Jónas Kristjánsson skrifar:
„Ein helzta röksemdin gegn friðarsamningum við útlönd er, að Nei þýði allt annað en kjörseðillinn segir. Okkur er sagt að fara á kjörstað til að segja nei við Evrópusambandinu. Til að segja nei við ríkisstjórninni. Til að segja nei við lánshæfis-fyrirtækjum. Til að segja nei við nýlenduríkjum. Til að segja nei við vinnu íslenzkra barna í brezkum námum. Til að segja nei við landráðum. Til að segja nei við "ólögvörðum" kröfum. Til að segja nei við greiðslu á skuldum óreiðumanna. Til að segja nei við afdönkuðum ráðherrum. Allir hnappar fasisma og þjóðrembu eru í fullum gangi í kosningabaráttunni."

Við þetta má bæta að NEI breytir engu á stjónrmálasviðinu á næstunni. Því:

* Ríkisstjórnin getur hvorki lifað né dáið, hún mun ekki fara frá hvernig sem fer. Vantraust verður ekki borið upp á þingi.

* Sjálfstæðisflokkurinn þarf að snúa sér að innri meinum, til dæmis að takast á við NEI-liðana í flokknum og reyna að verða stjórntækur á ný. Hann sleikir sárin hvernig sem fer fram að landsfundi flokksins í haust. Bjarni formaður þarf að standa við stóru orðin á Alþingi um að það séu falsrök að hægt sé að kjósa sig burt frá Icesave. - Hvernig sem allt veltur verður tekist á innanflokks.

* Þrátt fyrir öll NEI halda skattgreiðendur áfram að greiða óreiðuskuldir vegna Davíðs í Seðlabankanum. Óreiðuskuldum  ( lánasamningum) Orkuveitu Reykjavíkur verður velt yfir á íbúa höfuðborgarsvæðinsins í gegn um gjaldskrárhækkanir. Hvað ætlar NEI-flokkurinn að gera í því?

Í netheimum var bent á það um daginn, að Icesavesamningurinn sé skýr kostur til að taka afstöðu til í þjóðaratkvæðagreiðslu. Hann liggur fyrir með þeirri áhættu sem fylgir mannlífinu.

Hinn kosturinn hefur ekki verið festur á blað eða samið um. Höfum bara ofstæki Moggans og einblíni NEI manna til að styðjast við. 

 

„Þjóðernishyggja er barnasjúkdómur;  hún er mislingar mannkynsins,“ var haft eftir Albert Einstein. Spurningin er hvort hefja þurfi bólusetningu hér á landi gegn henni.
Með þjóðernishyggju er í þessum pistli átt við gildi sem hvíla á traustum grunni og vísa til sjálfstæðisbaráttu íslensku þjóðarinnar,  hugmynda um langvinna kúgun erlendra þjóða, sjálfstæði og fullveldi sem sótt var með harðri hendi í greipar þeirra. 
Stundum færi að vísu betur á því að tala um þjóðrækni þegar rætt er um harðbýlt land og útfærslu landhelginnar í óþökk nágranna- og viðskiptaþjóða á nýliðinni öld. Þessu er ef til vill best lýst sem föðurlandsást. Varla er hún svo slæm, jafnvel er hún göfug, segja margir. 
Lýðveldið var stofnað 1944 og hafði fjarri því slitið barnsskónum og náð einhverjum þroska þegar það hafnaði undir verndarvæng Bandaríkjamanna með pólitískum samningum og komu herliðs sem settist að á Miðnesheiði.  

Einangrunarhyggja grefur um sig
Meðal nágrannaþjóða eru gildin að mörgu leyti önnur en þau sem gegnsýrðu íslenska þjóð. Í seinni tíð ber samt æ meir á því að gildi nái fótfestu sem tengjast verndun þjóðernisins sjálfs og þjóðlegra gilda. Pólitískar tilraunir til að hefta búsetu fólks af framandi þjóðerni og menningu í viðkomandi löndum er af þessum toga. Nýlegt dæmi er velgengni Svíþjóðardemókratanna í þingkosningum í Svíþjóð. Sænsk stjórnmálamenning ákvað hins vegar að einangra framboðið frá stjórn landsins og draga sem mest úr formlegum áhrifum þess.
Nú fullyrða ýmsir að íslensk börn verði hneppt í þrælahald næstu áratugina verði Icesave-samningurinn samþykktur í þjóðaratkvæðagreiðslu um næstu helgi.  „Sýnum-þessum-helvítis-útlendingum-í-tvo-heimana“-sjónarmiðið er sömuleiðis býsna útbreitt.  
Þótt menn séu á móti Icesave-samningnum og ESB jafngildir það vitanlega ekki því að menn séu þjóðernis- og einangrunarsinnar. En samt verður ekki framhjá því horft að NEI-sinnarnir sækja fylgi til hópa sem rækta andúð af þessum toga. Viðhorfin fara saman við sjálfsmynd þjóðar sem telur sig standa eina gegn ofurafli þegar á reynir.
„Gjaldið sem Íslendingar greiða nú er gjaldið fyrir að það að vilja standa einir,“ sagði Uffe Ellemann Jensen, Íslandsvinur og fyrrverandi utanríkisráðherra Dana í Berlingske Tidene tveimur vikum eftir bankahrunið 2008.

Hvaða stefnu bjóða flokkarnir?
Tilraunir eru gerðar af þjóðernis- og einangrunarsinnum til að ná undirtökunum bæði í Sjálfstæðisflokknum og Framsóknarflokknum. Bjarni Benediktsson formaður og hófsöm breiðfylking innan Sjálfstæðisflokksins, fer halloka í harðskeyttri and-Icesave- og and-ESB-umræðunni. Hvernig sem þjóðaratkvæðagreiðslan fer um næstu helgi munu átök harðna innan flokksins milli frjálslyndis og einangrunarhyggju. 
Í Framsóknarflokknum sækja einangrunarsinnar fram í nafni Vigdísar Hauksdóttur sem hyggur á framboð til varaformanns á flokksþingi um næstu helgi. Undir harðlínusjónarmiðin gegn Iceave og ESB kyndir hluti þingflokksins. Þeir sýnast vilja ganga í skrokk á hófsömum miðjumönnum í flokknum. Á hliðarlínunni stendur hófsemdarfólkið sem hallast að miðjunni, vill skoða nýjar leiðir í landbúnaði, sjávarútvegi, ljúka aðildarumsókn að ESB með þjóðaratkvæðagreiðslu, samþykkja Icesave og skipta um gjaldmiðil. Þetta fólk ætlar að mæta á flokksþing um næstu helgi og reyna að komast að því hvort það sé statt í réttum stjórnmálaflokki. Það veit að það er ekki í tísku að vera með nafn Evrópusinnnans Halldórs Ásgrímssonar á vörunum innan flokksins.  En hefur flokkurinn eitthvað upp á að bjóða? Til hvaða kjósenda ætlar Framsóknarflokkurinn að höfða þegar hann hefur svælt út frjálslyndið og tyllt undir þjóðræknina, íhaldssemina og einangrunarhyggjuna?

Flokkakerfi riðlast
Þetta eru átökin milli þjóðrækni- og þjóðernissjónarmiðanna annars vegar og frjálslyndis og alþjóðahyggju hins vegar. Ekki er vitað hvort sömu kraftarnir slíta sundur friðinn í Framsóknarflokknum, Sjálfstæðisflokknum og VG.  Engin ástæða er til að ætla að ystavinstrið og öfgahægrið geti starfað saman þótt afstaðan í lykilmálum sé keimlík. Átökin geta hins vegar náð því stigi að flokkakerfið taki að riðlast. Frumkvæðið gæti komið frá frjálslyndu miðjufólki í öllum flokkum sem tæki höndum saman gegn íhaldssömum flokki á hægri vængnum.  Á vinstri kantinum yrðu græningjar og sósíalistar líkt og fyrr.

(Birt í DV 4.-5. apríl)      Pistillinn er að hluta byggður á nýlegum skrifum mínum á DV.is 

Á undanförnum árum hefur þróun lýðræðis og valds verið rannsökuð á vegum þjóðþinganna í Svíþjóð, Noregi og Danmörku. Held að Finnar hafi einnig lokið sambærilegri rannsókn.
Íslendingar hafa ekki hirt um að rannsaka þróun lýðræðis og valds hér á landi. Síðast veturinn 2005 til 2006 var reynt að fá tillögu um sambærilega rannsókn hér á landi samþykkta á Alþingi. Samstjórn Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins sýndi tillögunni hefðbundið tómlæti. Ég segi hefðbundið vegna þess að Jóhanna Sigurðardóttir hafði að minnsta kosti tvisvar áður reynt að fá tillögu um slíka rannsókn samþykkta.

Það stóð hins vegar ekkert í stjórnvöldum árið 2007 að leggja Félagsvísindastofnun til 10 milljónir króna (urðu 13) til rannsókna Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar á skattalækkunarprógrammi Sjálfstæðisflokksins á tímabilinu frá því Davíð Oddsson komst til valda árið 1991 til ársins 2007. Það var ekki einu sinni gert með heimild frá Alþingi.
Nú er komið árið 2011 og ekkert bólar á sambærilegri rannsókn hér á landi sem þó er svo brýn.
Kannski er ekki til nóg af peningum. Kannski er enginn áhugi lengur á slíkri rannsókn; eftirlegukindin Ísland hvort eð er dæmd úr leik.

Í greinargerð með tillögunni, sem Jóhanna og þingmenn Samfylkingarinnar lögðu fram 2005  segir meðal annars orðrétt:

“Skýringar á styrk framkvæmdavaldsins felast vafalaust ekki síst í því að stjórnarmeirihlutinn sem styður ríkisstjórnina á hverjum tíma unir því að framkvæmdavaldið hafi undirtökin á löggjafarþinginu. Það er því að mestu stjórnarandstaðan ein sem reynir að standa vörð um stöðu löggjafarþingsins gagnvart framkvæmdavaldinu og átökin verða því á hverjum tíma milli stjórnarandstöðu og framkvæmdavaldsins. Í grein eftir Friðgeir Björnsson í Tímariti lögfræðinga frá í maí 1999 sem ber heitið “Tvískipt ríkisvald”  er m.a. vikið að því að ekki sé fjarri lagi að segja að handhöfn bæði framkvæmdavalds og löggjafarvalds sé hjá ríkisstjórn með forsætisráðherra í broddi fylkingar í flestu því sem einhverju máli skiptir.”

Nefna ber einnig að embættismenn og dómstólar geta einnig seilst til meiri áhrifa á kostnað löggjafarvaldsins. Framkvæmdavaldið felur embættismönnum og sérfræðingum æ fleiri verkefni við undirbúning þingmála og dómstólar fikra sig í auknum mæli inn á verksvið þingsins með íhlutun í gegnum dómsniðurstöður.

Svíar réðust í rannsóknir sínar á lýðræði og valdi í tvennu lagi. Danir og Norðmenn luku sínum rannsóknum árið 2003 og höfðu þær þá staðið í 5 til 6 ár. Allar rannsóknirnar voru unnar af fræðimönnum við háskóla í viðkomandi löndum.
Líkt og uppi er á teningnum hér á landi óttaðist danska þingið að það væri að missa völdin. Niðurstöður rannsóknarinnar gætu því hafa komið einhverjum á óvart. Fræðimenn mátu það svo að völd danska þingsins hefðu aukist á kostnað framkvæmdavaldsins meðal annars með aukinni sérhæfingu þingmanna. Líklegt verður að telja að tíðar minnihlutastjórnir í Danmörku ráði miklu um að áhrif og völd þingsins eru meiri en ætla mætti. Við finnum smjörþefinn af þessu hér á landi um þessar mundir.

En ekkert af þessu hefur verið rannsakað líkt og gert hefur verið annars staðar á Norðurlöndum.

Í Noregi og Danmörku voru niðurstöður samhljóða um að völd dómstóla fari vaxandi á kostnaði löggjafarvaldsins (þjóðþinganna). Dómsvaldið hafi styrkst á kostnað löggjafarvaldsins með aukinni þátttöku dómstóla í mótun laga og túlkun stjórnarskrár eða stjórnskipunarlaga.

Athyglisvert er að í dönsku skýrslunni er talið að máttur stjórnmálaflokka og verkalýðsfélaga hafi minnkað á sama tíma og ítök samtaka, sem myndast um ákveðin málefni, hafi aukist. Einnig er til þess tekið að áhrif fjölmiðla hafi aukist og þeir leggi nú oft línurnar um áherslur og  pólitísk baráttumál. Í nútímanum myndi fjölmiðlar þau tengsl milli almennings og stjórnmálamanna sem stjórnmálaflokkarnir gerðu áður fyrr.

Bankahrun og hraðfara þjóðfélagsbreytingar undanfarinna ára kalla  á uppstokkun og endurskoðun íslenska stjórnkerfisins. Réttindi borgaranna eru nú bundin í flókið kerfi löggjafar á vegum Alþingis, tilskipana af hálfu Evrópusambandsins (eins og þær koma fyrir í EES samningnum) og alþjóðlegra sáttmála sem Ísland hefur fullgilt undanfarin ár og áratugi. Almenningi reynist æ erfiðara að öðlast yfirsýn yfir þetta samsetta regluverk.

Þetta er í sjálfu sér hvorki jákvætt né neikvætt en endurspeglar fyrst og fremst hnattvæðingu og vaxandi alþjóðahyggju síðari ára sem íslenska þjóðin er ofurseld og tekur raunar virkan þátt í líkt og aðrar þjóðir. Sérstaklega gætir þó evrópuvæðingar sem íslenskum stjórnmálamönnum gekk illa að hamla gegn eftir því sem hagkerfið stækkaði og naut sín betur í útrás og alþjóðlegum viðskiptum fyrir bankahrunið.

Nú hefur slegið í bakseglin. Bankakerfið hrundi. Útrásin er horfin. Hér ríkja gjaldeyrishöft. Forsetinn hefur tekið sér meiri völd en dæmi eru um. Hæstiréttur sýnir ríkisstjórninni klærnar. Stjórnkerfiskreppa hefur hlaðist ofan á gjaldmiðils- og fjármálakreppu.

Á þessum örlagatímum hafa stjórnvöld ekki sýnilegan áhuga á að rannsaka þróun lýðræðis og valds. Kannski vantar peninga.

Á þessum örlagatímum hefur Háskóli Íslands naumast annað til málanna að leggja en “rannsóknir” Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar fyrir Flokkinn á gildi skattalækkana.

Ég er að verða búinn að lesa skýrsluna sem þú vildir ekki láta mig hafa. Ég fékk hana hjá fjármálaráðuneytinu á endanum. Ef ég hefði fengið hana með öðrum upplýsingum sem DV bað um og fékk nokkru fyrr frá sama ráðuneyti, hefði ég ekki þurft að jagast í þér fyrir að vilja ekki afhenda mér hana til lestrar þegar ég fór fram á það við þig. En þetta er nú fjarri því að vera aðalatriði málsins.

Ég vil strax í upphafi þessa bréfkorns til þín nefna, að Tryggvi Þór Herbertsson samherji þinn og sálufélagi í frjálshyggjunni kvartaði yfir því að hafa í DV verið bendlaður við skýrsluna þína. Þú getur lesið athugasemdir hans á vef DV.is. Hann vill ekkert kannast við að hafa unnið með þér, Friðbirni Orra Ketilssyni hjá AMX  og fleiri vinum þínum úr flokknum að gerð skýrslunnar. Rétt skal vera rétt: Tryggvi Þór  ritstýrði aðeins bók ásamt þér sem hefur að geyma hluta verkefnisins sem þú samdir um við Árna Mathiesen fjármálaráðherra  í september 2007. Bókin geymir fyrirlestra nokkurra frjálshyggjuhagfræðinga sem þú fluttir til landsins í þágu skattrannsókna þinna.

Nema hvað. Þú hefur í pistlum á Pressunni reynt að gera lítið úr DV og fréttum af 10 milljóna króna styrknum sem þú fékkst í nafni Félagsvísindastofnunar frá Árna Mathiesen. Þú hefur haldið því fram að þetta væru gamlar fréttir og DV stundaði endurvinnslu á gömlu efni.

Þetta er nú heldur dauflegt yfirklór hjá þér Hannes minn og er mér nú brugðið. Fréttirnar eru í raun margar:

Í fyrsta lagi fékk Guðlaugur Þór Þórðarson flokksbróðir þinn ekki neinar sundurliðaðar upplýsingar þegar forsætisráðherra svaraði fyrirspurn hans um kaup á sérfræðiþjónustu stjórnarráðsins frá Félagsvísindadeild HÍ. Þar var aðeins sagt frá 10 milljónum árin 2007 til 2008 frá fjármálaráðuneytinu.

Í öðru lagi urðu milljónirnar rúmlega 13 sem við höfum upplýsingar um. (Þú ræðir ekkert milljónirnar sex frá Björgólfi og Kjartani í Landsbankanum sem DV hefur einnig sagt frá.)

Í þriðja lagi er óyggjandi að þú reyndir í krafti Félagsvísindastofnunar að herja út lokagreiðslu frá fjármálaráðuneytinu án þess að skila lokaskýrslu. Um það ber svarbréf Baldurs Guðlaugssonar, þáverandi ráðuneytisstjóra, til Félagsvísindastofnunar í desember 2008 órækan vott um. Lokagreiðslan fékkst ekki enda skilaðir þú ekki skýrslunni fyrr en ári síðar.

Í fjórða lagi töldum við á DV að skattgreiðendur ættu heimtingu á að vita að skattfé var varið til skattalækkunarverkefnis sem þú hafðir umsjón með, meðal annars vegna þess að á þeim tíma sem þú samdir við Árna Mathiesen um 10 milljóna króna verkefnið var starfandi 9 manna nefnd sérfræðinga sem fór yfir allt íslenska skattkerfið og skilaði vandaðri skýrslu. Spyrja má hvort þarna hafi ekki verið tvíverknaður á ferðinni og sóun á almannafé.

Ég gæti vel haldið áfram en læt þetta duga í bili. Augljóst er að DV var einvörðungu að segja fréttir af styrkveitingum og meðferð skattfjár; hvernig þú og Árni Mathiesen miðluðu fé til þín til að fjalla um skattabreytingar í samfelldri stjórnartíð Sjálfstæðisflokksins frá 1991 til 2007.
Það er ekki mitt vandamál þótt þú hafir komist í klípu þegar þú skilaðir 80 blaðsíðna skýrslu þinni ári eftir bankahrunið sem með ákveðnum hætti setti skattaverkefni þitt í einkennilegt ljós.

Þú ert svo smekklegur að uppnefna DV í pistli þínum á Pressunni. Ég bjóst nú við hærra risi á doktornum og prófessornum. Satt best að segja þykja mér viðbrögð þín undarleg og einkar ómálefnaleg af manni sem ætlað er að gera kröfur til háskólanema um heiðarleg og málefnaleg vinnubrögð.
Í lok pistils þíns segir: “Illgirnin og heimskan hafa lengi barist um völdin í sálarlífi Jóhanns Haukssonar, sem annaðist þennan fréttaflutning. Mér sýnist heimskan nú hafa vinninginn.”

Ef ég er heimskur og illkvittinn þá var Jón Þorláksson, stofnandi Sjálfstæðisflokksins það einnig. Þú hefur mært þann mann mjög án þess að taka hann til fyrirmyndar. Jón sagði:

Hvað er stjórnmálaspilling? Í hverju er hún fólgin? Þegar það mál er skoðað niður í kjölinn, mun það sjást, að nú á tímum þekkist hún naumast í neinni annarri mynd en þeirri, að réttir valdhafar nota almannafé til þess að kaupa sér fylgi eða launa fylgi. Óspillt siðferðistilfinning almennings finnur það fullvel, að sífelld hlutdrægni við skipun manna til opinberra starfa er ein af þeim myndum, sem þessi spilling tekur á sig.
Það er gott að vera vinur vina sinna, ekki nema loflegt, að skólastjóri sýni lærisveinum sínum rausn eða flokksforingi fylgismönnum, eftir sinni getu. En takmörk eru dregin milli hins leyfilega og óleyfilega í þessu sem öðru. Af eigin efnum eða með frjálsu fengnu fé verður lausnin að ljúkast, svo að leyfilegt sé. Lyklar að ríkisféhirslunni eru engum fengnir til þess að sækja þangað vinargjafir eða fylgdarlaun.

Hefðir þú talið Jón Þorláksson heimskan og illgjarnan hefði hann mælt þessi orð beint til þín?

Mér þykir illa komið fyrir þér Hannes Hólmsteinn. Þú verður að gera betur en þetta, því annars átt þú á hættu að háskólamenn, hvar í flokki sem þeir eru, fari senn að krefjast brottvísunar þinnar úr Háskóla Íslands.
Þegar Tryggvi Þór Herbertsson er farinn að afneita þér getur þú treyst því að stuðningur við þig innan HÍ er einhvers staðar við frostmarkið.

 

“Þjóðernishyggja er barnaveiki, hún er mislingar mannkynsins."

Tilraunir eru gerðar af þjóðernis- og einangrunarsinnum til að ná undirtökunum bæði í Sjálfstæðisflokknum og Framsóknarflokknum.

Bjarni Benediktsson, formaður, og hófsöm breiðfylking innan Sjálfstæðisflokksins, fer halloka í harðskeyttri and-Icesave og and-ESB umræðunni. Fyrir tilviljun sá ég til Bjarna í spjalli við forhertan ákafamann á hægrivængnum á ÍNN-rásinni. Útskýringar Bjarna fyrir stuðningi við Icesavesamninginn höfðu ekkert að segja. Bilaða prógrammið stóð upp úr ÍNN-manninum fyrir hönd þjóðernishægrivængsins í flokknum. “Sýnum-þessum-helvítis-útlendingum-í-tvo-heimana" sjónarmiðið.

Áherslur hægrivængsins eru allar þekktar. Líka er hægt að dunda sér við að greina biturðina, gremjuna og sjálfsvorkunnina í Reykjavíkurbréfi Sunnudagsmoggans ef menn nenna því. Hversu fínn þessi Seðlabanki var áður en núverandi trotskyisti var valinn til verka og gerður að málpípu ríkisstjórnarinnar. Hljómar eins og  einhver landráðavænisýki bréfritarans.

Allt er þetta aumkunarvert og hryggilegt. En arfleifð stjórnartímabils Sjálfstæðisflokksins frá 1991 til 2007 verður ekki bjargað úr þessu, hversu margar lofgjörðarskýrslur sem Hannes Hólmsteinn Gissurarson skrifar ásamt AMX fyrir almannafé og í nafni Félagsvísindastofnunar Háskóla Íslands.

Og það á hundrað ára afmæli skólans.

Í Framsóknarflokknum sækir flumbrugangurinn fram í nafni Vigdísar Hauksdóttur. Fljórfærnin er keyrð áfram af hægri hönd Þórólfs Gíslasonar á Sauðárkróki, Gunnari Braga Sveinssyni, og Guðna Ágústssyni, mági Vigdísar. Helst á að ganga í skrokk á hófsömum miðjumönnum í flokknum og reisa varnarmúra fyrir hagsmuni útgerðarvaldsins á Hornafirði og Sauðárkróki og áframhaldandi sjálfdæmi Bændahallarinnar til að vasast með feikn og býsn af almannafé í þágu íhaldssamrar landbúnaðarstefnu. Fullveldið, sjálfstæðið og ástin á forsetanum gengur fyrir. Og útlendinga á ekki að tala við nema í dómssölum.

Formaðurinn heldur áfram að pukrast með vinum sínum og nær ekki sambandi frekar en fyrri daginn við grasrót flokksins. Þylur Indefence-möntruna og þarf sjálfsagt að leita ráða hjá Guðna sem kom honum til valda.

Á hliðarlínunni stendur hófsemdarfólkið sem hallast að miðjunni, vill skoða nýjar leiðir í landbúnaði, sjávarútvegi, ljúka aðildarumsókn að ESB með þjóðaratkvæðagreiðslu, samþykkja Icesave og fleira í þeim dúr. Þetta fólk ætlar að mæta á flokksþing um næstu helgi og reyna að komast að því hvort það sé statt í réttum stjórnmálaflokki. Það veit svo sem að það er ekki í tísku að vera með nafn evrópusinnnans Halldórs Ásgrímssonar á vörunum innan flokksins. En Evrópa er á sínum stað.

Það er eitthvað áþekkt með þjóðernishyggjunni í þessum tveimur gömlu valdaflokkum. Verður hún efniviðurinn í nýtt stjórnmálaafl?

Íslandsdemókratarnir?

Verða slagorð Íslandsdemókratanna: “VERNDUM OG VERJUM ÍSLAND” ?
Með svipuðu sniði og Svíþjóðardemókratarnir tala fyrir því að “vernda” og “verja” Svíþjóð og það sem sænskt er og rækta andúð á útlendingum?

“Þjóðernishyggja er barnaveiki, hún er mislingar mannkynsins,” sagði Albert Einstein.

Þarf  ekki að hefja bólusetningu gegn þessari veiki hér á landi?