Á kaldastríðsárunum voru hægrimenn iðnir við að útmála alræðisvald kommúnistanna Sovétinu. Meðal Ivan og Olga væru kúguð, fengju ekki að andæfa Kremlarvaldinu og væri meinað að tjá skoðanir sínar opinberlega. Hagspekingar fundu þessu miðstýrða þjóðfélags- og efnahagskerfi allt til foráttu. Sögðu sem svo, að innra gangverk þess væri ófært um að taka mið af breytingum, gæti ekki leiðrétt sig innan frá, væri því ósveigjanlegt og dæmt til að falla.
Hvað og gerðist í kring um 1990. Sovétið féll inn í sig ef svo má segja án þess að til kæmi markverður og aukinn ytri þrýstingur.

Mér datt þessi lýsing í hug þegar ég las pistil Kolbrúnar Bergþórsdóttur, starfssystur minnar  á Morgunblaðinu, í morgun.

Við hlið Hádegismóa-alræðisins ritar Kolbrún fíngerða ádeilu um öfgaöfl og afturhaldsöfl.
Kolbrún segir meðal annars:

„Það er viss upplifun að fylgjast með vinstri öfgamönnum fremja sitt reglubundna hara-kiri. Þeir sem ekki mega til þess hugsa að þessir öfgasinnuðu róttæklingar komist til áhrifa verða aldrei fyrir vonbrigðum því einstaklingar innan þessa hóps sjá um það sjálfir að koma sér frá völdum og gera sig áhrifalausa. Brotthvarf Lilju Mósesdóttur, Atla Gíslasonar og Ásmundar Einars Daðasonar úr þingflokki Vinstri grænna er því fremur notalegur atburður í hugum þeirra sem fylgja hófsamri pólitík.“

Síðan víkur Kolbrún orðum að einkennilegri leið Framsóknarflokksins undir forystu Sigmundar Davíðs Gunnalaugssonar sem valið hafi að gera flokkinn einangrunarsinnaðan og afturhaldssaman. „Hvað hefur komið fyrir þennan væna og að mörgu leyti skýra pilt?“
Kolbrún telur loks að framsóknarþingmennirnir Guðmundur Steingrímsson og Siv Friðleifsdóttir séu ekki líkleg til að láta tjóðra sig á afturhaldsbása.
 
Og hér kemur svo rúsínan í pylsuendanum:

„Þau Siv og Guðmundur hafa fengið yfir sig allnokkrar skvettur, bæði innan eigin flokks og utan. Skopnyndin  af Siv, sem birtist hjér í blaðinu á dögunum sló til dæmis flest met í smekkleysi.“

Lokasetningin er svo ótvíræð sending til Kremlarvaldsins í Hádegismóum:
„Öfgaöflin og afturhaldsöflin eru víða á kreiki. Vinstri öfgaöflin eru búin að dæma sig í einangrun. Nú sjáum við hvað verður um einangrunasinnana.“

Er þetta ekki alveg skýrt hjá Kolbrúnu?
Spurning hvort Hádegismóaveldið fellur inn í sig, eins og Sovétið, ófært um að leiðrétta sig innan frá.Kannski er Kolbrún að reyna. Til þess þarf kjark.

Benedikt Jóhannesson ritar læsilegan pistil um tilveruna á vefnum www.heimur.is.  Benedikt er hófsamur og frjálslyndur maður, borgarlega þenkjandi, af ætt Engeyinga meðal annars. Hann rekur útgáfufyrirtæki sitt Heimur hf.og hefur til dæmis gefið út Vísbendingu um árabil auk fjölda tímarita eins og Frjálsa verslun og Iceland Review. Hann er sjálfstæðismaður, evrópusinni og hlynntur upptöku evru. Eigum við kannski að segja að hann sé, eins og fleiri, búinn að fá sig fullsaddan af krónunni.

Ég ætlaði bara að leyfa ykkur að lesa það sem hann skrifaði um Morgunblaðið í umræddum pistli.

Það er svona:

„Í gærmorgun hugsaði ég með mér að Morgunblaðið væri orðið ógeðslegt blað. Subbuskrifin tækju öllu fram í íslenskri blaðamennsku undanfarin ár.

Svo hugsaði ég með mér að þetta væri ekki rétt hjá mér. Blaðið væri lélegt nútímablað vegna þess að það blandar saman fréttum og skoðunum. Samt væri það of langt gengið að segja að það væri ógeðslegt.

Svo sá ég „skopmynd“ af Siv Friðleifsdóttur. Ég velti því fyrir mér, hvers vegna vill heiðarleg kona eins og Guðbjörg Matthíasdóttir gefa út svona ógeðslegt blað?"

Aldrei hefur verið ríkari þörf en nú til þess að stofna þjóðlegan íslenskan stjórnmálaflokk.

Flokkinn mætti kalla „Sannir Íslendingar“. Það hefði góða tengingu við flokkinn hans Timos Soinis, „Sannir Finnar“ sem vann stórsigur í þingkosningunum í Finnland í gær. 
Sannir Finnar ætla sannarlega ekki að borga fyrir óreiðuna í Portúgal.

Í forystu „Sannra Íslendinga“ yrðu auk Davíðs Oddssonar, flokksformanns, Vigdísar Hauksdóttur, varaformanns og Ásmundar Einars Daðasonar, ritara,  þau Atli Gíslason, Jón Bjarnason, Styrmir Gunnarsson, Hjörleifur Guttormsson og Unnur Brá Konráðsdóttir. Framkvæmdastjóri flokksins verður Páll Vilhjálmsson, áður framkvæmdastjóri Heimssýnar.
 
Fyrsta verk forystunnar verður að mótmæla innflutningi á ESB-þorski til Dalvíkur líkt og átti sér stað um helgina. Verði framhald á slíkri ósvinnu má búast við því að Dalvíkingar og jafnvel allir Eyfirðingar verði háðir ESB-þorski. Það er mengandi fyrir hugarfarið eins og umsókn um aðild að ESB hefur mengað hugarfar stjórnmálamanna og gert þá að leiðitömum taglhnýtingum býrókratanna í Brussel. Á þetta hafa
sannir Íslendingar eins og Jón Bjarnason og Ásmundur Einar Daðason margoft bent á.

Annað verk forystunnar verður að samþykkja óbreytt íslenskt styrkjakerfi til þess að halda uppi sönnum íslenskum landbúnaði. Enga helv. kjúklinga frá nýlenduherrunum í Danmörku. Ekkert ógeðslegt nautakjöt frá Póllandi. Vel á minnst. Það er nú gott að Pólverjarnir eru að tínast héðan og taka ekki störf af sönnum Íslendingum. Einkar vel tókst til við að hrekja þá af höndum sér í Vesturbyggð með því að greiða þeim 30 prósent lægra kaup en sönnum Íslendingum á sama fiskibáti. Fjas um mismunun og lögbrot er dæmigert röfl blýantsnagara hjá Fiskistofu sem gera rassíu hjá fólki í þjóðþrifavinnu.
Ásmundi Einari Daðasyni yrði fengið það verkefni að setja saman nefnd sem falið yrði að leggja fram tillögur um aukna styrki til Íslenskrar búvöruframleiðslu, helst án mikils innflutnings á hjálpartækjum frá öðrum þjóðum, rúllubaggavélum, traktorum og svoleiðis drasli. Í nefndinni taki sæti Guðni Ágústsson, Þórólfur Gíslason og Hjörleifur Guttormsson. Meginmarkmið er að reisuleg bú í Dölunum, sem annars staðar, fái áfram 5 - 6 milljónir króna í beingreiðslur árlega til að erja jörðina og sjá um fæðuöryggi sannra Íslendinga.
 
Þriðja verk forystunnar yrði að upphugsa vandaða áætlun um viðbrögð við mögulegum viðskiptaþvingunum frá Brussel þegar til framkvæmda koma áætlanir „Sannra Íslendinga“ um að hamla gegn innflutningi á útlendum matvælum. Að vísu leggur ESB nú tolla á fullunninn fisk frá sönnum Íslendingum og því neyðast sannir Íslendingar í Vestmannaeyjum og víðar til að flytja út um 40 þúsund tonn af óunnum fiski til Humbersvæðisins í Bretlandi. Það er sárt til þess að vita að þannig sjái sannir Íslendingar 5.000 íbúum innan ESB beinlínis fyrir vinnu í fiskiðnaði í Hull og Grimsby.
 
Í fjórða lagi þarf forysta „Sannra Íslendinga“ að skora á stjórnvöld að rifta nú þegar viðræðum um aðild að ESB og  afnema fjórfrelsi EES-samningsins, meðal annars  um frjálst flæði fjármagns og vinnuafls milli aðildarþjóðanna. Þetta gæti eytt vandanum samfara útlendingum sem flytja vilja til landsins.  Það hefur líka sýnt sig að afbrotahneigð útlendinga er meiri en Íslendinga og áhrif þeirra mjög neikvæð á samfélagið.  Einhverjir hafa að vísu bullað um íslenska óreiðumenn og brotahneigð Íslendinga innan bankakerfisins og innan íslenskra stórfyrirtækja sem leiddi til bankahruns. Líka er talað um landlæga brotahneigð í sjávarútvegi. Má þar nefna framhjálöndun og kvótabrask. Allt slíkt er runnið undan rifjum kaldrifjaðra Evrópusinna sem selja vilja fullveldið og sjálfstæðið.  

Sannir Íslendingar vita að úrkynjun, aukin afbrotahneigð, versnandi siðvitund og spilling liggur ekki í eðli þeirra. En eins er farið með þá og börnin: þau læra það sem fyrir þeim er haft. Aukinn samgangur við útlendinga hefur leitt til bölvunar. Græðgin var ekki og er ekki raunverulega hluti af hinu íslenska eðli. 

Hinn vitri maður Hannes Hólmstein Gissurarson hefur sagt að ofbeldi Breta og ríkisafskipti í Bandaríkjunum hafi valdið íslenska bankahruninu.Ósiðina, sem urðu okkur að falli, lærðu menn fyrst og fremst af útlendingum og einmitt þessi úrkynjun og siðspilling orkaði svo illa á hreina lund sannra Íslendinga sem raun ber vitni. 
Fyrir þessar vísu kenningar sínar hefur Hannes Hólmsteinn sætt ofsóknum af hálfu landsölu- og landráðamanna.
Vei slíkum óþurftarmönnum. 

:
Þeir óttast stjórnlagaráðið sem með 100 prósenta öryggi leggur til þjóðareign á auðlindum í stjórnarskrá.

Þeir óttast ríkisstjórnina sem vill taka umtalverðan hluta kvótans og leigja á frjálsum markaði.

Þeir óttast að einokunarstaða þeirra til að ákvarða verð á leigumarkaði fyrir kvóta verði brotin á bak aftur.

Þeir óttast að gjafakvótakerfið verði af þeim tekið.

Þeir óttast að nýtingarréttur þeirra breytist aldrei í eignarrétt. Með forstokkuðu og kaldhömruðu áróðursstríði í þágu sérhagsmuna sinna heimta þeir að minnsta kosti 35 ára nýtingarrétt. Kvóta er aðeins úthlutað til eins árs í senn eins og nú háttar án þess að  útvegsmenn hafi farið á hausinn.

Þeir óttast að veiðiskapur, eins og til dæmis sjálfbærar krókaveiðar, fái meiri rétt en viðurkenndur hefur verið til þessa. Þeir óttast að auðlindin verði tengd byggðum lansins að einhverju marki.

Þeir óttast aukið eftirlit með forkastanlega lélegri nýtingu frystitogara.

Þeir óttast að ríkið innleysi til sín kvóta og krefjist gjalds fyrir afnotarétt.

Þeir óttast fordæmi Landsvirkjunar sem hægt og bítandi getur farið að leggja í sjóði fyrir almenning, líkt og norskur almenningur nýtur góðs af tekjum olíuiðnaðarins þar í landi.

Þeir þola ekkert tal um samningaleið, potta eða uppboðsleið. Þeir vilja óbreytt ástand.

Þeir geta ekki sætt sig við að ríkið leysi til sín svo mikið sem eitt tonn af veiðiheimildum og leigi út. Þeir vilja safna leigutekjunum í sína sjóði. Hóflegar leigutekjur mega ekki falla almenningi í skaut.

Þeir hafa öðlast forréttindi. Forréttindin láta þeir aldrei af hendi átakalaust.

Þeir reka forstokkuð og kaldrifjuð hagsmunasamtök sem reyna að fá verkalýðshreyfinguna til þess að lýsa vantrausti á ríkisstjórn sem vill breyta umdeildu fiskveiðistjórnunarkerfi.

Þeir virkja Sjálfstæðisflokkinn til verka fyrir sig eins og undanfarna áratugi.

Þeir halda fundi á laun og móta samsæri sitt gegn áforum ríkisstjórnarinnar og þingmeirihlutans.

Þeir telja þjóðinni trú um að þeir einir séu verðugir og engir aðrir geti veitt fisk.

Þeir reka hræðsluáróður og hamast gegn vilja þjóðarinnar.

Þeir eru ríki í ríkinu og sætta sig ekki við að vantraust á ríkisstjórnina var fellt.

Þeir nýta sér þrönga stöðu samtaka launafólks og  taka kjarabaráttu þjóðarinnar í gíslingu fyrir þorsk.

Þeir eiga vildarvini í öllum flokkum.

Þeir mega ekki heyra Evrópusambandið nefnt á nafn.Þar eru þó stærstu markaðir þeirra.

Þeir flytja út 40 þúsund tonn af óunnum fiski.  

Þeir eru stundum kallaðir sægeifar eða útgerðaraðall.

Þeir eru hinir sömu og á árum áður vældu út gengisfellingar hjá stjórnvöldum til að lækka kaup alþýðufólks og tryggja gróða.

Þeir reka harðsvíruðustu hagsmunabaráttu sem þekkist í landinu.

Þeir eru íslenskir pilsfaldakapítalistar.

Þeir kalla yfir sig þjððaratkvæðagreiðslu um breytingar á kvótakerfinu.

Ég virði og dái Evu Joly fyrst og fremst fyrir það að hún er hún hugrökk og hefur farið gegn valdinu og spillingunni með góðum árangri í Frakklandi.
Ég hef talað við hana og lesið tvær bækur eftir hana.

En hún lét nota sig í Icesave-málinu þegar hún skrifaði grein í Morgunblaðið fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna á dögunum um Icesave.
.
Eva sagði meðal annars í grein sinni:

„Augu heimsins hvíla nú á íslensku þjóðinni, sem hefur hingað til hafnað öllum Icesave-kröfum; kröfum um að ganga í skilyrðislausar ábyrgðir fyrir fjármálageirann. Það er mín von að þessi jákvæði baráttuandi muni hafa yfirhöndina í þjóðaratkvæðagreiðslunni.“

Hún benti á að Írar, Grikkir og Portúgalar hefðu verið neyddir til að ganga í ótakmarkaðar ábyrgðir lána sem stofnað var til af einkafyrirtækjum og þannig hafi þau sjálf verið fyrrt ábyrgð. Og segir svo:

„Það er í þessu samhengi sem þjóðaratkvæðagreiðslan um Icesave er bæði táknræn og mikilvæg fyrir Evrópu og heiminn allan. Það er augljóst að hinu lýðræðislega ferli er stórlega ábótavant. Svo til engin opinber umræða hefur farið fram um hamfarirnar í fjármálaheiminum. Þess sér hvergi stað að sú stefna að skattgreiðendur skuli skilyrðislaust bjarga fjármálastofnunum og skuldabréfaeigendum, hafi verið rædd tilhlýðilega á vettvangi Evrópusambandsins. Ég hef miklar efasemdir um að evrópskum skattgreiðendum finnist þetta réttlátt og sanngjarnt. Það er ekki ljóst hvort þessi stefna byggist á forsendum hugmyndafræði eða af illri nauðsyn. Og ef forsendurnar eru þessi illa nauðsyn, vaknar spurningin: Er þessi stefna sjálfbær? Gengur hún upp?“

Hér ber fyrst að taka fram að enginn vandi er að vera sammála því að óréttlátt sé að láta gróðapunga um alla Evrópu hirða arðinn en senda almenningi reikninginn ef illa fer. Sjálf hefur hún barist gegn þessari forréttindastétt í Frakklandi og fékk meðal annarra Roland Dumas, ráðherra í ríkisstjórn Mitterands, sakfelldan fyrir spillingu. Í bókinni "Réttlætið í herkví" segir Eva að spillt forréttindastéttin lifi í refsileysi (impunity) ofar lögunum.

Hver er þessi forréttindastétt hér á landi?

Árni Johnsen?
Geir H. Haarde?
Baldur Guðlaugsson?
Árni Mathiesen?
Hannes Hólmsteinn Gissurarson?

(Allt eru þetta dæmdir menn fyrir höfundarréttarbrot, mútuþægni, innherjasvik, glöp við embættisveitingar og einn til viðbótar er fyrir rétti vegna vanrækslu sem kostaði þjóðina hér um bil sjálfstæði sitt.)

Ég held hins vegar að Eva Joly hafi verið afvegaleidd í Icesavemálinu.  Hún gerir sér áreiðanlega ekki grein fyrir því, að með Morgunblaðsgrein sinni studdi hún þá íslensku forréttindastétt sem lifað hefur í hægindum ofar lögunum.

Ég tek fram að ég er sammála henni um að kerfið er gallað. Allt orkar tvímælis þá gert er og raunveruleikinn er ekki alltaf eins og maður vill hafa hann.
Í desember 2008, skömmu eftir bankahrunið, útskýrði sænskur sérfræðingur vanda innstæðutryggingakerfis Evrópu og sýndi um leið samúð með Íslendingum. Sérfræðingurinn heitir Frida Fallan og ritaði yfirstjórn sænska seðlabankans minnisblað um vanda Íslendinga.

Fallan segir aðóviðunandi að Ísland beri eitt ábyrgðina á Icesave-reikningunum og það sé eðlilegt að gistiríkin og aðildarlönd ESB komi til móts við Ísland. Og hún fullyrðir að ESB-tilskipunin segi ekki berum orðum að ríkissjóður sé ábyrgur fyrir innistæðum heldur megi líta svo á að bankakerfið sjálft beri ábyrgðina. Hin umdeilda tilskipun segir aðeins að ríkið beri ábyrgð á að innistæðutryggingakerfi sé fyrir hendi. „Í íslenska tilvikinu (líkt og víða annars staðar) er tryggingasjóður innistæðna rekinn af bönkunum með litlu fjármagni en skyldu þeirra til þess að leggja meira fé í hann ef á þarf að halda."
Fallan spyr hvað sé að þessu fyrirkomulagi og bendir á að þetta sé einskonar tryggingarkerfi sem geti virkað verði EINN banki gjaldþrota. „En verði stór banki gjaldþrota er ekki trúverðugt að aðrir bankar standi undir slíku gjaldþroti. Með þessum hætti er það líkt og þegjandi samkomulag að ríkið hlaupi undir bagga í stórum bankagjaldþrotum. Vitanlega mundi sá kostur líklega verða fyrir valinu, að láta bankann ekki verða gjaldþrota heldur beita öðrum ráðum. En á endanum getur kostnaðurinn fallið á skattgreiðendur og ríkið mun þjóna hlutverkinu sem innistæðutryggjandi til þrautavara."

Frida Fallan segir að einmitt þetta hafi aldrei verið rætt opinskátt. Þvert á móti hafi umræðan snúist um að ríkið ætti ekki að fjármagna tryggingasjóði. „Og það sem verra er að þetta gefur til kynna að ábyrgð á því sem er í grundvallaratriðum neytendavernd í gistilandinu er flutt yfir á skattgreiðendur í heimalandinu."
Ég ætla ekki að rekja frásögn Fridu Fallan um tilurð þessarar reglu en segja það eitt að gagnkvæmni og bankastarfsemi yfir landamæri hafi verið þungamiðjan. Sparifjáreigendur eigi auk þess að geta treyst því að heimaland erlends banka veiti sömu tryggingar og þeir fá í sínu eigin landi.

Ég er sannfærður um að Eva Joly ætlaði ekki að styðja íslenska þjóðernishyggju, hugmyndaheim hrunkvöðlanna og ofstækishyggju gegn útlendingum. En hún, eins og við hin, getum vel haft eitt og annað við kerfið að athuga þótt við teljum grundvallarreglur ekki réttar og reynum að ná pólitískri lausn með samningum.
Menn hafa  kannski gleymt því að Eva Joly talar fyrir því að Ísland gangi í Evrópusambandið.
Þetta stóð til dæmis í Pressunni á sínum tíma:
“Eva Joly, sem er þingmaður Græningja á Evrópuþinginu og hefur nýhætt störfum sem ráðgjafi sérstaks saksóknara, segir að Íslendingar eigi að ganga í Evrópusambandið því það sé í þágu hagsmuna Íslands. Hún segir að það sé bábilja að Evrópusambandið ásælist auðlindir Íslands, og telur þvert á móti að Ísland geti náð hagstæðum samningum um sjávarútveg.”