sem bregst við niðurskurði með því að naga af sér fæturna.
Hvernig á RÚV að geta gengið eftir það?
Fyrirlitning naflalesarana í Efstaleiti á landsbyggðinni er sláandi. Búið er að leggja að mestu niður svæðistöðvarnar. “Þakka ykkur fyrir að láta svo lítið að kíkja við hér eystra,” sagði Smári Geirsson, héraðshöfðingi á Austurlandi undanfarin 20 til 30 árin, þegar starfsmenn RÚV reyndu að bæta skaðann og komu við einn dag á Ausurlandi í aðdraganda sveitarstjórnarkosninganna. Þaðan hringdu þeir í Smára. Var ekki hægt að gera það úr Efstaleiti og spara fé?
Með því að leggja niður starfsemi svæðisstöðvanna að mestu átti að spara liðlega 30 milljónir króna á ári.
Hvað á þetta að þýða? Var ekki hægt að leggja niður tvo fréttamenn í Reykjavík og biðja svæðisstöðvarnar um að ganga almennar vaktir fyrir fréttastofu Útvarps á móti? Af hverju þarf að starfrækja allt frá nafla alheimsins í Efstaleiti? Halda menn að CNN framleiði allt efni sitt í höfðustöðvum sínum í Atlanta í Bandaríkjunum?

Telur RÚV það vera sérstakt hlutverk sitt að dýpka gjána milli landsbyggðar og þéttbýlis í okkar fámenna landi?
Svo mætti ætla.
Nú fæ ég þær upplýsingar að ekki standi til að leysa af eina starfsmann RÚV sem eftir er á Austurlandi. Austurland má snapa gams og súpa hel í að minnsta kosti 3 vikur. Þurrka það út af fréttakorti RÚV yfir háannatímann á miðju sumri.
Þetta er óskiljanlegt og ótrúlegt.
Og stjórnvöld segja pass. Láta þennan OHF-bastarð ófullburða einkavæðingar frá fyrri árum sigla RÚV út í botnlaust fen og horfa hjálparvana á. Ég tek fram að þetta hefur ekki með sparnað að gera. Þetta er hrein fíflska hjá fjölmiðli sem nánast hefur nú lokið við að eyðileggja forsendur þjóðfélagsins íslenska til þess að reka almannamiðil.

Fyrir skemmstu átti ég sæti í nefnd á vegum Blaðamannafélags Íslands sem fjallaði um viðbrögð við skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Lokaútgáfuna er að finna á vef BÍ, press.is.
Þar sagði ég meðal annars í umfjöllun um “Ögrandi sannleiksleit”:
“Þegar borgararnir neyðast til þess að þegja, til dæmis á vinnustöðum sínum kemur það ekki aðeins í veg fyrir að hægt sé að afhjúpa undirferli, misnotkun og óreiðu. Rök þöggunarinnar ýta undir stalínistískt skipulag þar sem yfirmennirnir fá aðeins að heyra ritskoðaðar útgáfur af raunveruleikanum og fá alltaf rétt svör hjá valdhlýðnum jábræðrum. Þetta er skipulag sem dæmt er til þess að liðast í sundur innan frá.
Vinnustaðir íslenskra fjölmiðla geta fallið undir þessa lýsingu, Ríkisútvarpið ekkert síður eftir að því var breytt í opinbert hlutafélag. Þar má segja að niðurskurður og breytt rekstrarfyrirkomulag kalli fram hollustu starfsmanna  sem ryður burt eldri og lýðræðislegri starfsháttum.”
 
Örlög RÚV eru lifandi staðfesting á þeirri skoðun finnska heimspekingsins G. H. von Wright að framfaratrúin er goðsögn.

Ég ætla einu sinni enn að vitna í liðlega ársgamla endurreisnarskýrslu Sjálfstæðisflokksins, sem Davíð Oddsson hraunaði kurteislega yfir (eða hitt þó heldur) á landsfundi flokksns í mars í fyrra.
Flokkurinn kemur sama til landsfundar á ný á föstudag þar sem ekkert nýtt mun gerast annað en að Ólöf Nordal verður kjörin varaformaður flokksins. Enda er það allra meina bót að skipta um fólk en ekki stefnu eins og ráða má af eftirfarandi úr endurreisnarskýrslunni:

„Grunngildi Sjálfstæðisflokksins brugðust ekki, heldur fólk. Hrun íslenska efnahagskerfisins orsakast af mörgum samverkandi þáttum, þ.m.t. rekstri eigenda og stjórenda bankanna (sem settu þá í þrot), mistökum stjórnvalda, bankakreppunni og lausafjárþurrð í heiminum.
Sjálfstæðisflokkurinn getur einuvörðungu borið ábyrgð á fulltrúum sínum og þeirra aðgerðum eða aðgerðarleysi þeirra, en ekki bankamönnum eða stöðu alþjóðasamfélagsins hverju sinni. Við þurfum að læra af þeim mistökum sem við höfum gert og fylgja stefnu Sjálfstæðisflokksins. Aldrei hefur verið mikilvægara en nú að hafa í heiðri stefnu Sjálfstæðisflokksins í því uppbyggingarstarfi sem fram undan er.“

Já, fólk brást en ekki stefna flokksins. Hmmm.
Getur einhver útskýrt þessa niðurstöðu fyrir mér?
Ég spyr vegna þess að hér var rekin öfgakennt frjálshyggja í nafni Sjálfstæðisflokksins síðustu 25 árin fyrir hrun. Eftirlitsleysið varð dyggð, frelsi án ábyrgðar varð mottó.
Einangrunarhyggjan og átakastjórnmál virðast hafa undirtökin í flokknum þegar hallar í tvö ár frá bankahruninu. Að minnsta kosti á síðum Morgunblaðsins.
Fjöldi fólks er farið af vettvangi flokksins; Geir, Þorgerður, Árni...
„Sjálfstæðisflokkurinn getur einvörðungu borið ábyrgð á fulltrúum sínum og þeirra aðgerðum eða aðgerðarleysi þeirra,“ segir í skýrslunni og vafalaust er þar átt við menn eins og Tryggva Þór, Guðlaug Þór, Gísla Martein og Sigurð Kára.

Það verðu fróðlegt að sjá hvernig landsfundur flokksins ætlar að bera ábyrgð á fulltrúum sínum en fylgja stefnu sinni.
Hver er hún?

Ýmislegt bendir til þess nú að íslensk stjórnmál séu fær um að taka sönsum og muni gera það. En þau umskipti eru þjóðinni dýrkeypt. Vitundarvakning og umbætur í íslenskum stjórnmálum eiga rætur í bankahruni og gjaldþrotum hjá 320 þúsund manna þjóð sem reyndust vera meðal þeirra stærstu í veröldinni á síðari árum.

Eftir bankahrunið urðu drættirnir í stjórnmálakreppu þjóðarinnar skýrari en fyrr. Um þetta segir Þorsteinn Pálsson í Fréttablaðinu í dag og beinir sjónum sérstaklega að aðildarumsókn að ESB: "Stjórnmálakreppan kallar á nýja forystu fyrir málefnum Íslands en ekki viðsnúning í miðju straumvatni aðildarumsóknar. Í því ljósi er áfall fyrir þjóðina að þingflokkur sjálfstæðismanna skuli einmitt nú hafa sagt sig frá forystu um áframhaldandi þróun vestrænnar samvinnu landsins. Það er ástæðan fyrir því að ekki er unnt að leysa pólitísku kreppuna og mynda ríkisstjórn á miðjunni."

En smám saman eru kjósendur og kjörnir stjórnmálamenn að átta sig á því að minnihlutastjórn er ekki endilega fráleitur kostur. Ríkisstjórn Samfylkingar og VG hefur á undanförnum mánuðum fengið æ skýrari einkenni hreinnar minnihlutastjórnar. Þetta merkir að Jóhanna og Steingrímur J. þurfa í æ minna mæli að hafa áhyggjur af framsóknaríhaldinu yst til vinstri í VG. Þar á bæ eru menn á móti Icesavesamningum, á móti fækkun ráðuneyta, á móti niðurskurði ríkisútgjalda, á móti samstarfi við AGS, á móti aðildarviðræðum við ESB; í stuttu máli sagt á móti helstu atriðum stefnuyfirlýsingar ríkisstjórnarinnar.

Hreyfingin hefur lýst stuðningi við áform um fækkun ráðuneyta. Það eitt tryggir að ráðuneytum verður fækkað. Það kemur sér illa fyrir sérhagsmunagæslu Jóns Bjarnasonar.
Búast má við því að landsfundur Sjálfstæðisflokksins samþykki nýja ályktun um aðildarviðræðurnar við ESB. Það mun gerast þótt svo að viku fyrir landsfund Sjálfstæðisflokksins birtist daglega ofstækissrembingur  gegn aðildarumsókninni í Reykjavíkurbréfi Sunnudagsmoggans sem og í aðsendum greinum eins og Óla Björns Kárasonar í skammti dagsins af hægrivængnum.
Meira en ársgömul samþykkt Sjálfstæðisflokksins um ESB-aðildarumsóknina er úrelt, en hún kvað á um tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðslu, fyrst um það hvort ætti að sækja um og síðar um að leggja samningsdrög í dóm þjóðarinnar.

Sennilega er meirihluti fyrir því á þingi að fylgja aðildarumsókninni allt til enda. Það er þó ekki víst og því ættu þeir sem enn fylgja stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar að leggja sig fram um að semja um framvindu málsins innan þingsins. Það verður gert og Össur Skarphéðinsson utanríkisráðherra er vel meðvitaður um það hversu þýðingarmikið er að koma málinu áfram í sæmilegri sátt við að minnsta kosti Sjálfstæðisflokkinn. Óvissa ríkir hins vegar um þingflokk Framsóknarflokkinn. Má í því sambandi minna á afstöðu Gunnars Braga Sveinsssonar þingflokksformanns og útsendara Þórólfs Gíslasonar-útgerðarvaldsins á Sauðárkróki. Hann hefur lagt fram þingsályktunartillögu um að draga aðildarumsóknina til baka ásamt framsóknaríhaldinu Ásmundi Einari Daðasyni og Unni Brá Konráðsdóttur. En slíkt breytir ekki því að aðildarferlið getur átt vísan stuðning hjá þingmönnum eins og Ragnheiði Ríkharðsdóttur, Guðmundi Steingrímssyni, Birki Jóni Jónssyni, Siv Friðleifsdóttur og Þráni Bertelssyni. Og alls ekki er loku fyrir það skotið að landsfundur Sjálfstæðisflokksins samþykki að fylgja aðildarumsókninni eftir á þingi þótt flokkurinn kunni að leggjast með afli gegn þeim samningi sem endanlega fæst. Þegar öllu er á botninn hvolft verður sá samningur ávallt borinn undir þjóðina.

Hugsandi menn vita að aðild að ESB er liður í endurreisninni og í rauninni sjálfur grunnur þeirrar efnahagsstefnu sem hér getur skapað nauðsynlegan stöðugleika. Það er því í vissum skilningi rangt að halda því fram að vígstaðan sé slæm vegna hrunsins og afleitrar skuldastöðu ríkisins. Aðeins beri að sækja um þegar allt leiki í lyndi. Aðildin er sjálfur grunnur og útlínur efnahagsstefnunnar.
Össur segir í samtali við Fréttablaðið í dag: "Ég er þingræðissinni og vil efla veg þingsins. Ég er æ meira að verða þeirrar skoðuna að mál eigi að leiða til lykta í samráði stjórnar og stjórnarandstöðu."

Vel má vera að Össur lýsi þarna þreytu sinni á samstarfinu við villta vinstrið í VG sem gert hefur að verkum að ríkisstjórnin hefur hvern morgunn farið fram úr með beinverki og hita og aldrei náð að ganga til verka af fullum þunga.
Hann gæti líka verið að lýsa einlægum vilja til að efla þingræðið. Þjóðstjórn gæti verið leið til að tryggja fyrirfram samstöðu um helstu stefnumál innan þingsins. Minnihlutastjórn er líka góð leið til þess að kalla þingflokkanna alla saman til skrafs og ráðagerða um einstök mikilvæg mál og semja um framgang þeirra í þinginu.