Ástæða er til að fagna nýsprottnum áhuga sjálfstæðismanna á formfestu í stjórnkerfinu og kröfum þeirra á hendur stjórnvöldum um að stöðuveitingar innan þess verði í samræmi við verðleika, menntun og formleg umsóknarferli, en fari ekki eftir ætt eða flokksstimplum. Formfestan var ekki aðall flokksins nema að svo miklu leyti sem hún þjónaði valdinu sem safnað hafði verið saman í Valhöll. Þar sem formfestu og lagafyrirmælum sleppti hafði landsstjórnin oftar en ekki verið á skilmálum flokksins og háð geðþótta flokksforystunnar. 
Hluti þessa valds er dómsvaldið. Vert er að hafa hugfast að einnig dómsvaldið á rætur að rekja til fólksins. Þjóðin framselur vald sitt til kjörinna þingmanna sem ráða því hvaða háttur er hafður á því að manna dómstóla landsins. 
Í sögu lýðveldisins hefur Sjálfstæðisflokkurinn – með vissum undantekningun – lagt undir sig dómstólana. Svo langt hefur þetta gengið að frami lögfræðinga innan stjórnkerfisins var nær útilokaður nema þeir gengju í Flokkinn og sýndu hollustu í verki. Deilur um veitingu dómaraembætta urðu af þessum sökum að innanflokksdeilum; hvort þessi eða hinn ráðherrasonurinn eða flokksgæðingurinn ætti að fá laust dómaraembætti. Hinir komu ekki til álita.

Allir vanhæfir
Á áttunda áratug síðustu aldar hafði vinstristjórnin 1971 til 1974 áhuga á að vísa Bandaríkjaher úr landi. Við þessu brugðust hægrimenn og fleiri, sem vildu hafa herinn áfram í landinu, og söfnuðu tugþúsundum undirskrifta gegn slíkum áformum. Einn helsti hvatamaðurinn var sjálfstæðismaðurinn og hæstaréttardómarinn Þór Vilhjálmsson. Þegar fjöldi meiðyrðamála kom fyrir Hæstarétt neyddust allir dómararnir til þess að víkja sæti. Málin höfðuðu flokksbræður Þórs. Hann og fleiri dómarar höfðu beint og óbeint blandað sér í hápólitískar deilur og voru vitanlega vanhæfir. 
Í nýliðinni viku áttu allir 9 dómarar Hæstaréttar þess kost lögum samkvæmt að álykta um lögmæti kosninga til stjórnlagaþings. Þrír þeirra sögðu sig frá málinu vegna tengsla við frambjóðendur eða fólk í landskjörstjórn.  
Með líku lagi hefðu Jón Steinar Gunnlaugsson, Árni Kolbeinsson, Viðar Már Matthíasson og jafnvel Gunnlaugur Claessen átt að segja sig frá afskiptum af stjórnlagaþinginu, en augljóst mátti vera að nær allir kjörnu stjórnlagaþingsfulltrúarnir stefndu að því að setja ákvæði í stjórnarskrá um þjóðareign á auðlindum. Umræddir fjórir dómarar hafa á ýmsum stigum unnið að málum sem tengjast kvótakerfinu og eignarhaldi á kvóta og haft af því pólitísk afskipti. Þetta á sérstaklega við um Jón Steinar Gunnlaugsson.  Viðar Már hefði sem bróðir eins stærsta kvótahafa landsins og aðaleiganda Morgunblaðsins, Guðbjargar Matthíasdóttur, einnig átt að segja sig frá afskiptum af kosningum til stjórnlagaþingsins.

Rangur dómur
Fallist menn ekki á vanhæfisröksemdirnar gegn þremur til fjórum af dómurunum sex er hægt að líta á sjálfa ályktun þeirra um ágallana í kosningunum.
Líkja má úrskurði dómaranna við dóm án glæps. Enginn hefur sýnt fram á – ekki heldur dómararnir – að ágallarnir hafi haft áhrif á úrslit kosninganna í anda 120. greinar laga um þingkosningar. 
Huginn Freyr Þorsteinsson, aðstoðarmaður fjármálaráðherra, vitnaði í Silfri Egils til deilna um bókstafinn V eða U fyrir VG á sínum tíma. Sumar kjördeildir notuðust í sjálfum kosningum enn við stimpil með U en ekki V, stafnum sem framboðið hafði valið sér. Þetta gat haft áhrif á úrslit kosninga en ekkert var gert.
Augljós áhrif á úrslit, sem lesa má úr þessu dæmi, hefur ekki komið fram varðandi kosningarnar til stjórnlagaþingsins. Heilbrigð skynsemi segir því að rétturinn hefði átt að áminna menn um að gæta að sér varðandi aðfinnsluatriðin en láta kosningarnar standa vegna skorts á sönnunum fyrir því að ágallarnir hefðu haft áhrif á úrslitin.
Í öðru lagi er almenna reglan sú að þegar menn kæra eða höfða mál verður að liggja fyrir að meintur þolandi hafi persónulegra hagsmuna að gæta eða að hann hafi orðið fyrir einhverju tjóni. Ekki er að sjá að kærendur stjórnlagaþingskosninganna hafi átt einhverra slíkra hagsmuna að gæta eða að þeir hafi orðið fyrir tjóni. Málatilbúnaðurinn brýtur því í bága við almenna réttarfarsreglu.
Allt þetta dregur úr þeirri virðingu sem Hæstarétti ber. Vonandi eykst dómgreindin þar innan veggja með tíð og tíma.   

(Birt í DV 31. janúar 2011)

Helstu boðberar lýðræðis eftirhrunsáranna fara stundum hástemmdum orðum um lýðræðisgróskuna sem á að hafa klæðst holdi í kjölfar búsáhaldabyltingarinnar. Forseti lýðveldisins hefur aðstoðað þessa boðbera með því að færa reglulega í tal að valdið liggi hjá þjóðinni. 
Allt er þetta gott og blessað, en ekkert af þessu er nýtt. Engin ný uppgötvun hefur verið gerð um lýðræðið og engin ástæða fyrir nokkurn mann að eigna sér gamalgrónar hugsjónir um almannavald. 
Hér gildir sem oft áður að unnt er að bæta lýðræðið án breytinga á regluverki samfélagsins. Rétt eins og hægt er að draga úr spillingu og auka ráðvendni í stjórnmálum og viðskiptum með því að framfylgja settum lögum og sjá til þess að allir séu jafnir frammi fyrir þeim. 
 
Opin stjórnsýsla og gagnsæi
Ingibjörg Sólrún Gísladóttir flutti fræga Borgarnesræðu snemma árs 2003. Hún var þá borgarstjóri og varaformaður Samfylkingarinnar. Í ræðunni gerði hún meðal annars frjálslynt og stjórnlynt lýðræði að umtalsefni. „Í fjármálum, fyrirtækjarekstri, fjölmiðlum og sveitarstjórnarmálum á Íslandi er ennþá spurt: Í hvaða liði ertu? Ertu í náðinni hjá stjórnarráðinu eða ekki? Þessu verður að linna, við verðum að losna við hina sjálfmiðuðu, stjórnlyndu valdsmenn. Við verðum að endurvekja traust almennings á stofnanir samfélagsins með nýjum leikreglum, nýju inntaki, nýrri ímynd.“
Á þessum tíma taldi sem sagt  verðandi leiðtogi Samfylkingarinnar það vera sérstakt hlutverk flokksins að losa þjóðina undan forherðingu og spillingu stjórnlyndra valdsmanna.  Losa hana við það sem með vanþóknun og fyrirlitningu er nú kallað „gamla Ísland“. 
Tækifærin til lýðræðisumbóta blöstu við eftir fall fjármálakerfisins. Jóhanna Sigurðardóttir, formaður Samfylkingarinnar, hefur þokað þessum umbótum áfram.  Stjórnlagaþing kemur brátt saman og nefnd hefur skilað tillögum um endurskoðun laga um Stjórnarráðið. 
Vinstri hreyfingin – grænt framboð er áhugasamt um lýðræðisumbætur eins og Samfylkingin enda birtist sá áhugi í stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar. „Ríkisstjórnin mun beita sér fyrir opinni stjórnsýslu, auknu gagnsæi og lýðræðisumbótum,“ stendur þar. 

Góðir hlutir gerast hægt
Verkefnið er kannski hið allra mikilvægasta og að mörgu leyti snúið. En hverjir aðrir en jafnaðar- og vinstrimenn eiga að taka þetta verkefni að sér?  Ber þeim gæfa til að stilla saman strengina og horfa yfir sviðið með langtímamarkmiðin í huga? Eða steytir á skerjum persónulegs metnaðar, skrums og ágreinings  um einstök mál og aðferðir í hreingerningunni eftir framsóknar- og sjálfstæðismenn sem höfðu næði í tólf ár að undirbúa hrunið?
Margt bendir til þess að heilum 80 árum eftir klofning Alþýðuflokksins og látlaust sundurlyndi jafnaðrarmanna og sósíalista/kommúnista allar götur síðan sé neyð íslenska þjóðfélagsins í þann mund að kenna þeim lexíu. Þrátt fyrir að ystavinstrið í VG hafi í hótunum nánast daglega virðist þorri þeirra sem stofnuðu VG árið 1999 þeirrar skoðunar nú að farsælast sé fyrir íslenskan almenning að líta á stjórnmálin sem langhlaup og að ávinningar samstarfsins verði að fá að koma fram í hægum takti. 

Ritun mikilvægrar sögu
Sundurþykkja lýðræðislegra jafnaðarmanna og vinstrimanna á sér langa og örlagaríka sögu, ekki aðeins hér á landi. Átakanlegasta dæmið var andstaða þýskra kommúnista við lýðræðislega jafnaðarmannastjórn Weimarlýðveldisins eftir fyrri heimstyrjöldina. Auðvelt er að halda því fram að sú andstaða hafi greitt nasismanum og Hitler leið til valda árið 1933. Það varð þýskum kommúnistum dýrkeypt sem nasistar hundeltu og drápu eftir valdatökuna.   
Auðvelt er einnig að benda á að átök jafnarðarmanna og kommúnista náðu ekki neinum hæðum víðast hvar á Norðurlöndum. Jafnaðarmenn náðu  undirtökum með stuðningi verkalýðshreyfingarinnar.  Þróunina þekkja allir: Norrænt velferðarríki er heimsþekkt „vörumerki“  í þjóðfélagsumræðu um heim allan. 
Sundrungarsaga jafnaðar- og vinstrimanna hér á landi er saga valdstjórnar Sjálfstæðisflokksins. Þetta veit þingmeirihlutinn. Enginn þarf að undrast þótt sögulegt ríkisstjórnarsamstarf, sem hófst við erfiðar aðstæður, birtist um tíma í óróleika lengst til vinstri. Sá óróleiki er birtingarháttur mikilsverðra breytinga, sem fæstir hafa tekið eftir ennþá, og eiga rætur í slökkvistarfi sem jafnaðar- og vinstrimenn í landinu tóku að sér fyrir tveimur árum. 

Ungur Dalamaður á þingi leggst í víking gegn Evrópsamvinnu og heimtar dollar sem þjóðarmynt. Hann dundar sér við það í fjárlaganefnd að útdeila milljarðastyrkjum til bænda sem hann selur svo tæki og tól til búrekstrar í gegn um fyrirtæki sitt. Vill enga styrki frá ESB og fer á fund í Noregi í boði NEI-hreyfingarinnar þar í landi.
Reyndur verkalýðsfrömuður úr sama flokki vill að hver þingmaður sé sinn eigin stjórnmálaflokkur og gengur inn og út úr ríkisstjórn eftir því hvernig vindar blása. Reisir þjóðernisvígi gagnvart Evrópuþjóðum þegar þær vilja ekki lána íslenskum óreiðumönnum fé refjalaust eða þegar þær fara  fram á að þeir borgi skuldir sínar. Hann er búinn að uppgötva merkingu orðsins „samstaða“ og sýnir óvinum formanns síns opinberan stuðning í nafni samstöðu.
Hagfræðidoktor úr sama flokki skorar Alþjóðagjaldeyrissjóðinn á hólm  og hefur í heitingum verði menn ekki við óskum þingmannsins um að slíta samvinnunni við þennan „útsendara frjálshyggjunnar og kapítalismans“.
Lögfræðingur úr sama flokki undrast að menn skuli kalla þennan hóp villiketti um leið og hann talar í Moggagrein gegn hjarðhegðun sem hann telur hafa orðið þjóðinni dýrkeypt fyrir hrun.
Þrjú þeirra fara með heift gegn fjárlögum ríkisstjórnar og þingmeirihluta og tala um forræðishyggju og foringjaræði.

Ríkir verða ríkari
Á meðan þessu vindur fram  í íslenskum afdölum heldur Bernie Sanders, þingmaður lýðræðissósíalista í Vermont, varnarræðu fyrir bandarískan almenning sem hann telur vera að tapa stríðinu við ríka fólkið. Varla nema von, þegar Barack Obama, Bandaríkjaforseti, framlengir skattaívilnanir fyrir auðmennina efir harðsvíraða og rándýra baráttu þeirra fyrir forréttindum sínum. Sem þeir láta aldrei af hendi átakalaust.
Sanders bendir á eftirfarandi: Á áttunda áratug síðustu aldar átti ríkasta eina prósent bandarísku þjóðarinnar 8 prósent þjóðarauðsins. Þetta eina prósent átti meira af þjóðarauðnum en fátækari helmingur þjóðarinnar samanlagt.
Á níunda áratugnum átti ríkasta eina prósentið 14 prósent þjóðarauðsins.  Á tíunda áratugnum átti ríkasta eina prósentið 19 prósent af þjóðarauði Bandaríkjanna.
Nú eiga ríkustu Bandaríkjamennirnir, sem mynda þetta eina prósent,  23,5 prósent þjóðarauðsins eða jafn mikið og fátækari helmingur þjóðarinnar samanlagt.

Guðs eigið land í vanda
Dr. Hannes Hólmsteinn Gissurarson kvakaði fagurlega árum saman um dýrð þess frelsis sem bandarískir auðmenn hafa notfært sér til að raka til sín þjóðarauðnum. Hversu mjög brauðmolarnir myndu falla af borðum auðmanna til fátæklinganna aðeins ef stjórnvöld stilltu sig um að hafa eftirlit með þeim, vöruðust  að anda ofan í hálsmál þeirra og íþyngdu þeim ekki með sköttum og óþarfa forræðishyggju. Þetta dýrðarríki Hannesar hrundi í fyrstu viku októbermánaðar árið 2008.
Milljónir bandarískra heimila eiga á hættu að fara undir hamarinn. Meira en 20 borgir eru gjaldþrota eða því sem næst. Mikilvægasta vígi frjálsa framtaksins, Kalifornía, er á hausnum og nýtur ekki lánstrausts. Þar eru skattar helst aldrei hækkaðir því kjósendur greiða atkvæði gegn slíku í tíðum almennum atkvæðagreiðslum. Vandi Kaliforníu er meiri en samanlagður efnahagsvandi Portúgals og Grikklands.

Einkennileg stjórnmál
Allt hefur þetta orðið til þess að bandarískir valdamenn sjá ofsjónum yfir velgengni í norðanverðri Evrópu. ESB hleypur undir bagga með Írlandi með 13 þúsund milljarða króna láni. Rússar vilja ólmir skipta við Þjóðverja;  þeir hafa allt sem Rússa vantar og Rússar hafa orku og stækkandi markað fyrir þá og aðrar ESB-þjóðir.
Fréttir berast af því að Kínverjar vilji flytja hluta af gjaldeyrisforða sínum úr dollurum yfir í evrur. Þeir vilja einnig aukin viðskipti við Þjóðverja. Þeir kaupa ríkisskuldabréf á Spáni og í Portúgal og styrkja þannig evruna. Ástæðan er þverrandi trú Kínverja á bandaríkjadollar, en 70 prósent gjaldeyrisforða þeirra er nú í þeirri mynt.
Svo gæti farið að Bandaríkin, skuldugasta ríki veraldar, neyðist sjálf til að leita á náðir AGS. Sæta þeim aga sem meðal annars Íslendingar, Grikkir og Ungverjar hafa þurft að beygja sig undir eins og óþekk skólabörn með skertan vasapening vegna skammarstrika.
Hvernig væri að íslenskir villikettir leggðust nú á sveif með almenningi, eins og Sanders,  í stað þessa að vera eins og lamandi eitur í beinum þingmeirihlutans sem reynir að endurreisa efnahagslífið eftir sérhagsmunasukkið.

(DV 7.- 9. janúar 2011)

Mikilvægustu tíðindin sem færð voru íslensku þjóðinni á því ári sem nú er senn á enda, voru niðurstöður skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis um aðdraganda og orsakir bankahrunsins haustið 2008. Í gögnum og vitnisburði, sem dreginn er saman í skýrslunni, birtist mynd af forvitnilegu en um leið átakanlegu skeiði í sögu íslensku þjóðarinnar.  Þar er ekki átt við þá mynd sem upp er dregin af fjármálastarfseminni í landinu fram að bankahruninu. Miklu heldur er átt við þá siðmenningu, þau gildi, græðgi og lögleysu sem hafin hafði verið til vegs og nærði hugmyndafræði um frelsi án ábyrgðar. Krosseignatengsl, markaðsmisnotkun, eftirlitsleysi og hreinar mútur í formi alls kyns fjárhagslegra ávinninga fyrir smá og stór verk, sem greiddu fyrir viðskiptum, mátti líkja við fjármálalega blóðskömm og innræktun óheilbrigðra viðskiptatengsla innan tiltölulega fámennra kunningja- og hagsmunahópa í stjórnmálum og viðskiptum. Nú síðast er að sjá sem fjöldi íslenskra endurskoðenda, sem eiga að styðjast við ítarlegar siðareglur stéttar sinnar, hafi farið út af sporinu og orðið stétt sinni til skammar. 

Blóðskömm í viðskiptum
Lítum á dæmi frá Írum, nágrönnum okkar, sem frá er sagt í „Fleyi fíflanna“, nýrri bók eftir Fintan O‘Toole. Bertie Ahern, fyrrverandi forsætisráðherra Írlands, þurfti í sjónvarpsviðtali að svara fyrir vafasamar stöðuveitingar. Hvers vegna skipaði hann fólk í stjórnir flugfélagsins Aer Lingus eða Dyflinnarhafnar sem borið hafði fé á hann? „Ég skipaði þau ekki í stjórnirnar vegna þess að þau höfðu gefið mér peninga. Ég skipaði þau af því að þau voru vinir mínir,“ svaraði Ahern.
Í svarinu er að finna í hnotskurn stjórnmálamenningu, ekki aðeins Íra, heldur einnig íslenska stjórnmálamenningu. Þegar bankakreppan reið yfir Írland lýsti Brian Lenihan fjármálaráðherra vandanum þannig að Írland væri lítil þjóð „með allt of tíðum blóðskammartengslum í fjármálalífinu“.

Ný tegund aðstöðubrasks
Engum blöðum er um það að fletta að framangreind lýsing á bærilega vel við um íslenska siðmenningu í stjórnmálum og viðskiptum. „Íslendingar hafa aðeins áhuga á fólki en ekki prinsípum,“ sagði Jón Ormur Halldórsson stjórnmálafræðingur eitt sinn í útvarpsviðtali og hafði þar áreiðanlega lög að mæla.  
Gallinn er hins vegar sá, að þessi tengsl og þessi þáttur íslenska ættar- og kunningjasamfélagsins hafa ekki verið rannsökuð að neinu marki. Vitanlega var ekki hægt að ætlast til þess að rannsóknarnefnd Alþingis kafaði ofan í þessa þætti. En hún var meðvituð um vandann líkt og fram kemur í því bindi skýrslunnar sem svonefndur siðfræðihópur samdi. 
Þess sjást lítil merki að einhvers konar siðvæðing eigi sér stað í þessu efni. Ný tegund af aðstöðubraski er komin til sögunnar. Hrægammar gína yfir strandgóssi hrunsins og eignast það eftir ógagnsæjum leiðum. Hvorki Seðlabanki Íslands, Fjármálaeftirlitið, dómstólar né stjórnvöld reynast almenningi hjálpleg við að fylgjast með þessari framvindu. „Blóðskammartengsl“ gamla Íslands eru endurkveðin og styrkt á nýjan leik í samskiptum banka við kaupsýslumenn sem þurfa afskriftir eða bjóða fé til kaupa á fyrirtækjum á gjafverði. Svo er að sjá sem ættar- og klíkutengslin ráði mjög ferðinni nú sem fyrr. 

Gagnsæi og frelsi
Fjármálaeftirlitið og fleiri eftirlitsstofnanir gætu hjálpað fjölmiðlum og almenningi að fylgjast með og veitt þar með aðhald. Á þeim bæ er svarið hins vegar alltaf á sömu lund: Upplýsingar eru ekki veittar vegna lagaákvæða um bankaleynd og trúnað. 
Hér er aðeins hægt að hafa yfir boðskap sem Eva Joly setti fram í bók sinni um réttlæti í herkví „Justice under Siege“: Gagnsæi er eðlileg fylgiregla frelsis; gagnsæi án frelsis brýtur í bága við mannréttindi. Frelsi og ógagnsæi greiða leið til lögbrota. 
Eva bætir við: Lögbrot valdamanna skaða mikilvæga hagsmuni þjóða. Hert viðurlög, heimild til eignaupptöku og aðgætni í bankastarfsemi eru varnir sem grípa verður til gegn slíkri samfélagsógn.
Látum boðskap Evu Joly verða okkur veganesti á nýju ári.

(Birt í DV 29. desember 2010)  

Nær allan níunda áratuginn og fram yfir aldamótin var uppgangur í efnahagslífi Írlands eftirtektarverður. Fjármálastarfsemin blómstraði, neysla var hafin til vegs á kostnað framleiðslu. Byggingarstarfsemi hófst til öndvegis, verð á landi hækkaði upp úr öllu valdi. Rekstrarskilyrði fyrirtækja voru bætt. Hugmyndafræðin um að skattalækkun fyrir ríka fólkið skilaði brauðmolum til fátæklinganna náði yfirhöndinni. Umsvifin jukust, írska hagkerfið stækkaði hratt og tekjur írska ríkissjóðsins jukust þar af leiðandi verulega.
Nú þegar gramir Írar lepja dauðann úr skel og leita á náðir Evrópusambandsins um 13 þúsund milljarða króna lán til að bjarga sér úr djúpri kreppu setjast þjóðfélagsrýnar þarlendir við tölvur sínar, skrifa bækur og gera upp málin. Rétt eins og gert er hér á landi.

„Heimska og spilling“
Þeir rýna í uppgang og þenslu undanfarinna 15 til 18 ára og þykjast sjá að Bertie Ahern og forverar hans á stóli forsætisráðherra hafi látið undir höfuð leggjast að nýta tækifærin sem buðust til þess að gera nauðsynlegar umbætur á velferðarkerfinu, fjármálakerfinu og stjórnkerfinu. 
Stjórnvöld misstu tökin á þróuninni, slepptu gæðingum lausum í taumlausu braski. Þeir tóku völdin og vöndust aðstöðubraski, mútum og spillingu í viðskiptalífinu. Ahern og aðrir forsætisráðherrar blinduðust og fóru um borð í „Fley fíflanna“ eins og írski rithöfundurinn Fintan O‘Toole orðar það í samnefndri bók. Þróunin einkenndist af „heimsku og spillingu“ segir hann.
Ekki er ætlunin að gera neinn samanburð á aðstæðum Íra og Íslendinga að öðru leyti en því sem hér hefur verið nefnt.  Dagljóst er að allan tíunda áratuginn og fram yfir einkavæðingu ríkisbankanna voru stjórnmál og viðskiptalíf „heimskunnar og spillingarinnar“ í mótun hér á landi. 

Rakst hann á vegg?
Draugarnir úr þessari fortíð láta enn á sér kræla. Þeir andmæla því að einn forsætisráðherra sé dreginn fyrir landsdóm. Aðrir ráðherrar kannast ekki við neina ábyrgð á því hvernig fór. Þeir kasta steinum úr glerhýsi alla daga. Björn Bjarnason, fyrrverandi dómsmálaráðherra, er augljóslega í þessum hópi þegar hann skrifar í nýtt tölublað Þjóðmála þeirra hægrimanna sem enn þora að þylja möntruna um einstaklingsfrelsið án þess að fjalla um hugtakið ábyrgð: „Við afsögn ríkisstjórnar Geirs H. Haarde varð að meginmáli að halda sjálfstæðismönnum frá völdum. Það verður dýrkeypt. Kostnaðurinn felst ekki aðeins í þyngri skattbyrði samhliða efnahagslegum samdrætti. Hann birtist jafnframt í lélegum stjórnarháttum, þar sem virðing fyrir lögum og rétti dvínar.“
Á hvaða vegg rakst Björn? Þann sama og Guðlaugur Þór Þórðarson, flokksbóðir hans, sem er nú helsti boðberi heiðarleika og ráðvendni á Alþingi. Hann heimtar gagnsæi um verkbeiðnir forsætisráðherra til Háskóla Íslands. Vitanlega verður málið rannsakað af Ríkisendurskoðun enda stjórnarhættirnir ekki eins „lélegir“ og þeir sem framkölluðu hrunið í boði Sjálfstæðisflokksins. 
„Engan veit ég þingmann utan umræddan Guðlaug Þór sem er með landsfundarályktun síns eigin flokks á bakinu um að hann skuli hætta sem þingmaður flokksins. Og hversvegna ætli það sé? Jú, vegna mútugreiðsla sem þingmaðurinn þáði og komu honum til þeirra valda sem hann hafði sem ráðherra í ríkisstjórn Geirs H. Haarde,“ skrifar Björn Valur Gíslason, þingmaður VG, á vefsíðu sína. 

Njósnir í þágu valdsins
Í Hádegismóum skammast enn einn brotamaðurinn sem lifir ofar lögum í hægindum þess refsileysis sem hann, Björn og Flokkurinn skópu fyrir gæðinga sína. Þeirra sömu gæðinga sem með „heimsku og spillingu“ riðu heimilum og fyrirtækjum landsmanna á slig í alvarlegustu kreppu frá því þjóðin fékk fullveldi. 
Þessir sömu menn hafa heldur ekki haft neinn sérstakan áhuga á lýðræðisumbótum, allra síst ef þær gátu tafið auðsöfnun gæðinga og komið í veg fyrir að vildarvinir fengju fylgdarlaun úr sjóðum skattborgaranna. Um þetta geta menn lesið í nýrri ævisögu Guðna Th. Jóhannessonar um Gunnar Thoroddsen: „Á vinnustöðum kom öflugt trúnaðarmannakerfi (Flokksins) einnig að gagni. Þar fylgdust sjálfstæðismenn með spjalli félaganna um daginn og veginn og komu sjónarmiðum þeirra í stjórnmálum á framfæri í Valhöll. Stefndi flokkurinn að því að hafa trúnaðarmenn í öllum fyrirtækjum með fleiri en tíu í starfsliði og skyldi sérhver þeirra vera „trúverðugur og dugandi maður“.“

(Birt í DV 22. desember 2010)