Ég sé á bloggfærslu Sigurðar G. Guðjónssonar lögmanns á Pressunni að honum er í nöp við Evu Joly. Hún var fengin hingað til lands eftir hrun vegna reynslu sinnar af því að glíma við spillingu og lögbrot, mútubrot sem annað, í æðstu lögum Frakklands á sínum tíma. ELF-málið gekk svo nærri henni sem rannsóknardómara að hún varð að hafa lífvörð í París í 4 ár.

Ég hef áður tekið eftir þessari afstöðu Sigurðar til Evu, en skil hana satt best að segja ekki. Mér þætti vænt um að fá skýringar Sigurðar í teskeiðum því ég hlusta á það sem hann segir og les það sem hann skrifar. Tek m.ö.o. mark á honum.

Haustið 2011 kom út bókin Þræðir valdsins eftir mig, en hún fjallar um spillingu, aðstöðubrask, frændhygli og kunningjaþjóðfélagið íslenska. Einskonar úttekt blaðamanns með dálítið fræðilegu ívafi hér og þar.

Þar er að finna eftirfarandi um Evu Joly:

• Í þau 20 ár sem Eva Joly var rannsóknardómari í Frakklandi var hún eiðsvarin og þagði. „Nú er hið talaða orð mitt eina vopn,“ segir hún.
  Árið 2006 kom út bókin Justice under Siege eftir Evu. Þar gerir hún grein fyrir sakamálarannsókn og málarekstri sínum og samstarfsmanna sinna gegn franska olíurisanum Elf. Inn í spillingarvef áhrifakaupa, mútugreiðslna og fjársvika drógust ráðherrar og forstjórar. Árum saman, meðan rannsókn Elf-málsins stóð yfir, gættu lífverðir Evu vegna margvíslegra hótana og innbrota á heimili hennar. Frásögnin er áhrifamikil og ályktanir hennar þurfa ekki að koma á óvart: „Alþjóðavæðing fjármálastarfseminnar og tæknibyltingar hafa gjörbreytt viðmiðum okkar. Án takmarkana, án reglna og undir leyndarhjúpi hefur stórfelld spilling grafið um sig og ógnar nú undirstöðum lýðræðisins og brýtur niður traust almennings sem er ómissandi stoð stjórnmálastarfseminnar.“
  
  Reynsla Evu Joly hefur kennt henni að dómstólum í öllum löndum reynist auðveldara að dæma „niður fyrir“ sig en „upp fyrir“ sig. Þetta merkir að réttarvörslukerfi og dómstólar taka mildilega eða jafnvel alls ekki á fólki í efstu lögum samfélagsins. Forréttindahópar lifa með öðrum orðum í hægindum refsileysis (impunity).
  Eva Joly, sem er nú virkur þátttakandi í stjórnmálum í Frakklandi, átti árið 2003 þátt í að semja svokallaða Parísaryfirlýsingu fjórtán rannsóknardómara frá mörgum Evrópulöndum. Meðal þeirra sem undirrituðu yfirlýsinguna voru spænski rannsóknardómarinn Baltazar Garzón*, Antonio di Pietro, fyrrum dómari frá Ítalíu, og svissneski dómarinn Bernard Bertossa.
  
  Parísaryfirlýsingin felur í sér  þrjár einfaldar grundvallarreglur sem styðja eiga réttlátt dóms- og réttarkerfi:
  1) Gagnsæi er eðlileg fylgiregla frelsis; gagnsæi án frelsis brýtur í bága við mannréttindi. Ef ógagnsæi fylgir frelsinu greiðir það leið til lögbrota.
  2) Hnattvæðing laganna er lífsnauðsynleg hnattvæðingu viðskiptanna. Lönd sem hylma yfir  lögbrot og fjársvik ættu ekki að hafa óskertan rétt til bankastarfsemi.
  3) Lögbrot valdamanna skaða mikilvæga þjóðarhagsmuni. Hert viðurlög, heimild til eignaupptöku og aðhald  með bankastarfsemi eru varnir sem grípa verður til gegn slíkri samfélagsógn.
  
  Hvernig skyldi fyrsta grunnreglan um gagnsæi og frelsi horfa við því nýja Íslandi sem þjóðin batt vonir við að risi við sjóndeildarhringinn í kjölfar bankahruns og búsáhaldabyltingar og síðar í kjölfar tilrauna til lýðræðisumbóta og siðbótar í viðskiptalífi og stjórnmálum?
  Varla verður því á móti mælt að íslensk þjóð njóti frelsis í almennum skilningi og borgararnir hafi tiltölulega mikið svigrúm til athafna í viðskiptalífi, stjórnmálum og í margvíslegu öðru tilliti. En ekki er allt sem sýnist. Hér á landi hefur þróast siðmenning samtryggingar í stjórnmálum og viðskiptum á löngum tíma með ríku forræði tiltekinna flokka og hópa. Auðvelt er að nefna helmingaskiptareglu Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins. Hún snerist í fyrstu um skiptingu fjárhagslegra ávinninga dyggra flokksmanna af veru bandaríska setuliðsins á Keflavíkurflugvelli. Um hálfri öld síðar gætti hennar enn þegar Landsbankinn og Búnaðarbankinn voru einkavæddir árin 2002 og 2003. Forystumenn þessara tveggja flokka hlutuðust með beinum hætti til um að þóknanlegir menn fengju að kaupa bankana. 
  Leyndarhyggja og ógagnsæi kyndir undir tortryggni, enda leiðir af reglu Joly að þar sem frelsi ríkir án gagnsæis eykst hættan á lögbrotum.

Nú væri til dæmis fróðlegt að vita hvort Sigurður G. sé ósammála reglunum þremur hér að ofan.

*Baltasar Garzón er sá sem reyndi að fá Pinocet framseldan frá Chile til Spánar og lenti sjálfur í hremmingum á Spáni, sennilega fyrir vinnu sína gegn spillingu.

Taflan hér að ofan er ný og er frá tölfræðistofnun ESB, Eurostat. Hún sýnir skattbyrði sem hlutfall af landsframleiðslu í 27 aðildarlöndum ESB. Neðst eru þrjú EFTA-lönd, Noregur, Ísland og Sviss.

Eftirfarandi staðreyndir er að finna í samanburðinum:

Ísland er í 16 sæti af löndunum þrjátíu, nærri 36% landsframleiðslunnar fara til hins opinbera í formi tekjuskatts, VSK og launatengdra gjalda.

Á Norðurlöndunum er skattbyrði minnst á Íslandi.

Ísland er vel undir meðaltalinu í Evrópu varðandi innheimtu skatta. Meðaltalið er um 40% en á Íslandi er hlutfallið 35,9%.

Nær allar viðskiptaþjóðir okkar í Evrópu  innheimta meiri skatta sem hlutfall af landsframleiðslu en gert er hér á landi.

Þar að auki hefur skattbyrðin lækkað á núverandi kjörtímabili þegar allt er saman tekið. Árið 2007 var skattbyrðin yfir 40% hér á landi og er nú um 36% sem hlutfall af landsframleiðslu (VLF).

Stjórnarandstaðan á þingi æpir um skattpíningu hér á landi þegar færi gefst og notar hvert tækifæri til að halda því að almenningi að núverandi ríkisstjórn sé á góðri leið með að sliga þjóðina með skattaálögum. Undir þetta taka hagsmunasamtök sem stýrt er af sjálfstæðismönnum og haldin eru valdfrekju, vilja flokkinn sinn aftur til valda. Þegar hann komist aftur til valda verði veiðigjald á útgerð fellt að mestu niður sem og tímabundnir hátekjuskattar á stóreignafólk. 

Sannleikann er sem sagt að finna í töflunni hér að ofan. Hún sýnir að tal um skattpíningu styðst ekki við staðreyndir.

Því vill stjórnarandstaðan og hagsmunasamtök atvinnurekenda eyða kröftunum í stríð sem byggist á innantómum áróðri og villuljósum? 

Sérstakur saksóknari bankar upp á í Valhöll, höfuðstöðvum Sjálfstæðisflokksins, og réttir innvígðum þar ákæru fyrir nærri 20 milljóna króna fjársvik; fjárdrátt, umboðssvik. „Ég fagna því að málið sé nú komið til kasta dómstóla og þar með í réttum farvegi,“ segir Jónmundur Guðmarsson framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins við Viðskiptablaðið.

Framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins fagnar þegar hann sér sérstakan saksóknara í gættinni.

Í fréttamiðlum er sá ákærði kallaður „íhaldsmaður“, til aðgreiningar frá íslenskum sjálfstæðismönnum enda sé honum gefið að sök að hafa svikið fé úr sameiginlegum sjóði allra "íhaldsmanna" á Norðurlöndum. Með  því að kalla hinn ákærða „íhaldsmann“, en ekki sjálfstæðismann, er látið í veðri vaka að málið sé óviðkomandi  íslenskum sjálfstæðismönnum. „Rétt er að taka fram að Páll (hinn ákærði) var ekki starfsmaður Sjálfstæðisflokksins þó hann hefði þar aðstöðu,“ segir í frétt VB um málið.

En man ég það ekki rétt að þessi sérstaki starfsmaður í Valhöll var þar í umboði og á ábyrgð Bjarna Benediktssonar, formanns Sjálfstæðisflokksins auk Ragnheiðar Elínar Árnadóttur og Illuga Gunnarssonar meðan þau fóru fyrir „íhaldsmönnum“ í Norðurlandaráði fyrir nokkrum misserum?
Tengsl Sjálfstæðisflokksins við norræna íhaldsmenn eru eins náin og verða má eins og fram kom í Viðskiptablaðinu: „Til að útskýra málið nánar þá hafði Páll undir höndum kreditkort og var, sem starfsmanni fyrrnefnds flokkahóps, ætlað að nota það til að standa straum af kostnaði vegna starfa sinna fyrir hópinn. Þar sem flokkahópurinn er ekki lögaðili var kreditkortið skráð á kennitölu Sjálfstæðisflokksins.“

Það er nefnilega það: kreditkort í Valhöll með opna æð út til Norðurlanda skráð á Sjálfstæðisflokkinn!

„Ég fagna því að málið sé nú komið til kasta dómstóla og þar með í réttum farvegi,“ segir Jónmundur, maðurinn sem átti og rak kúlulánafélagið Berg ehf með Steinþóri Jónssyni flokksbróður sínum á Suðurnesjum. Félagið er gjaldþrota og þar skildu þeir eftir sig milljarða skuldir.
Fram kemur í fréttum af ákæruni, sem borin var inn í Valhöll, að brotið hafi verið framið á árunum 2009 og 2010. Það er sem sagt á sama tímabili og íslenski „íhaldsflokkurinn“ í Valhöll mátti þola sína verstu daga. Kjósendur höfnuðu honum 2009. Bjarni  Flokksformaður hét því að skila 50 milljónum króna sem FL-Group og Landsbankinn höfðu rétt Flokknum fyrir hrun. Þar með var viðurkennt að milljónirnar væru skítugar, fé til áhrifakaupa eða mútufé. Þetta var líka árið 2009. Það var á þessum tíma sem flokkurinn neyddist til að taka 100 milljóna króna lán til að komast í gegn um daglegan rekstur.

Það var á þessum tíma sem Jónmundur kúlulánamaður kom til skjalanna til að bjarga málum í Valhöll.

Með leyfi að spyrja: Stakk hinn ákærði nærri 20 milljónum króna í eigin vasa? Notaði hann fé norrænna íhaldsmanna í þágu íslenska Sjálfstæðisflokksins? Ef svo: eru þá einhverjir þjófsnautar í þessu máli? Hvað var tekið út?  Fyrir hverja? Vill Viðskiptablaðið ekki birta ákæruskjalið allt?

Er ekki gráupplagt fyrir íslenska fjölmiðla að hafa samband við sjálfstæðisflokka á Norðurlöndum og spyrja þá álits um meðferð á þeirra fé í Valhöll?

Jónmundur fagnar þegar sérstakur ríkissaksóknari bankar upp á í Valhöll og dregur upp ákæru.

„Sjálfsmyndin er eins og hún hefur alltaf verið. Ísland er eingangrað land og þess vegna hefði verið sálrænt séð gott að við borguðum þetta ekki. Við einangruðumst og stæðum saman og við munum aldrei falla. Þegar Rómverjar réðust inn í Spán voru þorp eða bæir sem vildu ekki gefast upp, heldur falla allir en að gefast upp. Eins með þessa þjóð, þessi þjóð hefði bara tekið því mjög vel. Allt í lagi, þetta hefur komið fyrir okkur, þetta er okkar sjálfskaparvíti, nú stöndum við saman og verðum eins og áður var. Þegar skip fórst tók öll þjóðin þátt í harminum. Það sem sameinaði þjóðina var harmurinn. Þetta mundi líka sameina þjóðina ef hún myndi ekki borga, einangrast og standa bara með sjálfri sér. Vera ekkert að hugsa um það hvaða álit hinn stóri heimur hefur á okkur. Stóri heimurinn hugsar ekkert mjög mikið um okkur.“

(Úr viðtali við Guðberg Bergsson í DV í júní 2009 þar sem hann var spurður um Icesave.)

Kosningaplagg Sjálfstæðisflokksins árið 2007

Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir rataði í fyrirsagnir um helgina vegna þess að fjölmiðlum þótti sniðugt þegar hún líkti oddvitum ríkisstjónarinnar við „grumpy old men“ í Sprengisandsþætti á Bylgjunni.
Þorgerður sagði:

• „Og þegar nýársávarpið hjá forsætisráðherra, sem á að líta til framtíðar og tala um tækifærin, að tala að ég held sextán eða átján sinnum um Sjálfstæðisflokkinn og hvað hann er ömurlegur, og svo kannski einu sinni um skuldavanda heimilanna. Mér fannst það ekkert rosalega mikil bjartsýni hjá manneskju sem ætlar að hjálpa okkur að byggja upp landið.“

Ég fór yfir nýársávarp Jóhönnu Sigurðardóttur forsætisráðherra til að kanna málið. Sannreyna orð Þorgerðar Katrínar.
Þar er aldrei minnst á Sjálfstæðisflokkinn. ALDREI!
Hver er þá skýringin á orðum Þorgerðar Katrínar? Ég hef hana ekki en set fram tilgátu: Þorgerður Katrín les aðeins Moggann og missti af hinu eiginlega áramótaávarpi. Aldrei þessu vant skrifaði nefnilega Jóhanna Sigurðardóttir grein í Moggann um áramótin og notaði tækifærið til þess að ræða ögn við lesendur blaðsins um Sjálfstæðisflokkinn. Greinin ber fyrirsögnina „Framtíð án Frjálshyggju“. Þar er sannarlega minnst oft á Sjálfstæðisflokkinn. Það er skiljanlegt að Þorgerður Katrín hafi verið pirruð eftir þann lestur.

En af því að áramótaávarpið fór framhjá Þorgerði Katrínu ætla ég að birta hér stutt brot úr upphafi þess til þess að hún átti sig á boðskapnum og bjartsýninni sem þar er að finna. Enda er þar aldrei minnst á Flokkinn:

• „Þjóðin hefur á þessum tíma sýnt styrk sinn og elju og hefur vaxið við hverja raun og ekki fallist hendur, þó á brattan hafi verið að sækja og um grýttan veg að fara.
  Nú, þegar mestu efnahagserfiðleikarnir eru að baki, getum við litið bærilega sátt um öxl og horft nokkuð bjartsýn fram á veginn.
  Í farteskinu höfum við nú dýrmæta reynslu og veganesti sem við getum byggt á til framtíðar og skapað hér betra og réttlátara þjóðfélag.
  Við erum á margan hátt ríkari nú en fyrir hrun, því margir hafa nýtt þennan umbrotatíma til að endurmeta hin samfélagslegu gildi og hvað það er sem skiptir máli í lífinu.
  Börnin okkar, fjölskyldan, dýrmætar samverustundir með okkar nánustu, sem ekki er unnt að treysta á að forsjónin gefi okkur  tíma til að sinna á morgun.  Náungakærleikur og virðing fyrir mannréttindum  eiga að  vera grunngildi hvers samfélags.
  Ég tel að árangur erfiðis okkar á síðustu fjórum árum megi m.a. sjá í að gildi jöfnuðar, mannúðar og samfélagslegrar ábyrgðar vega þyngra en áður. Krafan um traust, heiðarlegt og siðað samfélag, þar sem meira fjárhagslegt jafnræði og félagslegt réttlæti ríkir hefur fengið aukinn þunga. 
  Þó sumum finnist á stundum að firringin frá 2007 sé aftur farin að skjóta upp kollinum er það mikilsverður árangur, að slík ógn við heiðarleg og sanngjörn samfélagsleg gildi á erfiðara uppdráttar og mun færri bandamenn en á árunum fyrir hrun.“