Þeim sem ráða yfir opinberu stjórnkerfi landsmanna er mikið í mun að telja almenningi trú um að hér á landi sé spilling lítil sem engin.

Í skýrslu GRECO-nefndarinnar á vegum Evrópuráðsins frá apríl síðastliðnum kemur fram að aðeins einn maður hefur verið dæmdur fyrir mútuþægni á Íslandi síðasta áratuginn. Sá er þingmaður Sjálfstæðisflokksins.

Sigurður Kári Kristjánsson, annar þingmaður Sjálfstæðisflokksins, segir að GRECO, eftirlitsnefnd Evrópuráðsins, taki til þess hversu lítil spilling sé hér á landi. Honum nægir að Guðlaugur Þór Þórðarson, enn annar þingmaður Sjálfstæðisflokksins, segi opinberlega að hann sé alltaf með geislabaug þegar hann fari í laxveiði (ég mundi líka alltaf halda fram sakleysi mínu).

Sigurður Kári veit sennilega ekki að önnur alþjóðleg stofnun, Transparency International, hefur fellt Ísland úr efsta sæti niður í það sjötta yfir þau lönd sem minnst spilling er í.

Þá ætti Sigurður Kári að kynna sér skýrslur GRECO ögn betur. Þar er lýst umtalsverðum áhyggjum af andvaraleysi Íslendinga. Þjóð sem telji sjálf að hún sé laus við spillingu sé ekki líkleg til að ganga úr skugga um hvort það eigi við rök að styðjast.

Á Íslandi er engin þörf á mútum og mútuþægni. Kunningjar og frændur koma sér fyrir í valdaklíkum og útdeila opinberum verkefnum og lykilstöðum til vildarvina og kunningja og uppskera hollustu. Umbun fyrir flokkshollustu er sem sagt kostuð af skattfé allra landsmanna. Þannig sækja ráðherrar í raun og veru framlög til flokkanna frá hinu opinbera eftir öðrum leiðum en kveðið er á um í lögum og reglum.

Manulea Ramin Osmundsen, ráðherra jafnréttis- og barnamála í Noregi sagði af sér snemma árs eftir að hafa skipað vinkonu sína í embætti umboðsmanns barna. Hún hafði hvatt vinkonuna til að sækja um starfið og var síðan sökuð um að segja ósatt um vinskapinn og haldið mikilvægum upplýsingum leyndum fyrir Jens Stoltenberg forsætisráðherra.

Vinkona Manuelu sagði einnig af sér. Þær öxluðu báðar ábyrgð. Hér hefði þótt óþarft og púkalegt að ganga svo langt.

Stjórn Landsvirkjunar bíður það verkefni að ráða Árna Mathíesen dýralækni sem arftaka Friðriks Sophussonar, en hann stígur senn upp úr forstjórastóli hjá orkufyrirtækinu. Staðan var til málamynda auglýst laus til umsóknar nú um helgina, en staðan er - eins og allir vita - eyrnamerkt valdakerfi Sjálfstæðisflokksins.

Það kæmi sér vitanlega best fyrir Árna fjármálaráðherra að búið verði að ganga frá ráðningunni áður en umboðsmaður Alþingis segir álit sitt á embættisveitingu hans fyrir síðustu jól. Þá réði Árni, settur skyndidómsmálaráðherra, Þorstein, son Davíðs Oddssonar, í stöðu héraðsdómara.

Vonandi sýnir Tryggvi Gunnarsson, umboðsmaður Alþingis, þá lágmarkskurteisi að halda aftur af sér þar til ráðningarferlið er yfirstaðið. Það væri brot á almennum siðareglum og ógnun við framgang og viðhald valdakerfis Flokksins að vera með frekju, framhleypni og ofanígjöf við Árna við slíkar aðstæður. 

Nú er sem sagt komið að því að innleysa þóknun fyrir þann greiða og þá auðsveipni sem Árni sýndi með því að fara gegn löglegum og skynsamlegum reglum opinberrar stjórnsýslu er hann réði son Aðal í embætti sem fyrir þremur árum skipaði sjálfan sig í embætti seðlabankastjóra og hækkaði mánaðarlaun sín með handafli um 250 þúsund kall eða svo í leiðinni.

 Í auglýsingu um starfið segir að þekking og reynsla af opinberri stjórnsýslu sé æskileg. Ráðning Þorsteins dugar nánast ein til þess að fleyta Árna inn í embætti forstjóra Landsvirkjunar. Ekki skaðar dýralæknismenntunin og engum dettur í hug að væna þennan eiganda í Byr um vankunnáttu á sviði fjármála.

Allt þetta gerist með stuðningi Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur, Bryndísar Hlöðversdóttur, Össurar Skarphéðinssonar og annarra Samfylkingarmanna sem að mestu eru búin að gleyma því sem þau sögðu í stjórnarandstöðu fyrir tveimur árum.

Ps.Kannski sést “Orðinu á götunni”  á eyjunni yfir það að með því að ráða Huldu Gunnlaugsdóttur (krata frá Noregi eins og "Orðið á götunni" vill hafa það) sem forstjóra Landspítalans sé verið að búa í haginn fyrir Árna Mathiesen í forstjórastöðu hjá Landsvirkjun.

Sigurður Kári Kristjánsson, þingmaður Sjálfstæðisflokksins, telur lag að einkavæða Íslandspóst, Flugstöð Leifs Eiríkssonar, ÁTVR og Ríkisútvarpið. Hann er þreyttur á aðgerðarleysinu.

Það er athyglisvert að Sigurður Kári skuli leggja þetta til nú þegar þjóðin örvæntir vegna himinhárrar verðbólgu, ofurvaxta, aukinnar greiðslubyrði og þyrfti helst á áfallahjálp að halda.

En þetta er alveg eftir kenningu frjálshyggjunnar eins og Naomi Klein, höfundur “The Shock Doctrine” heldur fram um gammana í Hvíta húsinu. Gúruar frjálshyggjunnar á borð við Milton heitinn Friedman héldu því til haga að mestar líkur væru á að gera róttækar breytingar á þjóðfélagskerfinu þegar fjöldinn væri meir og mjúkur í kjölfar náttúruhamfara, styrjalda, hryðjuverka eða skyndilegrar efnahagskreppu. Þá hallaði fjöldinn sér frekar að “sterkum” mönnum með ráð undir rifi hverju.

Naomi Klein kallar þetta hamfarakapítalisma. Eitt skuggalegasta dæmið sem hún rekur í bók sinni er frá því fellibylurinn Katarina orsakaði hamfaraflóð í New Orleans árið 2005 sem kostaði fjölda mannslífa. Tugþúsundir misstu heimili sín og hundruð þúsunda íbúa flúðu úr borginni. Richard Baker, kunnur þingmaður repúblíkana, sagði af þessu tilefni við nokkra lobbyista: “Loksins hefur tekist að hreinsa burt félagslegar íbúðir í New Orleans. Guði tókst það sem okkur tókst ekki.”

Joseph Chanizaro, auðugur verktaki í borginni sá tækifærin í ónýtum skólum og eyðilögðum byggingum: “Við höfum hreint borð. Á þessu hreina borði liggja margvísleg tækifæri.”

Hamfaraástandið var notað til þess að leggja nánast með öllu niður grunnskóla á vegum hins opinbera í New Orleans. Þetta var gert með ljóshraða. Skólarnir voru nær allir einkavæddir og foreldrum barna fengnar ávísanir til að framvísa með hverju barni að eigin vali “á la Friedman.”

Sigurður Kári er íslenskur repúblikani og hamfarakapítalisti.

Ætli Guðjón Friðriksson sagnfræðingur verði ekki að einhverju leyti að endurrita bók sína um Ólaf Ragnar Grímsson og forsetaembættið  í ljósi þess sem Matthías Johannessen fyrrverandi Morgunblaðsritstjóri hefur nú opinberað í dagbókum sínum á netinu?

Guðjón hefur undanfarin misseri unnið að gerð bókarinnar og kvisaðist að hætt hefði verið við að gefa hana út fyrir síðustu jól.

Kannski sem betur fer því nú gefst Guðjóni kostur á að bera það sem hann hefur að segja saman við eitt og annað sem Davíð Oddsson og fleiri hafa rætt við ritstjóra Morgunblaðsins í gegn um tíðina um forsetaembættið, Ólaf Ragnar og fjölskyldumál hans.

Heyrst hefur að bók Gujóns hafi að geyma forvitnilegar og skjalfestar upplýsingar um samskipti Ólafs Ragnars og Davíðs. (Það hlýtur allt að vera kurteislegt.)

Þá er vitað að Guðjón hefur einnig náð tali af Halldóri Ásgrímssyni þar sem hann situr á kontór ráðherranefndar Norðurlandaráðs í Kaupmannahöfn. Það verður að kallast gott því Halldór hefur verið ófáanlegur til þess að ræða stjórnartíð sína með Davíð við fjölmiðla eða aðra skrásetjara sögunnar en hyggst þó gera það síðar.

Í dag eru réttir átta mánuðir síðan Árni Mathiesen, skyndidómsmálaráðherra, skipaði Þorstein, son Davíðs Oddssonar, í stöðu héraðsdómara.

Lögskipuð dómnefnd komst að því að þrír umsækjendanna voru mjög vel hæfir, þeir Guðmundur Kristjánsson hæstaréttarlögmaður, Halldór Björnsson, aðstoðarmaður hæstaréttardómara og Pétur Dam Leifsson, lektor.

Tveimur flokkum neðar, en þó talinn hæfur var Þorsteinn Davíðsson.

Sem vonlegt var barst umboðsmanni Alþingis kvörtun úr hópi þeirra sem metnir voru hæfastir.

Embætti umboðsmanns Alþingis er brjóstvörn almennra borgara gegn geþóttavaldi stjórnarherranna. Lögum samkvæmt er því ætlað að hafa eftirlit með stjórnsýslu ríkisins og gæta þess að jafnræði sé í heiðri haft.

Dómnefndin sagði í greinargerð sinni að Árni Mathiesen hefði farið langt út fyrir sett mörk, ákvörðun hans hefði verið ómálefnaleg og einsdæmi frá því tekinn var upp sá háttur að láta dómnefnd leggja rökstutt hæfnismat á umsækjendur.

Átta mánuðum eftir að Árni Mathiesen skyndidómsmálaráðherra tók ákvörðun sína bíður þjóðin enn eftir áliti umboðsmanns Alþingis.

Er málið svona flókið?