Leita
Áskrift | Fréttaskot | Auglýsingar Reykjavík: 12.9° 2m/s NE

  • VANTAR AÐEINS HERSLUMUNINN

    15. ágúst 2010

    Styrmir Gunnarsson fyrrverandi ritstjóri Morgunblaðsins kemst að þeirri augljósu niðurstöðu í pistli sínum í Sunnudagsmogganum, að aðeins mismunandi sýn á fortíðina skilji að Ragnar Arnalds, Pál Vilhjálmsson og Ögmundarflokkinn annars vegar og Heimastjórnararm Sjálfstæðisflokksins hins vegar. Þeir hafi aðeins mismunandi sýn á fortíðina, sér í lagi á Kaldastríðið. Um hin stærstu mál samtímans ríki hins vegar eindrægni Ögmundarflokksns og Heimastjórnararmsins; nefna má Icesave, ESB, Magma og auðlindir.
    "Þetta er hin mikla sjálfhelda íslenskra stjórnmála nú um stundir. Þeir sem eiga samleið í stærstu málum nútímans geta ekki náð saman vegna þess að þeir eru svo uppteknir af deilumálum fortíðarinnar," skrifar Styrmir.

    Þetta ætti ekki að koma leiðtoga Ögmundarflokksins á óvart. Honum hefur verið bent á þetta í meira en ár.

    Skrifa athugasemd

  • ÓBOÐLEG STJÓRNMÁL

    12. ágúst 2010


    Magmamálið hefur tekið á sig undarlegar myndir.  Einna sérkennilegast  er þó hversu  tómlát stjórnvöld voru gagnvart einkavæðingu Hitaveitu Suðurnesja á fyrri stigum málsins.
    Bankahrunið leiddi til þess að ríkið yfrtók Glitni.  Fyrrum hlutur Hannesar Smárasonar  í Geysir Green Energy var innlimaður í Glacier Renewable Energy Fund og fór þar með Íslandsbanki með um 40 prósenta hlut í GGE. Önnur 40 prósent í GGE komust undir áhrifavald ríkisins þegar lánardrottnar, Glitnir og Landsbankinn, tóku yfir fjárfestingarfélagið Atorku og þar með hlut þess í GGE.
    Núverandi ríkisstjórn, sem komst raunar til valda fjórum mánuðum eftir bankahrunið,  gat haft alla þræði í hend sér til þess að koma í veg fyrir að meirihluti HS Orku lenti í höndum erlendra aðila. Til þess þurfti  það að vera yflrlýst stefna að halda útlendingum fyrir utan orkuauðlindir landsmanna.  Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra andaði rólega til að byrja með og kvaðst  vilja ræða við íslensku lífeyrissjóðina um möguleika  á að halda orkufyrirtækinu í meirihlutaeign Íslendinga.

    Tómlætið gengur aftur
    Það er einkennandi fyrir núverandi ríkisstjórn að láta hvert málið á fætur öðru springa framan í sig en reyna síðan að semja um hlutina.  Í ljósi andvaraleysis, sem orsakaði bankahrunið, eru slíkar aðferðir af hálfu stjórnvalda alls ekki boðlegar.  Er þetta ekki í eðli sínu sama andvaraleysið og orsakaði bankahrunið?  Röksemdir og yfirklór ríkisstjórnarinnar er ekki boðlegt hvort heldur sem hún er  meðmælt eða mótfallin því að útlendingar kaupi nýtingarrétt á íslenskum orkulindum til lengri eða skemmri tíma eða  eignist hluti í innlendum orkufyrirtækjum.  Sérhagsmunaröksemdir sumra sjálfstæðismanna eru ekki hótinu betri; eitt andartakið eru kaup útlendinga eðlileg og dæmi um nauðsynlega erlendar fjárfestingar í landinu en hitt  veifið eru þeir andsnúnir  eignarhaldi  Kínverja á fiskveiðiheimildum sem kjósendur Flokksins hafa reyndar sölsað undir sig í nafni gjafakvótakerfisins.  

    Niðurstaðan gefin?
    Skipan Magmanefndarinnar nýverið  er einnig gagnrýnisverð. Henni var komið á fót undir þrýstingi yflrlýsingar ríkisstjórnarinnar um orku- og auðlindamál í lok júlí. Þar kvað  hún nánast fyrirfram upp úr um hver niðurstaða nefndarinnar ætti að vera. Í yfirlýsingunni segir meðal annars: „Ríkisstjórnin einsetur sér að stöðva það einkavæðingarferli á orkufyrirtækjum landsins sem hafið var í tíð ríkisstjórnar Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks og tryggja samfélagslegt forræði á auðlindum og orkufyrirtækjum. Í samræmi við þessa markmiðssetningu hefur ríkisstjórnin ákveðið að sérstaklega skuli rannsaka tildrög þess að HS Orka sé komin í meirihlutaeigu einkaaðila með það fyrir augum að hægt sé að vinda ofan af þeirri niðurstöðu.“
    Má ekki fyrirfram vera augljós hvaða niðurstöðu stjórnvöld vilja fá í Magmamálinu?

    Ruglingur og ósamkvæmni
    Satt best að segja væri afar gott að fá auðlindastefnu ríkisstjórnarinnar  útskýrða í smáatriðum. Gera má ráð fyrir því að stjórnarflokkarnir þrír, Samfylkingin, Steingrímsflokkurinn og Ögmundarflokkurinn, séu sammála um að náttúruauðlindir skuli vera í þjóðareign. En þar lýkur samstöðunni. Ágreiningur vaknar þegar kemur að útlendingum. Menn hafa staðið agndofa gagnvart einangrunarhneigðum og þjóðernisofstopa Ögmundar Jónassonar í grein hans  í Morgunblaðinu 6. ágúst síðastliðinn.  Fæstir átta sig á því forstokkaða hatri sem hann reynir þar að rækta í garð útlendinga.  Þeir eru  álitnir þjófar  og erindrekar samviskulausra kapítalista sem að  mati Ögmundar eiga og reka AGS og Evrópusambandið.
    Þetta er þeim mun furðulegra sem tómlæti hans, Jóns Bjarnasonar, Kolbrúnar Halldórsdóttur  og annarra þingmanna VG var meira haustið 2006 þegar ríkisstjórn Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins setti inn í fjárlög ársins 2007 heimild til þess að selja hlut ríkisins í HS Orku. Í fljótu bragði er hægt að finna tillögu frá Jóni Bjarnasyni um að falla frá sölu ríkisins í Hitaveitu Borgafjarðar og Akraness. Hins vegar var sett in heimild til sölu ríkisins á hlut ríkisins í HS Orku án nokkurra athugasemda af hálfu VG.
    Þetta eru vitanlega ekki boðleg stjórnmál.

    (Bir í DV 11/12 ágúst sl.)

    Skrifa athugasemd

  • RITSTJÓRN OG EIGENDUR

    7. ágúst 2010

    Í nóvember 2006, vann á Útvarpi Sögu, og hélt úti þætti sem gekk undir nafninu Morgunhaninn. Þátturinn gekk prýðilega og hlustendum fjölgaði mjög frá því þátturinn hóf göngu sína og þar til ég hætti ári síðar. Á þessum tíma ritaði ég jafnframt kjallaragreinar í DV og gerði úttektir fyrir nýtt tímarit, Ísafold, sem Reynir Traustason og Jón Trausti Reynisson ritstýrðu, en "Morgunhaninn" var kostaður af DV og eigendum þess á þeim tíma.
    Í fyrsta tölublaði Ísafoldar í nóvember 2006 ritaði ég og Sigtryggur Ari Jóhannsson langa úttekt um fjölmiðlamálið sem gaus upp vorið 2004 og endaði með því að forseti Íslands synjaði staðfestingar fjölmiðlalögum sem kennd voru við Davíð Oddsson.
    Fjórar hliðargreinar birtust með meginúttektinni.
    Ein þeirra fjallaði um afskipti eigenda af Fréttablaðinu, þar sem ég vann sem blaðamaður,  þegar ákærur voru gefnar út í Baugsmálinu svonefnda.
    Greinin var svohljóðandi og birt hér ýmsum "sannleikselskendum" til upplýsingar:

    "Ritstjórn og eigendur

    Mikið fjaðrafok varð þegar Fréttablaðið birti ákærur í Baugsmálinu svokallaða, með athugusemdum og viðtölum við tvo sakborninga, feðgana Jón Ásgeir Jóhannesson og Jóhannes Jónsson, aðaleigendur Baugs Group og þannig meðal stærstu hluthafa í 365 prentmiðlum, úgáfufélagi Fréttablaðsins. Þetta var í ágúst árið 2005. Fréttablaðið var sakað um að láta stjórnast af hagsumun eigendavaldsins.
    Færri vissu að eigendurnir höfðu afhent blaðinu ákærurnar, fyrst allra fjölmiðla, í byrjun júlí þetta sama sumar. Þessi gögn afhentu eigendurnir blaðinu með þeim skilmálum að lögfræðingar þeirra fengju að lesa viðtölin yfir fyrir birtingu. Síðar kom á daginn að þeir hlutuðust einnig til um hvernær ákærurnar yrðu birtar.
    Það er ekki nýr raunveruleiki að blaðamenn þurfi að kaupa sínar upplýsingar einhverju verði, en hér má segja að Fréttablaðið hafi verið komið í vægast sagt þrönga stöðu gagnvart eigendunum. Ritstjórnin hafði ætlað sér að verða fyrst til þess að birta ákærurnar en af ókunnum ástæðum sáu eigendur blaðsins  hag Baugs best borgið með því að seinka birtingunni.
    Fréttablaðið varð augljóslega við þessum ætlunum eigendavaldsins því ákærurnar birtust ekki fyrr en í ágúst, eða daginn eftir að umfjöllun birtist um málið í  breska dagblaðinu The Guardian.
    Hér var Fréttablaðið komið í þá stöðu að jafnvel þótt það kysi að birta ekki ákærunar á undan öðrum fjölmiðlum þá hefði það stungið fréttnæmu efni ofan í skúffu. Ritstjórnarvaldið í þessu einstaka máli hafði með öðrum orðum færst frá hinum eiginlegu ritstjórum og yfir til eigendanna.
    Sú réttlæting hefur verið sett fram um þetta og skyld tilvik, að sakborningar eigi og verði að hafa fullt svigrúm til að verja hendur sínar þegar höfðað er opinbert mál á hendur þeim og miklir hagsmunir eru í húfi.  Sú þversögn blasir hins vegar við að í ítarlegri umfjöllun um fjölmiðlalög hefur ritstjórnarlegt sjálfstæði þótt afar mikilsvert gagnvart eigendum, auglýsendum, valdamönnum eða öðrum sem kynnu að vilja grípa fram fyrir hendur ritstjórna."

    Skrifa athugasemd

  • SAMANBURÐUR

    6. ágúst 2010


    „Um leið staðfesta þessar þversagnir og óheilindi hversu ógæfulegt það var að leyfa Samfylkingunni að draga Ísland út í aðildarviðræður. Ísland er í kjölfar aðildarumsóknarinnar búið að flækja sig í vef fjarstæðukenninga og ósanninda sem nauðsynlegt er að Alþingi losi það út úr hið allra fyrsta.“
    (Ögmundur Jónasson í Mbl. 30. júlí sl.)

    „Hið sama gæti hent okkur og indjána Norður-Ameríku. Þeir töpuðu landinu en sátu uppi með glerperlur og eldvatn... En hvers vegna skyldum við vilja fórna aðlindum okkar og forræði yfir samfélagi okkar ef ávinningur er enginn sýnilegur annar en að fá að vera þátttakandi í nýju stórríki?
    (Leiðari Morgunblaðsins 6. ágúst)



    (Afsakið, fyrri tilvitnunin er úr leiðara Mbl. en sú síðari eftir Ögmund Jónasson. Hvað um það.  Myndi einhver taka eftir því þótt Ögmundur og Davíð skiptu um sæti?)

    Skrifa athugasemd

  • BLINDA ÞJÓÐREMBUNNAR

    2. ágúst 2010

    Erlent fyrirtæki kaupir alla orkuna frá Kárahnjúkavirkjun. Allar ákvarðanir um virkjunina og sölu orkunnar voru teknar af íslenskum stjórnvöldum og Landsvirkjun.

    ---

    Íslensk stjórnmál eru aðallega hávaði þessa daga og vikur. Þessi hávaði berst til mín úr þokunni sem bælir og felur málefnalega umræðu.

    Dæmi:
    Sumum finnst að auðlindir eigi að vera í þjóðareign. Ríkið eigi eitt að hafa heimild til að framselja nýtingarrétt til lengri eða skemmri tíma. Leigja hann út eða leggja á auðlindagjald.
    Aðrir eru annarrar skoðunar og telja séreignarréttinn farsælan, líka fyrir heildina, þjóðina.
    Enn öðrum er slétt sama um eignarformið á auðlindunum, bara að útlendingar eignist þær ekki eða fari með nýtingarréttinn.

    1) Með öðrum orðum er til stór hópur kjósenda sem vill að náttúruauðlindir séu í einkaeign (t.d. óveiddur fiskur í sjó), en bara alls ekki í einkaeign útlendinga (Sjálfstæðisflokkurinn, LÍÚ)

    2) Einnig er til hópur kjósenda sem vill að auðlindir séu almannaeign. Þessi hópur vill að ríkið leigji aðgang að auðlindum, en bara alls ekki útlendingum (VG – villta vinstrið í VG og jafnvel framsóknarmenn)

    3) Loks er til hópur kjósenda sem aðhyllist séreignarrétt íslenskra eignamanna á auðlindum, svo sem vatni, óveiddum fiski og orku. Þeir hugsa sem svo að eignist þeir auðlindirnar sé ágætt að leggja niður þjóðernisrembing og útlendingahatur, því svo geti farið að útlendingar borgi betur þegar þeim dettur í hug að selja auðlindirnar hæstbjóðanda á markaði. (Frjálshyggjumenn og hluti sjálfstæðismanna)

    4) Sá hópur er einnig til, sem vill tryggja að náttúruauðlindir séu í almannaeign og girt sé fyrir að þær geti orðið að einkaeign. Að því gefnu sé óhætt að leigja hverjum sem er (óháð þjóðerni)  nýtingarrétt til lengri eða skemmri tíma. Jafnframt sé gefið að Íslendingar geti leigt eða öðlast réttindi, t.d. vinnsluréttindi hjá öðrum þjóðum. (Samfylkingin o.fl.) 
     
    Eru haldbær rök fyrir því að skipta fólki ávallt upp í Íslendinga og Útlendinga í umræðunni?
    Reyndu Íslenskir útrásarvíkingar ekki að öðlast aðild að jarðvarmavirkjunum  víða um heim? Og reyna enn?
    Hafa íslensk sjávarútvegsfyrirtæki ekki sölsað undir sig úthafsveiðikvóta innan Evrópusambandsins?
    Hvenær öðlumst við fullan skilning á gagnkvæmnisreglunni sem samskipti verða að hvíla á? Sá skilningur er víðs fjarri í mörgum málaflokkum en þjóðrembuofstækið þeim mun meira áberandi.

    Sundrandi deilur um auðlindirnar eiga rætur í áratugalöngum átökum um gjafakvótann.

    Skrifa athugasemd




© 2010 DV ehf. - Allur réttur áskilinn