Leita
Áskrift | Fréttaskot | Auglýsingar Reykjavík: 13.2° 2m/s ENE

  • VIÐBRÖGÐ AMX ÞYNGRI EN TÁRUM TAKI

    15. mars 2010

    AMX vefurinn er með einhver leiðindi í minn garð eftir að ég lofaði áhuga vefpenna þar á bæ fyrir að lúslesa pistla mína og kjallaragreinar langt aftur í tímann til að kortleggja meint dálæti mitt á Steingrími J. Sigfússyni.


    Ég hef aðeins fengið að heyra um þessa persónudýrkun mína frá ystahægrinu og svo – merkilegt nokk – frá villtavinstrinu í VG.


    Jón Ólafsson heimspekiprófessor sagði í Silfrinu um helgina að þegar ystavinstrið og ystahægrið verði sammála blikki rauð ljós. Þá beri að vera á varðbergi.Alls staðar. Alltaf.
    Ég ætla að taka Jón á orðinu.


    En hvað um það. Vart var ég klökkur búinn að þakka AMX áhugann á ritgerðum mínum um Steingrím J. en vefpennar þar á bæ gerðu hróp að mér og sökuðu mig um að hafa í hótunum við smáfuglana. Að ég hótaði að halda áfram í blaðamennsku.


    Þetta er alrangt.


    Ég geri aldrei flugumein.


    Ég gef stundum smáfuglunum þegar þeir hvísla í mesta kuldanum á veturna.


    Ég er ekki með byssuleyfi og að því leyti þurfa smáfuglar ekki að óttast mig.


    Og oft söngla ég “Smáfuglar fagrir...”


    Ég er svo alveg til í að koma til samningafundar við AMX pennanna og semja um að ég hætti að jagast í Sjálfstæðisflokknum og ystahægrinu.
    En ég geri það því aðeins að þeir lofi því hátíðlega að styðja aldrei meir Sjálfstæðisflokkinn og frjálshyggjubullur sem kerfisbundið stuðluðu að hruni fjármálakerfisins, örbirgð þjóðarinnar tilheyrandi upplausn.


    Takist slíkir samningar verða öll dýrin í skóginum vinir eftirleiðis...

    Skrifa athugasemd

  • HLÝJAR KVEÐJUR TIL AMX

    15. mars 2010

    Mikið þykir mér vænt um hversu dugleg þau eru á AMX vefnum á ystahægrinu að lesa pistla mína.

    Þau lesa þá langt aftur í tímann og komast að þeirri skemmtilegu niðurstöðu að ég hafi nú sótt um starf upplýsingafulltrúa hjá fjármálaráðuneytinu eftir lengsta umsóknarferli sögunnar.

    Þau lesa að ég hafi mært Steingrím J. fjármálaráðherra lengi og dyggilega í þessum pistlum, sem flestir hafa verið ritaðir til að benda ysta vinstrinu í landinu á að reyna að halda sönsum og vera þolinmótt. Því sundrungarsaga vinstrimanna í landinu væri saga 50 ára valdstjórnar Sjálfstæðisflokksins á 65 ára lýðveldistíma.

    Þessi valdstjórn Sjálfstæðismanna í landinu endaði með algeru fjármálahruni.

    En svona í leiðinni. Ég sótti um starf þjóðgarðsvarðar á Þingvöllum fyrir nokkrum vikum ásamt einum 70 öðrum umsækjendum og enn annað starf tengt samvinnu Norðurlanda um norðurhjarann nokkru fyrr minnir mig.

    Ég bíð eftir úttekt AMX á skrifum mínum sem tengjast þeim umsóknum.

    Annars hélt ég  að AMX myndi fagna hástöfum ef ég hætti að skrifa.

    Ég endurtek. Mér þykir mjög vænt um þennan mikla áhuga sem mér er sýndur á AMX og hefur þessi áhugi orðið mér hvatning til þess að halda áfram skrifum í þessa veru. Hver veit nema hvatningin dugi til þess að ég haldi áfram í blaðmennskunni.

    Skrifa athugasemd

  • DAVÍÐ BEYGÐI ÞORGERÐI KATRÍNU

    15. mars 2010

    Ég sé að Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir fyrrverandi menntamálaráðherra og varaformaður Sjálfstæðisflokksins var eitthvað að bera af sér hún hafi boðið Þorsteini Pálssyni, ritstjóra og ráðherra með meiru, stöðu útvarpsstjóra eða jafnvel lofað honum stöðunni 2005. Davíð hafi hins vegar tekið af henni ráðin.
     
    Eyjan hefur þetta yfir á eftirfarandi hátt og vitnar til orða hennar í þættinum Sprengisandi:

    „Í þættinum var haft eftir ónefndum þingmanni Sjálfstæðisflokksins, að Þorgerður Katrín hafi lofað Þorsteini útvarpsstjórastólnum, en Davíð Oddsson hafi komið í veg fyrir það. Enn hafi ríkt erjur á milli Davíðs og Þorsteins og Davíð hafi einfaldlega sagt Þorgerði að ekki kæmi til greina að Þorsteinn yrði útvarpsstjóri.
    “Nei, þetta er ekki rétt,” sagði Þorgerður Katrín aðspurð um þetta atriði. “Það má vel vera að ýmsir hafi verið slegnir leiftursnöggt í höfuðið á þessum tíma, en það á ekki við í þessu tilviki,” sagði hún og vísaði þar til þess Davíð hafi sem formaður Sjálfstæðisflokksins oft tekið ráðin af sínum flokksmönnum, slegið þá leiftursnöggt í höfuðið, einsog það var stundum kallað.“

    Ég vil kurteislega benda Þorgerði Katrínu á eftirfarandi:

    Í fyrsta tölublaði tímaritsins Ísafoldar, sem kom út í nóvember árið 2006 er sagt í nokkrum smáatriðum frá æfingum Þorgerðar Katrínar og Davíðs með útvarpsstjórastöðuna. Þar segir meðal annars orðrétt:

    „Heimildir eru fyrir því að á síðustu mánuðum sínum á valdastóli síðastliðið vor hafi  Davíð Oddsson hlutast til um að ráða Pál Magnússon í stöðu útvarpsstjóra.
    Málið var á hendi Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur menntamálaráðhera sem skipaði Pál í embættið í lok júlí í fyrra (2005).
    Þegar umsóknarfrestur rann út 21. Júlí 2005 höfðu 23 sótt um stöðuna. Nokkrum vikum fyrr hafði Þorgerður Katrín boðið Þorsteini Pálssyni, þáverandi sendiherra í Danmörku, stöðuna.
    Yfir kvöldverðarborði í Kaupmannahöfn lagði Þorgerður að Þorsteini að sækja um stöðu útvarpsstjóra. Þorsteinn spurði þá Þorgerði hvort hún réði því ein hver ráðinn yrði. Þegar menntamálaráðherra kvað svo vera lýsti Þorsteinn efasemdum um að skynsamlegt væri, bæð fyrir hann sjálfan og Þorgerði, að hann sækti um stöðuna.
    Þrátt fyrir þetta mun Þorgerður ekki hafa gefið Þorstein alveg upp á bátinn og tók hún málið upp við ahnn síðar. (...) Atburðarásin bendir til þess að efasemdir Þorsteins Pálssonar um að Þorgerður Katrín menntamálaráðherra réði því ein hver ráðinn yrði útvarpsstjóri hafi verið á rökum reistar. Á endanum réði flokksformaðurinn ferðinni.“

    Ég hef aldrei heyrt að Þorgerður Katrín hafi mótmælt þessari frásögn. Enda er það tilgangslaust. Ég skrifaði þetta sjálfur í Ísafold og upplýsi hér með að efnið styðst meðal annars við samtal mitt við Þorstein Pálsson sjálfan.

    Ónafngreindi þingmaðurinn í Sjálfstæðisflokknum hlýtur að hafa lesið um þetta allt í Ísafold á sínum tíma.

    Svona er hægt að enduruppgötva heiminn.

    Alltaf sem nýr.

    Skrifa athugasemd

  • IÐRANDI LYKILMENN Í FLOKKNUM

    14. mars 2010

    Styrmir Gunnarsson fyrrverandi ritstjóri skrifar eftirfarandi í Sunnudagsmoggann:

    “Þessi banvæna blanda, sem orðið hefur til á Íslandi er sú mikla samtenging viðskiptalífs og stjórnmála, sem varð til þess og leiddi að lokum til þess að pólitíska kerfið varð ófært um að veita viðskiptalífinu nægilegt aðhald.”
    Styrmir heldur áfram: “Í okkar samtíma hefur keyrt um þverbak. Þær upplýsingar sem nú liggja fyrir um fjárframlög fyrirtækja til bæði flokka og einstaklinga vegna prófkjörsbaráttu, sýna, að allt hefur þetta farið úr skorðum. Löggjöfin, sem sett var um fjármál flokkanna fyrir nokkrum árum, sem takmarkar mjög þær fjárhæðir, sem fyrirtæki mega gefa til flokka sýnir að forystumenn þairra haf gert sér grein fyrir þessu.”     (Sjálfstæðismenn höfðu dregið lappirnar í mörg ár.)

    “Lýðræðið á Íslandi hefur verið afskræmt með peningum og afleiðingarnar komu m.a. fram í hruninu mikla. Ein forsenda þess að byggja upp nýtt samfélag á Íslandi er að þurrka út áhrif viðskiptalífsins í krafi peninga á gangverk lýðræðisins.”

    Auðvitað ber að fagna því að Styrmir skuli hafa áttað sig á þessari banvænu blöndu.
    Vonandi áttar Kjartan Gunnarsson sig á þessu einnig.
    Vonandi sér Davíð Oddsson núverandi ritstjóri Morgunblaðsins einnig ljósið. (Vonandi hefur Styrmir ekki fengið tiltal frá ritstjóranum fyrir að hafa orð á þessu.)

    Því miður áttaði Styrmir sig allt of seint á þeim hörmungum sem þessi samtvinnun stjórnmála og fyrirtækjanna gæti leitt til.
    Hér á landi hafa flestir atvinnurekendur reynt að greiða götu sína og fyrirtækja sinna með því að kjósa Flokkinn og rétta honum fé.
    Við munum eftir því að Jón Ólafsson reyndi þetta en var ekki í náðinni. Inn á gólf til hans komu eitt sinn útsendarar fjáröflunarnefndar Sjálfstæðisflokksins og tilkynntu honum að Íslenska útvarpsfélagið ætti að greiða 5 milljónir  í flokkssjóði reiknað sem hlutfall af veltu.
    Þetta jafngildir því að á þessum árum, í kring um miðjan tíunda áratuginn, hafi Eimskipafélagið, Kolkrabbinn sjálfur, greitt um 35 milljónir árlega í flokkssjóðina.

    Ég man ekki eftir því að Styrmir hafi haft neinar áhyggjur af þessum aðferðum flokksins á þeim tíma.

    Mikið væri gott ef þjóðkirkjan væri kaþólsk. Þá gætu menn eins og Styrmir gert yfirbót með því að skrifta hjá presti.

    Skrifa athugasemd

  • VG TEKST ÞAÐ SEM ÞORSTEINI MISTÓKST

    13. mars 2010

    Þorsteinn Pálsson fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins og forsætisráðherra skrifar oft af viti um stjórnmál og efnahagslíf. Flokkstengslin segja að vísu oft til sín.
    Niðurstaða hans í grein í Fréttablaðinu dag er að sáttin innan VG og óbreytt stjórnarmynstur sé “keypt mjög dýru verði á mælikvarða almannahagsmuna”.

    Hann heldur áfram:
    “Að þessu virtu er ljóst að vilji forystumanna stjórnarflokkanna til samstöðu lýtur ekki að lausn á vanda samfélagsins. Hann snýr einvörðungu að því að finna hjáleið um innri vanda VG. Ákall um samstöðu á þessum forsendum er meir í ætt við málfundaæfingu en alvöru stjórnmál.”
    Síðan bætir Þorsteinn við að flest bendi til að núverandi ríkisstjórn muni sitja þangað til Sjálfstæðisflokkurinn taki af skarið gegn “fátæktarstefnu” VG í peningamálum.
    “Mannabreytingar í ríkistjórn eru sjónhverfingar en ekki lausn á þeirri pólitísku kreppu sem landið er í,” segir Þorsteinn að endingu.

    Árið 1987 var Þorsteinn formaður Sjálfstæðisflokksins. Hann neyddi Albert heitinn Guðmundsson, flokksbróður sinn, til að segja af sér ráðherradómi vegna skattalagabrota. Síðar sama ár klofnaði Sjálfstæðisflokkurinn og Albert kom sjálfur 7 mönnum á þing undir merkjum Borgaraflokksins. Skellurinn sem Sjálfstæðisflokkurinn fékk í þessum sömu kosningum var sá mesti sem flokkurinn hafði fengið á lýðveldistímanum eða þar til hann hrundi í þingkosningunum 2009.

    Þorsteinn, svo málefnalegur og reyndur sem hann er, veit vel að undir gríðarlegum þrýstingi, ekki síst frá Sjálfstæðisflokknum, þarf sterk bein til þess að takast á við það hrun sem flokkur Þorsteins undirbjó í næði með Framsóknarflokknum í heil tólf ár fram að hruni.
    Þorsteinn veit líka hversu dýrkeypt það getur verið að kljúfa flokka. Ég hef fulla trú á að nú sé farið af stað ferli innan VG sem leitt getur til sátta á grundvelli raunsæis. Fari svo hefur forystumönnum VG tekist það sem Þorsteini mistókst á sínum tíma.

    Ég hef að vísu ennþá nokkrar áhyggjur af ýmsu í fari VG. En ég held að Þorsteinn ætti að spara sér yfirlýsingar um vilja sjáflstæðismanna til endurbóta á peningastefnu landsmanna og vandlætingarorð vegna sjávarútvegsstefnu VG.
    Heldur Þorsteinn að Sjálfstæðisflokkurinn sé líklegri en VG til þess að taka aðildarumsókn að ESB til enda?
    Heldur Þorsteinn að Sjálfstæðisflokkurinn sé líklegri til að kasta krónunni en VG?
    Heldur Þorsteinn að Sjálfstæðisflokkurinn sé líklegri en VG til þess að finna réttan meðalveg milli náttúruverndar og orkunýtingar?
    Sannast sagna héld ég að VG sé á miklu vænlegri þroskabraut en Sjálfstæðisflokkurinn þessa dagana.
    Flokkur Þorsteins stjórnast einkum af bitrum og þjóðrembdum afturhaldssegg á ritstjórastóli sem virðist algerlega ómeðvitaður um það sem þjóðin öll veit; að sá maður stýrði þjóðfélaginu með festu og yfirgangi að feigðarósi.

    Þorsteinn getur um sinn bókað að Sjálfstæðisflokkurinn gegnir því hlutverki helst þessa dagana að þjappa saman Samfylkingunni og VG gegn þeim ósköpum að fá þann forstokkaða hrunflokk aftur til valda.

    Skrifa athugasemd




© 2010 DV ehf. - Allur réttur áskilinn