Með hverjum deginum sem líður verður ljósara að íslensk stjórnmál eru komin í öngstræti. Hvorugur stjórnarflokkanna ætlar að gefa neitt eftir í ESB-málinu. Steingrímur J. boðar stöðugleikasáttmála í þjóðfélaginu. Hann endurtók það síðast á blaðamannafundi í gær að slíkan sáttmála megi gera með því að halda íslensku krónunni.

Jóhanna Sig. boðar stöðugleikasáttmála með líkum hætti. Hún telur ófært að koma á stöðugleika öðruvísi en að ganga í ESB og taka upp evru.

Elskendur lýðræðisins og þingræðisins, Bjarni Benediktsson og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, boða sundrungu á þingi komi til þess að það fái að taka afstöðu til þess hvort sækja eigi um aðild að ESB.

Ást þeirra á þingræðinu og lýðræðinu varð endasleppt.

Látum vera þótt Jóhanna og Steingrímur J. hafi ekki tekist sem best að kynna þau góðu mál sem þau segjast hafa komið á koppinn í þágu heimila og atvinnulífs. Úr slíku má bæta.

En ég hlýt í andránni að taka undir svartsýnistal Halldórs Hermannssonar um þrasgjarna íslenska þjóð sem þrauka vilji í sjálfskaparvíti þjóðernislegrar sjálfsþurftarhyggju:

„ESB-sinnar þurfa ekki að láta sig dreyma um að íslensk stjórnmál nái einhverjum árangri eða nýjum hæðum í skynsamlegum ákvörðunum... Jafnvel þótt svo þingmeirihluti sé fyrir tafarlausri aðildarumsókn að ESB eftir kosningarnar. Ég þekki hugarfarið. Framsóknarmönnum er aldrei að treysta. Það verður aldrei hægt að fá VG til að sækja nærtækan stöðugleika og nýjan gjaldmiðil inn í ESB. Sjálfstæðisflokkurinn sleikir sárin. Einangrunarhyggja leiðtoga þessara flokka ræður ferðinni. Þeir breiða upp fyrir haus eins og fyrri daginn. Hér fljóta allir sofandi að feigðarósi sem endranær. Hér verður beðið eftir að Noregur taki af skarið og gangi í ESB sem verður seint og illa.“

Sigurður Helgi Guðjónsson formaður Húseigendafélagsins segir háskalegt að fara í greiðsluverkfall  og hætta að greiða af húsnæðislánum.  Mikil hætta steðji að fjármálakerfinum hætti fólk að borga af lánum.

Þarna tekur Sigurður Helgi undir orð Jóhönnu Sigurðardóttur forsætisráðherra um helgina sem gaf til kynna að aðgerðir af þessum toga kæmi fólki í koll; meiri kostnaður félli á lánin og innheimtulögfræðingar fitnuðu.

Spurningin er þessi:  Var þessi sami almenningur nokkuð spurður þegar krónan féll eins og steinn? Er þessi almenningur nokkuð spurður um það hvort hann þoli 10 prósenta vexti og verðtryggingu af húsnæðislánum,  25 prósenta yfirdráttarvexti eða 20 prósenta verðbólgu af völdum gjaldmiðilskreppunnar?

Á þessi almenningur ekki gagnkröfu á þá sem hirtu af honum fé með braski, andvaraleysi og embættisglöpum og tókst að hámarka tjón íslenska þjóðfélagsins í bankahruninu?

Ríkisstjórnin ætti að huga vel að aðgerðum sem gætu dregið úr spennunni  og hugsanlega komið í veg fyrir aðra byltingu. Almenningur, sem með löghlýðni sinni veitir alla daga því samfélagskerfi lögmæti sem steypti honum í glötun,  gæti risið upp á ný. 

Fyrir meira en aldarfjórðungi brutust út óeirðir í Brixton-hverfinu í London. Rætur þeirra voru fátækt og félagslegt misrétti gagnvart innflytjendum.

Frjáshyggjugoðið Margrét Thatcher, þá forsætisráðherra Breta,  fordæmdi óeirðirnar: „Crime is a crime is a crime...“

Enginn trúir því að Jóhanna ætli að berja fjölskyldur í hausinn með innheimtulögfræðingum þegar buddan er orðin tóm og segi:  Crime is a crime is a crime...

Ríkið ákvað að breyta 560 milljóna króna skuld Ríkisútvarpsins við ríkissjóð í hlutafé í síðustu viku.
RÚV var rekið með 60 milljóna króna halla á mánuði undanfarið hálft ár.
RÚV skarkar á auglýsingamarkaði í samkeppni við aðra fjölmiðla þrátt fyrir að vera með tryggar tekjur úr vösum skattgreiðenda.

Morgunblaðið fékk gefna eftir 3,5 milljarða króna hjá tveimur ríkisbönkum á dögunum. Til þess að bjarga miðlinum frá gjaldþroti. Mogginn tapaði 48 milljónum á mánuði allt árið í fyrra.

Má bjóða einhverjum að stofna fjölmiðil í þessu skrumskælda samkeppnisumhverfi sem ríkið býr fjölmiðlarekstri um þessar mundir?

Eða ætlar ríkið að gera eitthvað fyrir hina fjölmiðlana sem eru ekki reknir með 1 -2 milljóna króna tapi á dag og jafna samkeppnisstöðuna með þeim hætti?

Ætlar ný ríkisstjórn að endureisa atvinnulífið með því að svívirða grundvallarlögmál heilbrigðrar samkeppni? Brjóta samkeppnislög?

Finnst mönnum þetta í lagi?

Halldór Hermannsson,  útvegsbóndi á Ísafirði, hefur stutt aðild að ESB í þrjá áratugi. 
Þegar Ísland öðlaðist aðild að EES-samningnum vildi hann ganga í ESB. Með því taldi hann að hægt væri að losna undan geðþóttavaldi íslenskra stjórnmálamanna. Taka mætti við byggðastyrkjum ESB sem hann taldi vænlegri, til dæmis fyrir heimabyggð formanns VG  á Norðausturlandi, en fálmkennd byggðastefna íslenskra stjórnvalda. Honum fannst ekkert að því þótt evrópskt fyrirtæki setti upp fiskréttaverksmiðju á Ísafirði.  
Þetta var á árunum sem Finnar og Svíar gengu í ESB um miðjan síðasta áratug, varla búnir að ná sér á strik eftir kreppu. 
Halldór segir nú að ESB-sinnar þurfi ekki að láta sig dreyma um að íslensk stjórnmál nái einhverjum árangri eða nýjum hæðum í skynsamlegum ákvörðunum eftir kosningarnar  síðastliðinn laugardag. Jafnvel þótt svo þingmeirihluti sé fyrir tafarlausri aðildarumsókn að ESB eftir kosningarnar. "Ég þekki hugarfarið,“ segir Halldór. „Framsóknarmönnum er aldrei að treysta. Það verður aldrei hægt að fá VG til að sækja nærtækan stöðugleika og nýjan gjaldmiðil inn í ESB. Sjálfstæðisflokkurinn sleikir sárin. Einangrunarhyggja leiðtoga þessara flokka ræður ferðinni. Þeir breiða upp fyrir haus eins og fyrri daginn. Hér fljóta allir sofandi að feigðarósi sem endranær. Hér verður beðið eftir að Noregur taki af skarið og gangi í ESB sem verður seint og illa.“

Rökstudd bölsýni?
Eiga menn að deila þessari bölsýni með Halldóri skipstjóra á Ísafirði? Sjálfstæðisflokkurinn er á harðahlaupum undan landsfundarsamþykkt sinni um tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðsu og hægfara skerf á næstu árum í átt að ESB og evrunni.
Alþýðusamband Íslands, Samtök atvinnulífsins, Viðskiptaráð og Samtök iðnaðarins og fleiri eru hlynnt aðildarumsókn.
Við völd er ríkisstjórn sem hefur lýðræðisumbætur á sinni dagskrá, vill knésetja íslenska ráðherraræðið og efla veg þingsins þar sem nú er meirihluti fyrir milliliðalausri umsókn um aðild að ESB.
Þrettán þúsund manns hafa skráð sig á vefinn www.sammala.is, þar sem fólk með ólíkar skoðanir lýsir þeirri sameiginlegu sýn að okkur eyjaskeggjum sé best borgið innan Evrópusambandsins.

Sundurþykkjan tæki völdin

Gegn þessu þurfa nú andstæðingar ESB að beita sér. Þeir vita sem er að þetta er ekkert mál „elítunnar“ eins og formaður VG sagði úrillur um daginn. Hann veit að enn stendur krónan í vegi fyrir endurreisninni, gjaldeyrishöftin eru sem dragbítur á vilja hans til góðra verka. Samt ætlar hann - maðurinn sem óskaði eftir norskri kónu - að verja íslensku krónuna fram í þjóðargjaldþrot. Flestum ber saman um að hvergi á byggðu bóli hafi heil þjóð þurft að þola aðrar eins gjaldeyrishremmingar ofan á lánsfjárkreppu. Fall krónunnar á skömmum tíma fram að bankahruni jók skuldir þjóðarinnar um 1.000 milljarða í íslenskum krónum. Áframhaldandi fall hennar veldur vaxandi böli. Útflutningsfyrirtæki þola vart við lengur og íhuga að flytja af landi brott. Enginn stjórnlyndur ríkisafskiptamaður getur boðið lausnir gegn þessu þegar íslenska ríkið neyðiðst til að brjóta fjórfrelsi EES-samningsins ofan á allt annaði til þess að verja krónuna.

Hin þrasgjarna þjóð

Halldór Hermannsson þekkir sína þrasgjörnu þjóð sem stolt ætlar að þrauka í gegn um sjálfskaparvíti þjóðernislegrar sjálfsþurftarhyggju, sem hann kallar svo, án nánara samneytis við aðrar þjóðir.
Hann treystir ekki þrasgjörnu þinginu. Frekar en að láta reyna á þingmeirihlutann í andstöðu við VG biður hann Samfylkinguna um að verða við beiðni samstarfsflokksins um tvöfalda atkvæðagreiðslu.  „Þetta er kjánaleg krafa en best er að biðja VG um að nefna dag sem fyrst til að kanna þennan vilja þjóðarinnar í atkvæðagreiðslu,“ segir Halldór. „Í þinginu færi þetta hvort eð er í bál og brand.“

(Birt í DV 30.apríl.)

Ég var að lesa nýja bók, Sofandi að feigðarósi , eftir Ólaf Arnarson fyrrverandi framkvæmdastjóra Sjálfstæðisflokksins og aðstoðarmann Ólafs G. Einarsson menntamálaráðherra í fyrstu ríkisstjórn Davíðs Oddssonar.

Þetta er áhugaverð bók, skrifuð af manni með þekkingu á fjármálastarfsemi og innviðum Sjálfstæðisflokksins.

Þrennt hugleiði ég þessa stundina um bókina:

Hvers konar auðsveipni og undirlægjuháttur ræður því að einn maður, Davíð Oddsson, nær svo sterkum tökum á svo miklum fjölda viti borinna manna innan sem utan Sjálfstæðisflokksins? Og stjórnast af honum í blindni jafnvel þvert gegn almennri skynsemi?

Er ekki augljóst að versta embættisverk Halldórs Ásgrímssonar á forsætisráðherrastóli var að undirrita morguninn  7. september 2005  skipunarbréf um að Davíð Oddsson yðri formaður bankastjórnar Seðlabankans ? Var Halldór líka svona auðsveipur með pennann meðan Davíð andaði ofan í hálsmálið á honum.

Hafði sænska dagblaðið Dagens Nyheter þá rétt fyrir sér að Davíð væri versti seðlabankastjóri í Evrópu og aðir kæmust ekki með tærnar þar sem hann hafði hælana?

Þetta er skelfileg saga sem Ólafur segir: Í Davíðshruninu tókst að hámarka tjón þjóðarinnar.