Ég tek eftir því að í fylgiskönnun Fréttablaðsins í dag er samanlagt fylgi Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins komið niður fyrir 50%. Það eru tíðindi því síðasta könnun blaðsins sýndi um 57% samanlagt fylgi. Þarna munar um 15 þúsund atkvæðum.

Engu að síður fengju XD og XB samanlagt um 36 þingmenn kjörna. Hvers vegna?

Fréttablaðið orðar svarið á þessa leið: „Framsókn og Sjálfstæðisflokkur fá samanlagt nærri helming atkvæða kjósenda, 49,7  prósent. Þeir fá þrátt fyrir það talsvert meira en helming þingmanna, alls 36 af 63, eða 57 prósent þingmanna. Ástæðan er meðal annars sú að rífelga tíundi hver kjósandi ætlar að kjósa framboð sem ekki eru líkleg til að ná þingsætum miðað við niðurstöður kannana.“

Hvað sem öllum hugsjónum líður, refsigleði gagnvart núverandi stjórnarflokkum sem ekki náðu öllum málum í gegn eða veiklyndi gagnvart lýðskrumi í kosningabaráttunni blasir við sú staðreynd – ísköld að segja má – að dreifing atkvæða í allt of marga staði UTAN VIÐ Framsóknarflokkinn og Sjálfstæðisflokkinn er á góðri leið með að skapa aðstæður fyrir samstjórn gömlu hrunflokkanna sem seldu íslenska þjóðfélagið undir dólgafrjálshyggju, aðstöðubrask og gráðuga einkavini.

Ég er óánægður með að ekki tókst að afgreiða  róttækar breytingar á kvótakerfinu.

Ég er óánægður með að ekki tókst að afgreiða nýja stjórarskrá.

Samt er nú tekið ríflegt veiðigjald af útgerðinni. Það hafðist gegn svæsnustu sérhagsmunabaráttu sem sögur fara af gegn einni ríkisstjórn.

Samt er von um stjórnarskrárbreytingar þrátt fyrir kaldhamraða andstöðu og sérhagsmunagæslu Sjálfstæðisflokksins og raunar Framsóknarflokksins einnig.

Þess vegna dettur mér ekki í hug að stuðla með nokkrum hætti að samstjórn Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins. Við sem þannig hugsum eygjum nú þá von að geta rekið fleyg í hættulegt samband Framsóknarflokksins og Sjálfstæðisflokksins sem áður hefur hrundið okkur fram af hengiflugi.

Saga sundrungar jafnaðar- og vinstrimanna er saga valdstjórnar Sjálfstæðisflokksins ( og Framsóknar).

Spurningin er einföld: Hvað ber að gera í kjörklefanum ef menn hafa það í forgangi að koma ekki á nýrri samstjórn gömlu brask- og spillingarflokkanna?

Eitthvað er nú stóra loforð framsóknarmanna um að bjarga (vel settu) heimilunum farið að þynnast út.
Frosti Sigurjónsson framsóknarmaður útskýrir málið í svörum til Össurar Skarphéðinssonar.  Sjónhverfingin nú er sú að það  á að mjatla 20% niðurfærslu íbúðalána út á 20 árum!  Það þýðir að sá sem heldur að hann sé að fá 1 milljón „gefins“ er í raun aðeins að fá 580 þúsund krónur að núvirði!  20% loforðið er þegar fallið ofan í að vera 11,5% loforð.
En þetta er ekki það eina.  Í svari við fyrstu spurningunni segir Frosti:  „Það er ekki hægt að taka krónur úr umferð með því að lækka skuldir ríkisins.  Það er augljóst að ef ríkið notar krónur til að greiða skuldir sínar, þá fá einhverjir þær krónur til afnota og þær eru þá aftur komnar í umferð.“
Þetta er ekki allskostar rétt.  Nettóskuldir ríkisins myndu lækka ef ríkið legði þessar krónur inn á reikning sinn hjá Seðlabankanum!  Ennfremur, ef ríkið notaði peningana til að grynnka á skuldabréfastabbanum þá myndi Seðlabankinn fylgja slíkri aðgerð eftir með ákveðnum aðgerðum.
Varla er það heldur rétt hjá Frosta að hægt sé að ná fram lækkun skulda heimila og fækka krónum um leið.  „Að því leyti sem krónur eru notaðar til að greiða niður skuldir heimila við banka- þá myndi peningamagn lækka sem því næmi.“ 
Þetta er ekki rétt.  Bankinn hefði meira laust fé og myndi lána það út nema til kæmi mótvægisaðgerð Seðlabankans.

Ég bíð spenntur eftir breytingum á öðrum loforðum framsóknarmanna á næstu dögum.

Hvernig ætlum við að bregðast við skaðlegum einkennum íslenskra stjórnmála og viðskipta og óheilbrigðum samslætti þarna á milli? Á að gera það með því að kjósa yfir sig samstjórn helmingaskiptanna? Gamla Kolkrabbann og Smokkfiskinn? Sjálfstæðisflokkinn og Framsóknarflokkinn? Hrunflokkana?

Stærsti stjórnmálaflokkur þjóðarinnar, Sjálfstæðisflokkurinn, stakk eigin endurreisnar- og yfirbótarskýrslu undir stól á fyrsta landsfundi sínum eftir hrun, vorið 2009. Engin yfirbót!

Ráðamenn innan Framsóknarflokksins glötuðu eignum 50 þúsund tryggingarhafa í Samvinnutryggingarsjóðnum. Stofnuðu GIFT þar sem allt gufaði upp! Þar var fé án hirðis hirt.

Íslenskri stjórnmálamenningu hefur að undanförnu tekist betur að rækta einangrunarhyggju og að mörgu leyti hættulega og íhaldssama þjóðernishyggju  í bland við bólgin loforð um skuldaleiðréttingar en að halda áfram á þeirri braut núverandi stjórnarflokkar hafa markað.

Geðþóttinn, aðstöðubraskið og frændhyglin heldur aftur innreið sína í stjórnmálin ef fram heldur sem horfir og kjósendur kasta atkvæðum sínum á gömlu hrunflokkana. Það er svo meira en lítið táknrænt að afkomendur manna, sem fengu almannaeignir afhentar á árum áður í krafti hrunflokkanna, ætla að leiða nýja bólustjórn. Ég er að tala um SR-mjöl  og Kögun.

Upplýstir og hófstilltir borgarar verða að safna kjarki og fylgja eftir fyrirheitum um lýðræðisumbætur og opnara og gagnsærra þjóðfélag. Þar ræður annarleg og spillt leyndarhyggja fortíðarinnar ekki ferðinni, heldur aðeins grundvallarreglur þroskaðs réttarríkis, ekki síður í viðskiptum en stjórnmálum.
Við höfum enn tækifæri til að sýna rótgróinni sérhagsmunagæslu SjálfstæðisFramsóknar að þjóðin vilji feta braut réttlætis, gagnsæis og varðstöðu um almannahagsmuni.
Látum ekki neinn koma aftan að okkur næstkomandi sunnudag.

Kunningi minn í atvinnulífinu sendi mér eftirfarandi línur sem ég get ekki stillt mig um að birta. Myndin er einnig frá honum komin.:

"Það er athyglivert að skoða þróun landsframleiðslu á Íslandi yfir árin 1995 til 2011 í samaburði við hin Norðurlödin og meðaltal Evrópusambandsins.

Við trúðum því að góðærið 2005 til 2008 væri að færa okkur hagsæld og að við værum að skjóta hinum löndunum ref fyrir rass í snilli okkar, útrás og hagvexti.
Raunin er hinsvegar önnur, alla þennan tíma vorum við að dragast aftur úr viðmiðunarlöndunum.  Til viðbótar kemur að samdráttur áranna 2009 til 2011 er síðbúnir skuldadagar bóluhagkerfis í svokallaða góðærinu.
Vert er að hafa í huga að þetta er tími einka(vina)væðingar, kvótakerfis og það sem ég kalla brauðmolakenninguna (brauðmolakenningin: ef fáum „snillinngum“eru réttar auðlindir s.s. skattalækkanir, fyrirtæki, bankar og kvóti.  Þá muni þeir fjárfesta svo skynsamlega að hagvöxtur eykst og við veðum öll betur sett á eftir)
Það er ljóst að þessi kenning er alröng.  Við aukum ekki hagvöxt með því að færa fáum eftirgjafir og auðlindir.   Við höfum reyndar séð hvernig þessir snillingar fara með arðin í skattaskjól og senda okkur svo reikningin þegar harðna fer á dalnum.

Okkur kjósendum er vandi á höndum þegar okkur er ætlað að kjósa á milli tveggja valkosta, þar sem annar virðist manni stundum fjandsamlegur atvinnulífinu en hinn valkosturinn fellur í gryfju spillingar og einkavinavæðingu.
Helsta mál okkar eftri kosningar hlýtur því að vera að halda vöku okkar og halds uppi gagrýni umræðu og eftitliti með þeim stjórnvöldum sem við fáum eftir þessar kosningar."

"Árið 2007  tók Árni M. Mathiesen, þáverandi fjármálaráðherra, ákvörðun um það að verja 10 milljónum króna úr ríkissjóði í athugun á áhrifum skattalækkana.  Ráð var fyrir því gert að athugunin næði til samfellds stjórnartímabils Sjálfstæðisflokksins frá 1991 fram til ársins 2004. Verkefnið skyldi prófessor Hannes Hólmsteinn Gissurarson, flokksbróðir fjármálaráðherrans, annast og var það sérstaklega tekið fram í verksamningi.  Formlega áttu þó milljónirnar 10 að renna til Félagsvísindastofnunar Háskóla Íslands. Ljóst er að umtalsverðra annarra fjármuna var einnig aflað til verkefnisins, meðal annars hjá Landsbanka Íslands. 
Doktor Hannes Hólmsteinn skilaði fjármálaráðuneytinu 80 blaðsíðna lokaskýrslu um verkefnið í nóvember 2009, liðlega ári eftir bankahrunið.  Hún bar heitið Skattar og velferð á Íslandi 1991 til 2007.  

Það verður að teljast sérkennilegt við umræddan samning að löngu áður, eða í febrúar árið 2006 setti Árni M. Mathiesen á fót nefnd undir formennsku Friðriks Más Baldurssonar, hagfræðings, sem fjalla átti um skattamál. Í nefndinni sátu auk hans 8 sérfræðingar og hafði nefndin sérstakan starfsmann. Hún skilaði 100 blaðsíðna skýrslu um Íslenska skattkerfið – samkeppnishæfni og skilvirkni í september 2008,  stuttu fyrir bankahrunið. Nefnd Friðriks Más fjallaði með öðrum orðum um áþekkt efni og Árni hafði falið Hannesi Hólmsteini að vinna fyrir 10 milljóna króna ríkisframlag.  Þar eð skilaskýrsla Hannesar Hólmsteins barst fjármálaráðuneytinu ekki fyrr en í nóvember 2009, liðlega ári eftir að Friðrik Már skilaði ráðuneytinu skýrslu nefndar sinnar, tókst  Hannesi Hólmsteini að nota skýrslu Friðriks Más og nefndar hans sem heimildarefni fyrir sína skýrslu.

Rætur þessa einkennilega máls má rekja til harkalegra deilna boðbera einkavæðingar og skattalækkana annars vegar og Stefáns Ólafssonar félagsfræðiprófessors hins vegar en hann taldi sig hafa sýnt fram á aukna skattbyrði láglaunafólks og vaxandi ójöfnuð á umræddu stjórnartímabili.“

Ég hefði betur lesið vel skýrslu Friðriks Más á sínum tíma. Undir hana rituðu m.a. nöfn sín Tryggvi Þór Herbertsson og Vilhjámur Egilsson. Hún bar heitið Íslenska skattkerfið: Samkeppnishæfni og skilvirkni.

Á bls. 90 eru borin saman árin 1993 og árið 2005. Niðurstaðan er sláandi og sýnir að Stefán Ólafsson hafði ætíð rétt fyrir sér þegar sjálfstæðismenn reyndu meira að segja að hafa af honum starfsheiðurinn úr ræðustóli á Alþingi.  

„Ljóst er af töflu 7.2 að skattbyrði hefur aukist mest í lægri tekjuhópunum og er ástæðan sú að lækkun álagningarhlutfallsins hefur ekki dugað til að vega upp á móti hlutfallslegri lækkun persónuafsláttar. Skattbyrðin eykst um rúmlega 10% prósentustig í lægstu tekjubilum, en munurinn fer síðan minnkandi og deyr út við 90% mörkin. Stafar það af því að lægra álagningarhlutfall hefur meira að segja eftir því sem tekjurnar eru hærri, auk þess sem afnám hátekjuskattsins virkar efst í tekjuskalanum. Hjá 5% hjóna með hæstu tekjurnar er þróunin þó þannig að meðalskatthlutfallið hefur lækkað verulega eða um rúm 15 prósentustig ef litið er til heildartekna en um tæp 4% ef eingöngu er horft til heildarlauna. Ástæðan er fyrst og fremst sú að hjá þessum tekjuhópi er vægi fjármagnstekna hátt. Heildarlaun þessa hóps námu 51,9 milljörðum kr. árið 2005, en heildartekjur 115,9 milljörðum kr. Mismunurinn, 64 milljarðar kr., voru fjármagnstekjur.“

Í ljósi þessa hlýtur að vera mjög knýjandi að spyrja sjálfstæðismenn hvort þeir hafi hugsað sé að hverfa aftur til fortíðarinnar í skattamálum komist þeir til valda.

Hvernig á láglaunafólk að geta treyst flokki sem segir að hvítt sé svart og svart sé hvítt, þyngir skattbyrði þess en rekur á sama tíma áróður fyrir því að hún sé að léttast?