Leita
Áskrift | Fréttaskot | Auglýsingar Reykjavík: 12.9° 2m/s NE

  • GALLUPLÝÐRÆÐI

    20. mars 2010

    Fyrir margt löngu las ég grein um áhyggjur Dana af framtaksleysi danska þingsins og skort danskra þingmanna á frumkvæði.

    Þessi þróun mála var talin eiga rætur í því, að þingmenn hefðu æ meiri áhyggjur af almenningsálitinu og þyrðu ekkert að gera nema að undangengnum viðhorfskönnunum. Engar ákvarðanir mætti taka fyrr en búið væri að kanna hvort ákvarðanirnar væru líklegar til vinsælda.

    Þetta var í greininni kallað Galluplýðræði.

    Frá Galluplýðræði er stutt og greið leið yfir í hreint lýðskrum af hálfu kjörinna fulltrúa.

    Það er fagnaðarefni að sjá Þorstein Pálsson, reyndan stjórnmálamann, taka á svipuðum vanda sem uppi er á teningnum hér á landi í laugardagsgrein sinni í Fréttablaðinu.

    "Beint lýðræði er tískuhugtak," segir hann.

    "Ráðríki framkvæmdavaldsins yfir löggjafarvaldinu er annað tískuhugtak," segir hann.

    Þorsteinn segir svo, að engir vegi og meti hvernig tryggja eigi að völd og ábyrgð fari saman.

    Spyr svo hvert hlutverk þingmanna eigi raunverulega að vera ef þeir hafi ekki hlutverk eða þor til að vera raunverulegir fulltrúar kjósenda en gerist einskonar sendiboðar þeirra.

    Niðurstaða hans er eðlileg og sjálfsögð og notar  hann ESB aðildarsamning sem dæmi:

    "Samkvæmt þeirri lýðræðistísku sem þingmenn aðhyllast núna kemur samningurinn hins vegar ekki til kasta Alþingis í fyrstu atrennu. Þjóðin á að taka afstöðu til hans áður og leggja fyrir Alþingi hvernig hann skuli afgreiddur þar. Forystan er færð frá þinginu, ábyrgðin skilin frá völdunum og þingmenn láta ekki dómgreind sína í ljós.
    Svo undrast menn létt vægi Alþingis!"

    Því skyldum við kjósendur kosta 63 þingmenn sem hafa það hlutverk eitt að vísa frá sér ábyrgð aftur til kjósendanna?

    Skrifa athugasemd

  • FYLGISAUKNING HOLD-FLOKKSINS!

    19. mars 2010

    Kjósendur lýsa óánægju sinni með kreppu og versnandi kjör með því að setja á HOLD! í fylgiskönnun Fréttablaðsins í dag.

    40 prósent þeirra taka ekki afstöðu.

    Sjallarnir gefa upp afstöðu sína í ríkara mæli en aðir. Af sjálfu leiðir að hefðbundnir kjósendur Sjálfstæðisflokksins, sem óánægðir eru með kreppukjör, hægagang og aðgerðarleysi stjórnvalda, kasta út atkvæði sínu á sinn stjórnarandstöðuflokk, Sjálfstæðisflokkinn.  Það er sjálfgefið og sjálfsagt. Eitthvað flýtur á milli flokka en könnunin greinir ekki þann þátt málsins.

    Greinum þetta snöggvast út frá heildinni.


    Sjálfstæðisflokkur:    24 prósent
    Samfylkingin:    14 prósent
    VG:       12,4 prósent
    Framsóknarflokkur:     8 prósent
    Borgarahreyfingin:      1,3 prósent
    Hreyfingin:    0,4 prósent
    Tóku ekki afstöðu:      40  prósent


    Samtals:    100 prósent

    Lang stærsti stjórnmálaflokkurinn í landinu er sem sagt flokkur þeirra sem ekki taka afstöðu,  HOLD!-flokkurinn. Hann er með 40 prósenta fylgi.

    Er líklegt að í þessum 40 prósenta flokki  leynist margir kjósendur Sjálfstæðisflokksins?

    Kalt mat: Nei! 

    Sama gæti átt við um Framsóknarflokkinn sem missir einn þingmann samkvæmt niðurstöðum könnunarinnar. Það er herfileg útreið þegar hinn stóri stjórnarandstöðuflokkurinn, Sjálfstæðisflokkurinn,  nær sinni gömlu kjörstöðu.

    Hverjir leynast þá í HOLD-flokknum?

    Gefum okkur að 65 prósent þeirra séu óánægðir stjórnarliðar.

    Þá eru niðurstöðurnar eftirfarandi:
    Sjálfstæðisflokkurinn:  33 prósent
    Samfylkingin:   27 prósent
    VG:   25 prósent
    Framsóknarflokkur:   13  prósent
    Hreyfing/   2 prósent
    Borgarahreyfing
      
    Samtals: 100 prósent

    Þetta er sennileg niðurstaða en engan veginn pottþétt. Spyrjið bara fræðingana ef þið trúið mér ekki.

    Skrifa athugasemd

  • ÞRENGINGAR FJÖLMIÐLANNA

    18. mars 2010

    Það sem hér fer á eftir er eiginlega nánari útfærsla á því sem Eiríkur Jónsson segir um deyjandi sjónvarpsfréttir.

    Þegar ég var dagskrárstjóri hjá RÚV ár árunum 2002 til 2005 blöstu við mér sláandi tölur um það hversu dýrar fréttir eru í framleiðslu.

    Ef ég man rétt voru hlutföllin eitthvað á þessa leið í mínútum talið:

    Tónlistarþáttur á Rás 2 300 krónur hver mínúta.
    Morgunvakt í útvarpi 1.700 krónur hver mínúta.
    Fréttir í útvarpi    ca. 3.000 krónur hver mínúta
    Fréttir í sjónvarpi   17.000 krónur hver mínúta.

    Með öðrum orðum: Fréttir eru dýrar. Það er dýrt að afla þeirra, vinna úr efninu og koma því til skila.
    Breytt tækni gæti hafa dregið nokkuð úr kostnaði fyrir útvarp og sjónvarp. En það er afar erfitt að draga mjög úr kostnaði til dæmis við gerð sjónvarpsfrétta án þess að það komi niður á gæðum.

    Vel má vera að þarna sé vandi fjölmiðla í hnotskurn. Æ fleiri sækja fréttir eftir þörfum á vefinn án þess að greiða nokkuð fyrir þær. Þróunin er alls staðar á þessa lund. Meira að segja sjónvarpið á í vök að verjast gagnvart netinu.

    Ég held að dagblöð á okkar 320 þúsund manna málsvæði sé nú að upplifa sína verstu tíma frá upphafi. Þriðjungur blaðamanna er atvinnulaus. Auglýsendur greiða 30 til 40 prósentum lægra fyrir auglýsingar í dagblöðum á sama tíma og pappírs- og prentkostnaður er hærri en nokkru sinni vegna ónýtrar krónu.
    Eina tekjulind Fréttablaðsins eru auglýsingar. Lifir það af þessar hremmingar?
    Morgunblaðið er fast í gildru dýrra nýbygginga og rangra ákvarðana. Hversu lengi heldur það út?
    DV er til sölu, sennilega vegna þess að það reis úr öskustó.En varla stendur það betur að vígi en aðrir prentmiðlar varðandi til dæmis auglýsingatekjurnar.

    Í raun og veru má halda því fram að ríkisstjórnin taki þátt í því að drepa dagblöðin með því að leyfa Ríkisútvarpinu að vera á auglýsingarmarkaði og hirða á annan milljarð króna ár hvert af öðrum miðlum.
    Án þess að ég hafi nokkrar meininar þar um vil ég benda á að víða á Norðurlöndum njóta dagblöð styrkja. Það er talið þjóna upplýsingu og lýðræði.

    Nokkrir fréttamiðlar á vefnum nærast bókstaflega á dýrum fréttum annarra miðla. Þeir ná jafnvel í auglýsingatekjur beinlínis vegna þess að þeir fiska í sífellu upp fréttir annarra og leggja út slóðir inn á þær.
    Hvað ætli verði um þessa miðla þegar raunverulegu fréttamiðlarnir eru farnir á hausinn vegna dýrrar fréttaöflunar? 


    Skrifa athugasemd

  • UPPSKRIFT AÐ ÓLGU OG MÓTMÆLUM

    18. mars 2010

    Fregnir berast nú af því að úr umferð dragi á vegum. Einnig dregur úr sölu áfengis. Þar af leiðandi rýrna tekjur ríkissjóðs af bensín- og áfengisgjaldi.
    Fram kom í yfirliti á neytendasíðum DV í byrjun vikunnar að venjuleg fjögurra manna fjölskylda nær ekki lengur endum saman. Fjölskyldu sem náði saman endum árið 2007 vantar nú 74 þúsund krónur að jafnaði um hver mánaðamót. Þetta samsvarar 900 þúsund króna útgjaldahalla á einu ári.
    Mestu munar um nær 50 þúsund króna hækkun bílalána á mánuði, tæplega  40 þúsund króna hækkun afborgana af húsnæði, 28 þúsund króna hækkun matvörureiknings og um 12 þúsund króna hækkun bensínkostnaðar miðað við mánaðarlegan kostnað árið 2007.
    Staðreynd er einnig að fólki fækkar nú í landinu í fyrsta skipti frá lokum 19. aldar. Fækkunin nam 1.738 íbúum í fyrra eða sem nemur liðlega öllum íbúum Sandgerðis um síðustu áramót.
    Atvinnuleysi er einnig í sögulegu hámarki. Á sextánda þúsund vinnufærir menn ganga atvinnulausir um þessar mundir.
    Veruleikinn er þó mun alvarlegri en þetta. Margir hafa flutt af landi brott sem ella hefðu verið skráðir atvinnulausir hér á landi. Aðrir hafa skráð sig í nám frekar en að fara á atvinnuleysisskrá.
    Yfirvinnubann er sums staðar í gildi og vinnuvikan hefur styst. Loks benda gögn Tryggingastofnunar til þess að fólki, sem þiggur örorkubætur, hafi fjölgað verulega.
    Þetta merkir að heildarvinnuframlag í íslenska þjóðfélaginu hefur dregist mun meira saman en sem nemur skráðu atvinnuleysi.
    Mjög mikilvægt er að hér sé ekkert undan dregið í skráningu þannig að myndin verði sæmilega rétt af ástandinu.


    Félagslegt álag
    Loks má geta þess að beinn samdráttur, lækkun heimilistekna samfara hækkun skulda og greiðslubyrði, skerðir lífsgæðin, eykur spennu, reiði og sundurlyndi, innan fjölskyldna sem og almennt. Þetta getur komið fram í fjölgun skilnaða, aukinni tíðni barnaverndarmála, auknu álagi á geðlækningadeildum og jafnvel í fjölgun sjálfsvíga. Neysla slævandi efna gæti einnig hafa aukist þótt samdráttar gæti í sölu áfengis hjá ÁTVR. Þeir sem versla með efni til öl- og víngerðar geta vitnað um stórfellda söluaukningu.
    Íslenska húsnæðiskerfið gerir ráð fyrir því að ungar fjölskyldur taki afdrifaríkustu ákvörðun lífsins um kaup á íbúðarhúsnæði. Þær taka á sig í skyndingu gríðarlega greiðslubyrði sem hvetur til aukinnar launavinnu og fjarveru frá börnum og uppeldi.
    Að þessu leyti er íslenska þjóðfélagið fjandsamlegt barnauppeldi. Menn geta ímyndað sér hvert stefnir hjá ungum barnafjölskyldum þegar kjörin hafa enn versnað til muna vegna fjármálahrunsins. Þess er heldur ekki að vænta að barnafjölskyldur fái aukinn stuðning velferðarkerfisins við þessar aðstæður. Við blasir að ríkisstjórn, sem kennir sig við velferðarstjórnmál, neyðist til þess að skera niður ríkisútgjöldin um 50 til 60 milljarða á fjárlögum næsta árs.


    Kyrrstaða grefur undan valdakerfinu
    Sá veruleiki sem nú blasir við heimilum og fyrirtækjum í okkar fámenna landi er eftirfarandi: Fjármálakerfið var „tjakkað upp“, eins og einn iðrandi kaupsýslumaður orðaði það í DV-viðtali. Í bókhaldinu var svimandi hátt hlutabréfaverð fóðrað með stighækkandi viðskiptavild. Eigendurnir töppuðu látlaust hagnaði af þessari bólu í augsýn tómlátra stjórnmálamanna og meðvirkra embættismanna. Bólan féll loks saman og skildi eftir sig þúsundir milljarða skulda. Aðeins hluti þeirra fellur á íslenska skattgreiðendur og er nóg samt. En hinir, sem leystu inn hagnað úr bólunni, eiga raunverulega eign. Líklega eru þessar eignir faldar erlendis með ýmsu móti. 
    Fáir hafa enn verið rannsakaðir og enn færri ákærðir þótt vitað sé að ákærur séu í vændum. Við þetta bætast grunsemdir um hundraða milljarða króna skattsvik.
    Ofan á allt annað verður æ ljósara hvernig stjórnendur fjármálakerfisins tóku stöðu gegn krónunni, felldu hana í eiginhagsmunaskyni og rændu almenning kjörum sínum með ofangeindum afleiðingum. 
    Allt þetta hljómar eins og uppskrift að ólgu, andófi og  andrúmslofti byltingar.
    Þess verður eflaust skammt að bíða að almenningur hætti að veita valdakerfinu nauðsynlegt lögmæti takist ríkisstjórninni ekki að fá almenning á sitt band.

    (Birt í DV 17. - 18. mars 2010)

    Skrifa athugasemd

  • ÚTÞYNNT STJÓRNSÝSLULÖG Á ÍSLANDI?

    18. mars 2010

    Íslensk stjórnvöld draga á langinn að fylgja úrskurði mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna í máli tveggja sjómanna.

    ......


    Reyndur og lærður maður sem ég þekki sendi mér eftirfarandi línur:


    “Sá þessa fyrirsögn:


    Stendur hrunskýrslan ekki undir væntingum?
    Stjórnsýsluúttekt en ekki neinn Stóridómur


    Þetta hefur legið fyrir. Ef menn skoða íslensku stjórnsýslulögin og bera saman við t.d. sænsku og finnsku lögin sést hvernig hin dauða hönd íhaldsins vinnur. Allar tennur eru dregnar úr lögunum líkt og gerist með mannréttindasáttmála sem Ísland skrifar undir. Með þessari nálgun eru valdhafar firrtir ábyrgð en um leið er hægt að segja að Ísland sé með. Ef umboðsmenn hefðu haft ákæruvald og firningartíminn hefði verið fimm ár (Finnland) í stað eins hefði umboð skýrsluhöfunda orðið annað. Einnig er álitamál hvort Páll og Tryggvi hefðu getað komið að henni vegna þess að þeir hafa frekar dregið lappirnar í mannréttindamálum en hitt. Þess vegna gegna þeir þessum embættum sem þeir gera í dag.”


    Hér er átt við Pál Hreinsson og Tryggva Gunnarsson sem báðir sitja í rannsóknarnefnd Alþingis, en hún hefur nú frestað þriðja sinni birtingu sannleiksskýrslu Alþingis.

    Skrifa athugasemd




© 2010 DV ehf. - Allur réttur áskilinn