Leita
Áskrift | Fréttaskot | Auglýsingar Reykjavík: 12.9° 2m/s NE

  • ÞÁ FYRST SVÍKJA ÞAU KJÓSENDUR

    28. febrúar 2010

    Heyrði einhvers staðar að harðlínudeildin í VG væri óróleg og æst af því að hún vildi síst af öllu svíkja kjósendur sína.

    Kannski var þetta Guðfríður Lilja í vikulokaþætti RÚV sem tók svo til orða.
    Má einu gilda.

    Í þessu felst yfirlýsing um að "rólega" deildin í VG hafi svikið kjósendur sína.

    Við órólegu deildina í VG er bara þetta að segja: Þá fyrst svíkur hún kjósendur sína þegar hún kastar frá sér valdinu til að breyta samfélaginu og færir Sjálfstæðisflokknum völdin á ný.

    Pólitísku kreppuna í landinu má rekja til órólegu deildarinnar í VG. Flokkurinn gat ekki axlað ábyrgðina á landsstjórninni. Hann bognaði. Samt er ábyrgasti og reyndasti stjórnmálaforinginn í landinu innan vébanda VG.

    Hlýtur að vera mjög óróleg deild úr því Steingrímur réði ekki við hana.

    Þetta er allt sagt í þátíð því þetta er búið spil.

    Skrifa athugasemd

  • HVERNIG DAVÍÐ HÁMARKAÐI TJÓN ÞJÓÐARINNAR

    28. febrúar 2010

    Sem seðlabankastjóri virðist Davíð Oddsson hafa haft sjálfdæmi um að leysa 75 prósent Glitnis til seðlabankans / ríkisins í lok september 2008.


    Óvitaskapur hans virðist hafa verið fullkominn þegar hann ákvað að kaupa bankann á verðlagi sem nam 12 prósentum af markaðsvirði Glitnis. Hlutabréfin voru með einu vinki Davíðs hrunin um 88 prósent!


    Þær milljónir manna um heim allan sem daglega kaupa og selja verðbréf og hlutabréf á mörkuðum hafa vitanlega orðið forviða. Og hugsað sem svo:


    Ef íslenska ríkið (Seðlabankinn – Davíð Oddsson) metur það svo að hlutabréfin í Glitni séu upp undir tífalt of hátt skráð á markaði, gildir þá ekki það sama um aðra íslenska banka?


    Vitanlega setti þetta af stað keðjuverkun. Dómínóáhrifin gerðu strax vart við sig eins og ágætlega er líst í bók Ólafs Arnarsonar, Sofandi að feigðarósi.


    Ekki aðeins féllu hinir bankarnir tveir heldur einnig lánshæfi íslenska ríkisins.


    Á örskömmum tíma náði Davíð að hámarka tjón þjóðarinnar. Kom síðar fram í sjónvarpi og innsiglaði tjónið með því að segja nánast – með sínum sérkennilega þjóðernisgorgeir: Við borgum ekki skuldir óreiðumanna (Eða kannski: við borgum bara hvítum Íslendingum en ekki svörtum útlendingum).


    Þessi heimskulegu afglöp má bera saman við aðgerðir breskra stjórnvalda á sama tíma við að styðja sína banka.  Þegar fjármálakreppan skall á ákvað breska ríkið að kaupa hluti í stórum breskum bönkum eins og Royal Bank of Scotland á föstu gengi -  eitthvað var það undir markaðsvirði. Bresk stjórnvöld sögðu sem svo, að ef einhver vildi ganga inn í tilboð ríkisins væri það sjálfsagt og guðvelkomið. Ríkið keypti hluta fyrir tugi milljarða punda, 20 til 40 prósent í bönkunum.


    Neðanjarðar og á laun dældi Bank of England einnig lánsfé í þessa sömu banka til að styrkja greiðslufærni þeirra og koma í veg fyrir áhlaup. Þetta var upplýst löngu síðar.


    Sænsk stjórnvöld og sænski seðlabankinn settu 22 þúsund milljarða í varasjóð á bak við sitt bankakerfi á þessum tíma. Og sögðu sem svo, að bankarnir gætu leitað í sjóðinn til þrautavara ef bankastjórarnir felldu niður ofurbónusta  ívilnandi kaupréttarsamninga.


    Hér flutu menn sannarlega að feigðarósi með fákunnandi rugguhest í stöðu seðlabankastjóra sem hafði forsætisráðherra þjóðarinnar í bandi.  

    Skrifa athugasemd

  • Í DJÚPUM SKÍT ÁRIÐ 2015!

    27. febrúar 2010

    Sævar Tjörvason lagði eftirfarandi til málanna eftir að hafa lesið grein um Icesave frá Tékklandi í bloggi mínu. Þetta er með því betra sem ég hef séð lengi - Takk Sævar:


    "Tölvu-völvan mín er með gríðarlega öflugan örgjörva og styðst ekki aðeins við stjörnumerki og stöðu himintungla heldur einnig alla mannkynssöguna og spár fjármálastofnana um allan heim. Þegar ég óskaði eftir spá fyrir Ísland annó 2015 kom m.a. á skjáinn:
    • að enn væri verið að ræða við Englendinga og Hollendinga um Icesave,
    • að lánshæfismat Íslands og íslenskra banka kæmist ekki neðar,
    • að engin lán til endurfjármögnunar lána fengjust,
    • að fólksfjöldi væri kominn niður fyrir 300.000,
    • að hlutfall bótaþega væri um 40%,
    • að lausar íbúðir væru að nálgast 30.000,
    • að enginn þörf væri fyrir nýbyggingar næstu 50 árin í það minnsta,
    • að hætt væri að fresta skýrslu rannsóknarnefndar því öll mál hennar væru fyrnd.
    Tölvu-völvan hefur einnig forrit sem leitar að hliðstæðum í sögunni. Þar benti hún á að álíka staða hefði komið upp í fjárkláðanum síðari um 1857. Íslendingar rifust um aðgerðir (lækna, skera) um árabil eða þangað til að féð var komið að fótum fram."

    Skrifa athugasemd

  • NÝ RÍKISSTJÓRN Í KORTUNUM?

    27. febrúar 2010


    Það er sorglegt til þess að hugsa að tækifæri Vinstrigrænna til þess að mola undan valdakerfi Sjálfstæðisflokksins í samvinnu við jafnaðarmenn er að renna þeim úr greipum.
    VG er í þann veginn að missa tækifæri lífsins til þess að móta samfélagið eftir sínu höfði í samvinnu við jafnaðarmenn.


    Vegna vanþroska, óþolinmæði og innra sundurlyndis.


    Sú mynd sem dregin er upp í Morgunblaðinu í dag um djúpstæðan klofning innan VG er rétt.Þetta eru að vísu ekki nýjar fréttir, en þessi klofningur er mesti dragbítur núverandi ríkisstjórnar og hefur verið frá byrjun.


    Sannleikurinn er sá að ríkisstjórnin hefur ekki lengur meirihluta á þingi.


    Landinu er nú stjórnað af minnihlutastjórn. Meirihlutinn samanstendur af Sjálfstæðisflokknum, Framsóknarflokknum, forseta Íslands, Indefence og flokksbrotinu úr VG, Ögmundararminum eða hvað menn vilja kalla þann arm.


    Meirihlutinn er á bandi Sigmundar Davíðs í Icesavedeilunni: “Við borgum ekki – We will see you in Court.” Ég fer nærri um, að innan þingflokks Framsóknarflokksins eru þingmenn sem vilja ekki og ætla ekkert að semja við Hollendinga og Breta og telja öllu til fórnandi. Þökk sé þessum einkennilega nýja formanni flokksins, sem meira að segja sjálfstæðismenn treysta ekki lengur. En þar eru líka ábyrgari stjórnmálamenn sem láta lítið fyrir sér fara.
     
    Vonir eru því nær engar um að þessari ríkisstjórn takist að leiða Icesavemálið til lykta.
     
    Ögmundararmurinn fer auk þess með vopnabraki gegn aðildarumsókninni að ESB og hegðar sér jafnvel með dólgslegri hætti en Árni Johnsen eins og fram kom á þingi í vikunni. Þó hefur Brussel ekki gert neitt annað en að samþykkja aðildarumsóknina og bent þjóðinni á – til allrar hamingju – að hún þurfi að taka sig á í spillingarmálum, t.d. varðandi skipan dómara.


    Ögmundararmunrinn mun aldrei geta farið í gegn um 50 milljarða niðurskurðarskafl í velferðarkerfinu á næsta ári.


    Ögmundararmurinn er að springa vegna áforma um virkjanir og frekari stóriðju.


    Til eru þeir innan VG sem hatast meira við Samfylkinguna en hrunflokkinn sjálfan, Sjálfstæðisflokkinn.


    Sú staða er því að koma upp, enn eina ferðina, að landinu verður ekki stjórnað án þátttöku Sjálfstæðisflokksins. Sundurlyndi vanþroska vinstrimanna rekur þjóðina upp í fang Sjálfstæðisflokksins enn á ný.
     
    Órólega deildin í VG er of vanþroskuð til þess að sjá hversu miklir langhlauparar menn verða að vera til að uppræta valdakerfi Sjálfstæðisflokksins. Hún fellur fyrir Icesavesmjörklípunni fyrst og leggst svo í skotgrafirnar gegn aðildarumsókninni í þágu Sjálfstæðisflokksins. Órólega deildin er pirruð og farin á taugum. Kannski átti hún aldrei neitt erindi í pólitík.


    Þessi órólega deild VG virðist ekki vita, að allt er þetta í þann veginn að eyðileggja stjórnarsamstarfið og hrekja Samfylkinguna upp í fang hrunflokksins, Sjálfstæðisflokksins. Framsóknarflokkurinn kemur hér hvergi við sögu enda nýtur Sigmundur Davíð ekki trausts innan þingflokks Sjálfstæðisflokksins þegar hér er komið sögu.


    Þessi órólega deild innan VG  má vita eftirfarandi:
    Þegar Sjálfstæðisflokkurinn er kominn aftur í ríkisstjórn samþykkir hann:


    - Icesave samning á kortéri
    - Stóriðjuáform og virkjanir í þágu atvinnuuppbyggingar
    - Aðildarumsóknarferli ESB til enda.
    - Einhverjar breytingar á kvótakerfinu

    Þetta er ískaldur veruleikinn sem blasir við úttauguðum órólega arminum innan VG.


    Allt er þetta afar sorglegt og ber vott um pólitískan vanþroska. Í röðum VG er fólk sem virðist  engann vilja hafa til valdsins og kann því best að vera í stjórnarandstöðu.


    En hvaða pólitíska sýn er það?


    Hvenær kemur sá tími að ystavinstrið tekur sig taki og tekur ábyrgð á þjóðfélagsþróuninni þegar það hefur tækifæri til?
    Af hverju vill þessi armur ekki læra af formanni sínum, mesta langhlaupara íslenskra stjórnmála um þessar mundir?


    Hættan er sú að vinstrigrænir fái engin tækifæri næstu 20 árin til að móta íslenska samfélagið nái þeir ekki pólitískum þroska alveg á næstunni.

    Skrifa athugasemd

  • RAUNSÆ ICESAVEKVEÐJA FRÁ TÉKKLANDI

    26. febrúar 2010

    Ég var að lesa grein, sem rituð er í fréttabréf Norræna verslunarráðsins í Tékklandi. Höfundur greinarinnar er Pavel Kohout sem tiltlaður er fjármálaráðgjafi.
    Ég snaraði henni úr ensku til gamans og birti hana hér að neðan. Skáletunin er mín í hluta greinarinnar en þar birtast viðhorf sem verðugt er að hafa í huga í nafni raunsæis.

     
    NORRÆNAR FRÉTTIR   1/2010

    Fyrir aðeins fimm árum var Ísland ennþá fyrirmynd um þróað og stöðugt hagkerfi. Lítið atvinnuleysi, heilbrigð ríkisfjármál,  hátt menntastig, fátíð efnahagsbrot, vel heppnaðar breytingar á lífeyriskerfinu á sjöunda áratugnum og heppilegar lýðfræðilegar aðstæður, þökk sé lífeyriskerfinu... hvers gæti hagfræðingur frekar óskað sér sem fyrirmynd?  Meira að segja Landsbankinn var tekinn sem fyrirmynd um vel rekna íhaldssama fjármálastofnun þegar breyta átti Expandia Banka  í lífvænlegt fyrirtæki. Rangt var farið að við að breytingar á Expandia í upphafi því hann lagði traust sitt um of á háar greiðslur og gerði ekki ráð fyrir kostnaði vegna innstæðna og stórra lána. En hvað annað átti þessi tékkneski banki (sem síðar var yfirtekinn af Raiffeisenbank) sammerkt með Íslandi?  Hin upprunalega og þrautreynda stefna, sem Ísland hafði fylgt, var ekki kastað fyrir róða fyrr en árið 2005.

    Á þeim tímapunkti ákváðu Íslendingar að  að hefja árásargjarna alþjóðlega útrás. Í framvarðarsveitinni var Landsbankinn sem auðnaðist að lokka til sín gríðarlegan fjölda sparifjáreigenda í Hollandi og Bretlandi í gegn um útibú sín. Á aðeins örfáum árum  tókst bankanum að laða til sín 300 þúsund viðskiptavini í Bretlandi (sumar heimildir herma að fjöldinn hafi verið yfir 400 þúsund) og um 120 þúsund sparifjáreigendur í Hollandi.

    Rétt svona til að gefa hugmynd um þvílík umsvif var um að ræða jafngildir þessi fjöldi því. að tékkneskum banka hefði tekist að laða til sín 13 milljónir viðskiptavina í Þýskalandi og Austurríki á þremur árum!  Breskir og hollenskir sparifjáreigendur flykktust inn á reikninga Icesave þar sem háir vextir voru í boði.  Frá ársbyrjun 2006 til loka ársins 2007 jukust erlend innlán í íslenskum bönkum þrítugfalt og vel það. Peningamagn í umferð jókst um 90 prósent á aðeins einu ári. Þetta peningaflæði inn í landið skapaði verðbólgþrýsting. Verðlag hækkaði árlega um 15 til 17 prósent.  Hvernig skyldi Seðlabanki Íslands hafa brugðist við því?

    Í skólabókartextanum segir að fyrstu viðbrögð seðlabanka við að draga úr verðbólgu séu séu fólgin í því að hækka vexti. Vandinn er sá að háir vextir laða að erlent fé. Við Tékkar höfum af bitra reynslu af þessum áhrifum. Á tíunda áratugnum soguðu háir vextir í okkar landi til sín fjármagn spákaupmanna. Það kynti undir verðbólgu, en síðar, í maímánuði  1997,  leysti þetta úr læðingi fjármála- og bankakreppu. Þversögnin er sú að vextirnir juku peningamagn í umferð í hagkerfinu þá aðeins að þeir virkuðu sem tálbeita fyrir fjárfesta eða sparifjáreigendur.

    En bankakreppan í Tékklandi í lok aldarinnar var hátíð hjá þeirri kreppu sem skall á Íslendingum. Stóri munurinn var sá að gjaldfærni Tékka var í lagi en ekki Íslendinga sem gátu ekki greitt skuldina. Þegar fjármálakreppa heimsins barði að dyrum á Íslandi með fullum þunga haustið 2008 kom óstöðugleiki alls íslenska kerfisins upp á yfirborðið.  Það hafði ekki aðgang að fé og hafði þar af leiðandi ekkert milli handa til þess að greiða þá háu vexti sem bankarnir höfðu boðið. Hrunið varð að veruleika á aðeins nokkrum dögum.

    Innstæður í íslensku bönkunum voru háðar skyldutryggingum. Íslenska ríkið hafði eeinfaldlega ekki nægilegt fé milli handa. (Ímyndið ykkur hvernig það hefði verið fyrir Tékkneska ríkið að standa skil á lágmarksinnstæðum 13 milljóna viðskiptavina!).
    Af þessum sökum féll fjárhagur íslenska ríkisins saman á augabragði þetta ægilega haust 2008 og allar götur síðan hafa þarlend stjórnvöld reynt að leysa vandann í samvinnu við alþjóðlegar stofnanir og erlendar ríkisstjórnir. Hluti lausnarinnar lá í samningum við hollensk og bresk stjórnvöld sem lagt höfðu út fyrir lágmarksinnstæðum í stað íslenskra stjórnvalda.
    En þá gerðist það að forseti landsins,  Ólafur R. Grímsson,  neitaði að skrifa undir lög um þennan samning.  Íslenska þjóðin er reið – því ættu venjulegir borgarar að borga fyrir mistök bankamannanna?  Af þessum sökum er hætta á því að lögin um fjármögnun skuldanna við Hollendinga og Breta verði felld í komandi þjóðaratkvæðagreiðslu.

    Tilfinningar Íslendinga eru skiljanlegar, en þeir voru áhrifalausir – og lögmæti krafna Breta og Hollendinga á hendur Íslendingum er hafið yfir allan vafa.  Efnahagshamfarirnar eru afleiðing af rangri peningastefnu og stórhættulegu athæfi  bankamannanna. En íslenska þjóðin verður að axla ábyrgð. Geri hún það ekki hafnar íslenska þjóðin  fyrr en seinna í fjármálalegri og pólitískri einangrun.  Það er erfitt að gera sér í hugarlund ömurlegri örlög fyrir litla þjóð. Ekki aðeins verður endurreisnaráætluninni, sem sett var á fót á síðasta ári, stefnt í voða heldur mun þjóðin glata orðspori sínu næstu árin. Það besta sem íslenska þjóðin getur gert er að axla ábyrgðina ( Ábyrgð á um 14 þúsund evrum á hvert mannsbarn) frekar en að hætta á að annað hrun verði að veruleika, sem leggði enn þyngri byrðar á þjóðina.

    Saga íslensku þjóðarinnar sýnir okkur fram á mikilvægi góðrar peningamálastefnu. Í hinum enda Evrópu rambar Grikkland á barmi kreppu. Þar eru öfgarnar á hinn veginn, allt of lágir vextir valda vanda þeirra nú.
    Orðum þetta á einfaldan hátt: Seðlabanki getur skipt máli.

    Skrifa athugasemd




© 2010 DV ehf. - Allur réttur áskilinn