Þegar lögfræðingarnir og taglhnýtingar bláu handarinnar, þeir Óskar Magnússon, Sigurbjörn Magnússon og Gunnlaugur Sævar Gunnlaugsson ákváðu að gera Davíð Oddsson að ritstjóra Morgunblaðsins haustið 2009 með styrktarfé frá Vestmannaeyjum  var skemmdarverk unnið á íslenskri fjölmiðlun. Maður, grunaður um að hafa unnið óhæfuverk á íslenska fjármálakerfinu árum saman með athöfnum sínum eða athafnaleysi, vanrækslu eða geðþóttaákvörðunum, var hafinn til vegs og áhrifa á 320 þúsund manna málsvæði kunningjaþjóðfélagsins íslenska. Þeir voru vanastir því að vera í sigurliðinu með foringjanum, en nú hafði syrt í álinn.

Sérkennileg átök, sem hverfðust um persónu Davíðs annars vegar og Baugsmenn hins vegar, dróst þar með á langinn. Enn um sinn lét auðsveip þjóðin véla sig inn í gagnslausar kappræður um Davíð gegn Baugsfeðgum, Baugsfeðga gegn Davíð. 
Ráðning Davíðs í ritstjórastöðu Morgunblaðsins varð til þess að Baugsmenn, eigendur 365 miðla, fóru á taugum. Stríðshanskanum hafði verið kastað. Nú yrði að virkja miðla 365 til verka gegn „skrímsladeildinni“ og  höfuðóvininum.

Í litlum heimi íslenskra fjölmiðla, þar sem lágt er til lofts og þröngt til veggja, upphófst störukeppni Hádegismóanna og 365 miðla. Undir kúgandi valdi uppsagna og forstokkaðrar vænisýki voru blaðamenn Morgunblaðsins látnir skrifa um Haga og Baug út í eitt.  Menn skyldu einbeita sér að Glitni og glæpum Baugsfeðga. Fons-mannsins og annarra meðreiðarsveina þeirra. Og hvað á Arionbanki með að hlífa Jóa í Bónus, spyr Agnes á Mogganum með sínum venjulega þjósti.

Í Skaftahlíðinni var yfirmönnum fréttamiðla 365 gerð grein fyrir að stríð væri hafið. Sveigja yrði fréttamat og áherslur að þörfum eigendanna eins og tölvupóstar, sem DV birtir í dag, bera með sér. Hvað höfum við á Davíð? Björgólfsfeðga? Landsbankann, Kjartan Gunnarsson?  Segjum í það minnsta ekkert misjafnt um Jón Ásgeir.
Í störukeppni 365 og Moggans er stundum lítið um fréttir af Glitni eða Landsbankanum og er þá hamast á Kaupþingi og Arion.  Enginn veit lengur hvort miðlarnir eru uppteknir við að grafa upplýsingar eða grafa upp upplýsingar fyrir almenning.

Í störukeppni Moggans og 365 hefur grundvallarreglum heiðarlegrar blaðamennsku verið vikið til hliðar.  Sannleikur verður sannlíki.  Hagsmunum og vænisýki útgerðarmanna, Baugsmanna og Davíðs er þröngvað upp á þjáða þjóð.  Eigendur og stjórnendur  365 fljóta að feigðarósi með því að fara á taugum vegna fortíðardraugsins í Hádegismóum og  láta  Árvakur og Morgunblaðið draga sig með í fallinu.
 
Hvaða reglum hefur Morgunblaðið vikið til hliðar? Vilja menn dæmi?  Í Sunnudagsmoggann skrifaði ritstjórinn eftirfarandi um síðustu helgi: „Sjálfstraustið, sem lýsti sér í hroka og hefndaraðgerðum, griðrofi og gegndarlausum yfirgangi, var líka horfið.“
Var hann að lýsa sjálfum sér? Varð þetta niðurlag sjálfsævisögunnar? Nei hann var að lýsa núverandi ríkisstjórn sem uppsker nú lítið vegna þess eiturs sem ritstjórinn sáði eitt sinn í þjóðmálaakurinn sem forsætisráðherra og seðlabankastjóri.

Hvaða reglum heiðarlegrar blaðamennsku hefur verið vikið til hliðar í störukeppni Moggans og 365?
Jónas Kristjánsson býður fram ágætar reglur sem  Kovach og Rosenstiel hafa sett fram. Þær hljóða svo: 1. Blaðamennska veitir fólki upplýsingar, sem gera það frjálst. 2. Skuldbinding hennar er fyrst og fremst við sannleikann. 3. Hollusta hennar er við borgarana. 4. Eðli hennar er leit að staðfestingum. 5. Hún er sjálfstæð gagnvart þeim, sem fjallað er um. 6. Hún er óháður vaktari valdsins. 7. Hún er torg gagnrýni og málamiðlana. 8. Hún reynir að gera það mikilvæga áhugavert og viðeigandi.9. Hún er víðtæk og í réttum hlutföllum. 10. Hún má beita eigin samvisku.
Lesendur geta komist að því á örskammri stundu hvort íslenskir fjölmiðlar fyglja ofangreindum reglum. Þær hafa þróast á mjög löngum tíma. Þetta eru ekki geðþóttareglur og fréttamiðlum, sem fylgja þeim, farnast betur en Mogganum og 365.

Fyrir um ári sagði embættismaður við mig hjá sýslumanninum í Reykjavík að eftir bankahrunið mætti skipta þjóðinni í þrjá hópa; þriðjung þeirra lakast settu, þriðjung sem héldi sjó en hefði einnig orðið fyrir skakkaföllum og loks þriðjung þeirra efnuðu sem hefðu áfram nóg að bíta og brenna.
Í hópi þeirra lakast settu er vitanlega fólk sem misst hefur vinnuna, skuldar mikið í húsnæði sínu og greiðir hugsanlega af bílaláni sem tvöfaldaðist í krónum talið við hrunið.
Í millihópnum haldast skuldir og tekjur betur í hendur þrátt fyrir hrunið þótt efnahagsáfallið sé víða mikið, til dæmis vegna gengistryggðra bílalána.

En svo er það þriðjungur þjóðarinnar sem hefur það bara gott sagði maðurinn. Hvað er um þennan hóp að segja? Þegar bankarnir hrundu var ákveðið að verja allar innstæður í landinu. Ég veit ekki hvort það hefur verið tekið saman sérstaklega, en Lilja Mósesdóttir, VG, hélt því fram eftir að hún var kjörin á þing, að 20 prósent þeirra ríkustu í landinu ættu 80 prósent innstæðanna sem ákveðið var að ríkið ábyrgðist.
Að minnsta kosti tapaði ríkasti hópurinn ekki þeim hluta eigna sinna. Þessi sami hópur hafði nær ótakmarkaðan aðgang að lánsfé fyrir hrun. Ég reikna með að í þessum hópi sé fólk sem keypti einbýlishús sín í nafni einkahlutafélaga. Slík félög eru gerð upp en persónuleg ábyrgð er ekki fyrir hendi. Þarna er ólíku saman að jafna og hjá fólki sem lagt hefur ævisparnaðinn í íbúð undir eigin kennitölu.

Vel má vera að viðhorf til gjaldþrota eigi eftir að breytast til muna, ekki síst ef fyrningartími verður styttur til dæmis í 4 ár með lagasetningu.
Dugi úrræðin ekki til að bjarga skuldsettum heimilum ættu þeir sem höllum fæti að standa að ganga inn í bankann sinn eða Íbúðalánasjóð, biðja um gjaldrþrotaskipti og sækja síðan um nýja kennitölu, byrja með hreint borð.
Þar sem strit þjóðarinnar fyrir íbúðaskuldum eru bestu veð bankanna og bestu eignir þeirra um þessar mundir myndu þeir bregðast hratt við og semja ef fólk kæmi þúsundum saman og óskaði eftir gjaldþrotaskiptum undir kennitölum sínum.

Forstjóri arkitektastofunnar, sem hannaði íslenska fjármálahrunið - Davíð Oddsson - skrifar eftirfarandi í Reykjavíkurbréfi Sunnudagsmoggans:

"Sjálfstraustið, sem lýsti sér í hroka og hefndaraðgerðum, griðrofi og gegndarlausum yfirgangi, var líka horfið."

Varla er Davíð að tala þarna um sjálfan sig. Varla er hann að tala um manninn sem beitti hroka, hefndaraðgerðum, griðrofi og gegndarlausum yfirgangi og skóp hér áralanga ógnarstjórn með bandalagi við bleiður og sérhagsmunaseggi sem fygldu honum fram af hengiflugi bankahrunsins.

Hann hæðist nú að hremmingum núverandi stjórnvalda og heimtar þjóðarsátt um aðgerðir.

Hvernig?

"Við skulum afturkalla þegar í stað aðildarumsókn að Evrópusambandinu sem þjóðin er á móti og þingið einnig í hjarta sínu. Við skulum spara með því milljarða, gera stjórnarráðið starfhæft á ný og setja það fé sem við það sparast á móti þeim níðangurslega niðurskurði  sem boðaður er. Við skulum henda út þessu landsdómsrugli em fengið var fram með svikum og loddaraskap í þinginu og mun eitra þar allan samstarfsgrundvöll um langt skeið. Við skulum láta af þessum leikaraskap um eins dags þjóðfund, sem verður átta sinnum ómerkilegri en útifundurinn á Austurvelli og eins atlögunni að því að breyta stjórnarskránni á hlaupum."

Valda- og æruleysið svíður greinilega.

Það er lýðskrum að halda því fram að unnt sé að lækka húsnæðisskuldir allra um 15 til 20 prósent.
Það er pólitík að ákveða hvernig niðurskurði er háttað og yfir á hvaða bök kreppubölinu verður velt.
Hér reynir á stjórn jafnaðar- og vinstrimanna sem tók við þrotabúi frjálshyggjueinkavæðingareftirlitsleysisklíkuþjóðfélagi Sjálfstæðisflokksins fyrir 20 mánuðum.

Eigið fé Íbúðalánasjóðs er við hættumörk. Getur hann afskrifað 20 prósent íbúðalána? 10 prósent?
Afskrifi hann 100 milljarða eða 150 milljarða lendir sjóðurinn í greiðslufalli gagnvart þeim sem lána honum fé. Hann gæti leitað til ríkissjóðs um fjármögnun svo sem þarf að gera hvort eð er.
Hverjir borga þann reikning?
Vitanlega skattgreiðendur.

Þetta er sjálf kreppan og nú reynir á hvort stjórn jafnaðar- og vinstrimanna hafi þrek til að fylgja grundvallar hugmyndafræði sinni um jöfnuð. Stjórnvöld báðu um aðstoð AGS og fengu hana. Við samningaborðið kom fram að ekki er hægt að gera hvað sem er s.b.r. Íbúðalánasjóðsvandinn.

Þegar á reynir gildir eftirfarandi regla:

Þeir hópar sem öðlast hafa forréttindi af einhverjum toga láta þau aldrei af hendi átakalaust? Aldrei!
Þetta er meginglíma ríkisstjórnarinnar; í sjávarútvegsmálum, í heilbrigðiskerfinu, í landbúnaðarmálum. Kvótagreifar, banksterar, sérrfæðilæknar, embættisstétt bænda...

Þegar svo nærri er gengið þjóðinni að velferðarkerfi hennar er farið að hökta blasir jafnframt við að það voru forréttindahópar sem hirtu hagnaðinn af bólu sem þeir "tjökkuðu upp" sjálfir og sendu almenningi reikninginn eftir að hún sprakk. Það birtist til dæmis nú í 3 milljarða króna niðurskurði heilbrigðiskerfisins á landsbyggðinni.
Ríkisstjórnin og samtök launafólks ættu að hugleiða að sameina krafta sína og horfast í augu við einmitt þennan vanda, að hópar, sem útvegað hafa sér forréttindi af einhverjum toga, láta þau aldrei af hendi átakalaust.
Þeir þyrla upp moldviðri og rugla kjósendur, telja þeim trú um að Steingrímur J. hafi verið valdur að hruninu o. s.frv. Fæstir þeirra hafa viðurkennt sekt sína en voka yfir verðmætum í þrotabúi þjóðfélagsins eins og hýenur.

Geir H. Haarde, fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins, forsætisráðherra hrunsins og fjármálaráðherra einkavæðingar bankanna, verður dreginn fyrir landsdóm. Það er áfall fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Sjálfstæðismenn bregðast við með því að safnast í skotgrafirnar, viðurkenna ekki ófarir síðustu kosninga, gæla við heiftina úr Hádegismóum og stinga eigin umbóta- og endurreisnarskýrslum undir stól.

Það verkefni bíður Bjarna Benediktssonar, núverandi formanns flokksins, að leggja fram tillögu á þingi um að slíta viðræðum um aðild að Evrópusambandinu. Þannig framfylgir hann samþykkt landsfundar flokksins frá því í júní síðastliðnum. Landsfundurinn samþykkti reyndar einnig að ofurstyrkþegar innan flokksins ættu einnig að sæta ábyrgð. Hafa þeir gert það?

Reyndar hamast Sjálfstæðisflokkurinn gegn flestum málum. Bjarni hittir Cameron í Bretlandi og segist vilja sjá hann í réttarsal vegna Icesave. Cameron segir á móti að siðaðar þjóðir eigi að semja.
Hádegismóar og Sjálfstæðisflokkurinn hamast gegn breytingum á kvótakerfinu. Svo mjög að stórútgerðin leyfir Mogganum að tapa 300 milljónum á ári gegn því að kvótakerfið haldi velli. Norðmenn búa líka við kvótakerfi en fyrir þeim er það framandi að veðsetja óveiddan fisk í sjó.
Flokkurinn reytir af sér stuðning Evrópusinna með forstokkaðri afstöðu til ESB-viðræðnanna eins og áður segir.
Flokkur Bjarna heldur að þjóðin sé að kalla hann aftur til valda þegar kjósendur um allt land barma sér undan niðurskurði sem rekja má beint inn í föðurhús Flokksins.

Þingið hefur ráðist á helg vé og heilagar kýr Flokksins með því að ákæra fyrrverandi formann hans. Frímúrarasiðfræði klíkuþjóðfélagsins er beitt til að bjarga honum. Fyrir þá ósvinnu að ákæra flokksformanninn fyrrverandi skulu ekki aðeins stjórnarliðar gjalda heldur öll þjóðin. Átakastjórnmálin eru hafin til öndvegis.  Endurreisn trúnaðar og trausts verður engin á næstunni. Samt er þessháttar bati lykilinn  að velfarnaði þjóðarinnar á næstu misserum.