Leita
Áskrift | Fréttaskot | Auglýsingar Reykjavík: 12.9° 2m/s NE

  • AÐ LÝSA LEYNDUM VERULEIKA ÍSLANDS

    5. mars 2010

    Þorvaldur Gylfason hagfræðiprófessor ritaði eina af sínum gagnmerku greinum í Fréttablaðið í gær.
    Að einu leyti hefur greinin sérstöðu, en það snertir val á orðum til þess að fjalla um íslenskan veruleika.
    Lítum á efirfarandi:

    „Þetta er einsdæmi í fjármálasögu heimsins, að bankakerfi lands leggi svo þungar byrðar - jafnvirði sjöfaldra þjóðartekna - á viðskiptamenn sína nær og fjær. Það bætir ekki úr skák, að bankarnir vöfðu stjórnmálaflokkunum um fingur sér, dældu í þá fé og röðuðu flokksmönnum á garðann, einkum Landsbankinn, bersýnilega til að kaupa sér frið frá lögboðnu eftirliti og aðhaldi. Við skulum nefna hlutina réttum nöfnum, svo sem ætla má, að rannsóknarnefnd Alþingis muni einnig gera í skýrslu sinni, þegar hún verður loksins birt: Flokkarnir þágu í reyndinni mútur, og það gerðu einnig einstakir frambjóðendur á þeirra vegum.“

    Prófessor Þorvaldur notar sem sagt orðið mútur. Stjórnmálaflokkarnir hafi  í reynd þegið mútur.
    Orðin skipta máli. Íslenskir fjölmiðlar voru lengi undir oki þöggunar. Orðið gagnsæi var ekki til í orðabókinni. Leyndarhyggjan ríkti og þræðir hennar náðu inn á flest svið þjóðlífsins. Ráðherrar gátu að eigin geðþótta skammtað kjarklitlum fjölmiðlum upplýsingar. Furðulega stutt er síðan upplýsingalög opnuðu glufi fyrir fjölmiðlana og leyfðu þeim að gægjast undir teppið. Páll Hreinsson, formaður sannleiksnefndar þingsins, átti hlut að samningu upplýsingalaga um miðjan tíunda áratuginn og var árum saman formaður úrskurðarnefndar um upplýsingamál.
    Hann var ekki alltaf hliðhollur upplýsingunni að mínu mati og úrskurðaði stundum gegn fjölmiðlum með undarlegri smásmygli. En lög eru lög gæti hann sagt.

    Mér gengur nú oðrið betur að nota orðið mútur, aðstöðubrask, frændhygli, spilling, kunningjaveldi, klíkuskapur og mörg  önnur orð sem áður voru læst ofan í skúffu landsföðurlegra stjórnvalda. Ekki gátu svínbeygðir blaða- og fréttamenn notað þau.
    Hvers vegna ekki?

    Í raun og veru hleypti aðild Íslands að GRECO ríkjasambandi Evrópuráðsins, sem vinnur gegn spillinu, meiri kjark í mig til verka í þessum efnum en upplýsingalögin hans Páls.
    Ísland fullgilti GRECO sáttmálann árið 1999 og hafa sérfræðingar GRECO samið nokkrar skýrslur um Ísland, sem eru vitanlega miklu gagnrýnni og málefnalegri en einkunnagjöf Transparency International.
    GRECO hefur lagt til fjölmargar breytingar svo sem eins og um aukið gagnsæi í fjármálum stjórnmálaflokkanna. Tilmæli GRECO áttu þátt í því að Geir H. Haarde drattaðist loks til að koma fjármálum íslensku stjórnmálaflokkanna út út miðaldamyrkrinu haustið 2006. Þar stóð vitanlega stærsti mútuþeginn í veginum, Sjálfstæðisflokkurinn.

    Í einni skýrslu GRECO um Ísland frá árinu 2003 segir á þá leið að embættismenn, sem telja að lítil sem engin spilling ríki í landinu séu ekki líklegir til þess að ganga úr skugga um hvort slík staðhæfing eigi við rök að styðjast.
    Það er vel að orði komist.
    Viðvaranir þeirra voru margvíslegar og margar þeirra snéru einmitt að hröðum vexti, einkavæðingu og spillingu samfara því. Ég held að viðtalið í DV við Pálma Haraldsson í dag endurspegli hvað gerðist einmitt vegna þess að stjórnvöld hundsuðu viðvaranir GRECO og tilmæli.

    Það er gott og eftirsóknarvert að nota rétt orð til þess að lýsa veruleikanum.
    Blaðamenn eiga líka að hafa hugfast að kjarkurinn til þess að nota réttu orðin vex eftir því sem þeir leggja meirI vinnu í að sannreyna það efni sem þeir hafa í höndum.

    Náið samband er á milli sannleika og hugrekkis.

    Skrifa athugasemd

  • SOVÉSK ATKVÆÐAGREIÐSLA Á MORGUN

    5. mars 2010

    Í Sovétríkjunum voru þegnarnir látnir kjósa án valkosta í um 80 ár.  Mesta spennan varðandi úrslit tengdist því hvort kosturinn hefði hlotið 99.3  eða 99,7 prósent atkvæða.
    Á þessu gekk nokkru skemur í Austantjaldslöndunum eða fimm til sex áratugi.

    Nú hafa Bjarni, Sigmundur Davíð og Ögmundur  tekið upp þetta þrautreynda fyrirkomulag, en það verður notað í þjóðaratkvæðagreiðslu á vegum forseta Íslands á morgun.

    Kosturinn sem hægt er að krossa við er   (  )  NEI

    Þetta hefur verið útskýrt og þarf ekkert að þrasa um.

    Ég bíð spenntur eftir tvennu:

    A) Hvort kosningaþáttakan nær 40 prósentum,

    B) Hvort 95,5 prósent eða 97,5 prósent þeirra sem greiddu atkvæði sögðu NEI.

    Greint verður frá niðurstöðum kosninganna í dagblaðinu PRAVDA sem hefur aðsetur sitt og höfuðstöðvar í Hádegismóum.

    Velkomin til Sovétríkjanna.

    (Hugmynd að fyrirsögn: SAMNINGURINN FELLDUR Í RÚSSNESKRI KOSNINGU )

    Skrifa athugasemd

  • EINMITT SVONA ERUM VIÐ SJÁLFUM OKKUR VERST

    4. mars 2010

    Fáviskan og heimskan í tengslum við þjóðaratkvæðagreiðsluna á laugardag birtist með eftirfarandi hætti.

    Til einföldunar skulum við nota töluna 1000 til viðmiðunar.

    1) Svavarsnefndin kemur heim með samning í júní 2008 sem felur í sér byrðina 1000 fyrir þjóðina.

    2) Þingið þolir það illa og setur fyrirvara við byrðina 1000 með lögum í ágúst 2008.

    3) Bretar og Hollendingar samþykkja ekki fyrirvarana sl. haust en byrðin er áfram 1000.

    4) Sest er að samningaborði og samið um breytta fyrirvara og byrðina 900 þann 30. des. 2009.

    5) Forsetinn vísar byrðinni 900 og breyttum fyrirvörum til þjóðarinnar þann 5. janúar sl.

    6) Forsetinn segir að ef þjóðin segi NEI taki liður 2) við, byrðin 1000 með fyrirvörum þingsins.

    7) Sest að samningaborði, Bretar og Hollendingar gera tilboð upp á byrðina 700 í lok febrúar.

    8) Stjórnarandstaðan og Ögmundur vilja engu að síður fella byrði 4) í þjóðaratkvæðagreiðslu.

    9) Haldið er fram að byrði 1000 taki við samkvæmd 2) verði 4) fellt í þjóðaratkvæðagreiðslu.

    10) Bretar og Hollendingar geta valið um að skrifa undir 2) samstundist hvað þeir ekki gerðu sl. haust.

    11) Samningur er þá í gildi með byrði 1000  ( 2) )  þegar þjóðin hefur hafnað 4) með byrði 900.

    12) Þjóðin hefur jafnframt misst af 7) með byrði 700.


    Svona eru Íslendingar ofsalega sniðugir.  Alltaf sjálfum sér verstir, uppfullir af þjóðernisharðlífi, og leggja traust sitt á lýðskrumara í stjórnmálastétt.

    Skrifa athugasemd

  • ÞJÓÐREMBAN ER DRAGBÍTUR ÞJÓÐARINNAR

    4. mars 2010

    Skærasta villuljósið í samtíma íslenskra stjórnmála er Icesave-málið. Miðað við gengi íslensku krónunnar gagnvart helstu gjaldmiðlum í byrjun vikunnar var höfuðstóll upphæðarinnar, sem í raun þarf að ábyrgjast, aðeins um 70 milljarðar króna miðað við 90 prósenta heimtur úr þrotabúi Landsbankans.
    Málið hefur verið notað af stjórnarandstæðingum, forsetanum og villta vinstrinu í VG til þess að veita reiði og vonbrigðum íslenskrar þjóðar í þjóðernisfarveginn.
    Tilgangur þessa sundurleita hóps er margvíslegur en sameiginlega hefur hann espað hér upp hættulega þjóðrembu.


    „Því miður verð ég að segja“
    Tökum fyrst Framsóknarflokkinn. Formaður hans, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, hefur frá því hann varð formaður flokksins í janúar í fyrra lagt allt að veði fyrir þetta eina mál. Hann er einn af arkitektum herskárrar stefnu gegn öllum bollaleggingum um að ríkið beri nokkra ábyrgð á innstæðum íslenskra einkabanka erlendis. „Hirðið þrotabú Landsbankans og talið við okkur eftir 6 ár ef eitthvað stendur út af. Annars sjáumst við bara í réttarsal.“
    Allir vita að ekki er hægt að draga Icesave-málið inn í réttarsali gegn vilja einstakra málsaðila. Þeir sem fylgja Sigmundi að málum innan þingflokksins hafa berum orðum sagt, að í góðu lagi sé að bíða út allt þetta ár og jafnvel hið næsta eftir niðurstöðu sem passar geðþótta formannsins.
    Sigmundur Davíð taldi í útvarpsviðtali í byrjun vikunnar að ríkisstjórnin færi varla frá þótt úreltur Icesave-samningur frá áramótum yrði felldur í þjóðaratkvæðagreiðslu. „Því miður verð ég að segja,“ bætti hann við og kom þar með upp um þann tilgang sinn að fella ríkisstjórnina.
    Svo lagði hann fram frumvarp með Hreyfingunni um að slíta samvinnunni við AGS um endurreisnina.


    Þá klofnar Sjálfstæðisflokkurinn
    Lítum næst til Sjálfstæðisflokksins. Hann er í þeirri stöðu að hafa verið nánast einráður um fjármálastefnuna í landinu síðustu 17 árin fyrir bankahrun og er grunaður um að vera valdur að því.
    En valdakerfi Flokksins er ekki hrunið. Hann hefur ítök í bönkunum, atvinnulífinu, hagsmunasamtökunum og þrír af hverjum fjórum lögfræðingum, sem ráða nú landinu, eru í flokknum. Sjálfstæðisflokkurinn hefur auk þess sterk ítök í öllum stærstu fjölmiðlunum sem ræktað hafa þjóðrembinginn.
    Undirliggjandi markmið Sjálfstæðisflokksins er hið sama og Sigmundar Davíðs, að koma ríkisstjórninni frá. En daginn sem flokknum býðst að taka við valdataumunum samþykkir hann Icesave tafarlaust. Hann mun líka skrifa undir að leiða ESB-aðildarferlið til enda gegn því að fá að stýra því með einhverjum hætti. Þetta gæti verið góður kostur fyrir íslensk stjórnmál því þá klofnar Sjálfstæðisflokkurinn nær örugglega.


    Pólitískur vanþroski
    Hver eru markmið Ögmundar Jónassonar og „villta vinstrisins“ í VG? Þau eru margvísleg og byggjast meðal annars á andúð á ESB, AGS, Hollendingum og Bretum og meintri kúgun og valdbeitingu erlendra afla. Ásmundur Einar Daðason, formaður Heimssýnar, sagði til að mynda í Silfri Egils um síðustu helgi, að nýfengin meðmæli ESB með aðildarumsókn væru váleg vegna þess að nú væri ESB að þvinga þjóðina inn í aðlögunarferli.
    ESB hafði þó ekki sagt neitt annað en það sem Ásmundur átti að geta tekið undir eins og nauðsyn þess að afnema spillingu á Íslandi við veitingu dómaraembætta.
    Formenn stjórnarandstöðuflokkanna, hafa haft þingmeirihlutann og ríkisstjórnina í herkví að undanförnu með liðsinni stjórnarliða í VG. Í byrjun vikunnar tók Ögmundur afstöðu með stjórnarandstöðunni um  fávíslega þjóðaratkvæðagreiðslu með einum raunhæfum valkosti á kjörseðli, x við NEI..
    Ekki er þorandi að nefna persónulega misklíð innan VG. Enginn kjósandi í landinu trúir því að á erfiðum tímum fái sálarástand einstakra þingmanna að ráða einhverju um örlög þjóðarinnar. En ef sú er engu að síður raunin verða kjósendur að fá að lifa í þeirri von að hvatvísin sé eins og hjá óstýrilátum unglingum sem dæmdir eru til þess að vaxa upp úr sínum bernskubrekum.
    Um forsetann og ritstjórann í Hádegismóum er fátt annað að segja en að þeir glíma báðir við yfirbótar- og tilvistarvanda.

    (Birt í DV 3/4 mars 2010)

    Skrifa athugasemd

  • ÞARFUR BOÐSKAPUR

    3. mars 2010

    Mér verður stundum hugsað til eftirfarandi boðskapar Jeans Piagets:


    Meginmarkmið menntunar er að skapa einstaklinga sem færir eru um að gera nýja hluti, ekki einungis það sem aðrir hafa áður gert. Einstaklinga sem eru skapandi, finna upp og uppgötva.


    Annað meginmarkmið menntunar er að rækta eða móta gagnrýna hugsun, sem leitar eftir sönnunum og tekur ekki viðstöðulaust við öllu sem henni er fengið.


    Mesta hætta nútímans er fólgin í slagorðum, hópskoðunum og fullmatreiddum hugsanabrautum. Við verðum að kunna að andæfa sem einstaklingar. Við verðum að geta gagnrýnt. Við verðum að geta skilið á milli þess sem unnt er að sanna og hins sem aldrei verður sannað. Við þurfum virka nemendur, sem læra snemma að ráða fram úr viðfangsefnum á sjálfstæðan hátt, sumpart með sjálfsprottnum athöfnum þeirra sjálfra, en einnig með þeim efniviði sem við færum þeim í hendur. Við þurfum nemendur sem átta sig fljótt á því sem unnt er að sanna og geta aðgreint það frá hinu sem kemur þeim einfaldlega fyrst til hugar.

    Jean Piaget
    (1896-1980 - svissneskur þróunarsálfræðingur og heimspekingur)

    Skrifa athugasemd




© 2010 DV ehf. - Allur réttur áskilinn