Það er óhjákvæmilegt að vekja athygli á þessari færslu Jónasar Kristjánssonar undir fyrirsögninni "Ég gerði það ekki".

Þetta eru í raun tæmandi leiðbeiningar fyrir þá sem hjakka alltaf í sama farinu: "Við borgum ekki skuldir einkafyrirtækja".

Textinn Jónasar er svona:

"Auðvitað vill meirihluti þjóðarinnar ekki borga fyrir IceSave. Þótt það nú væri. Meirihluti þjóðarinnar ber einmitt ábyrgð á IceSave. Kaus yfir okkur Davíð Oddsson. Einnig Halldór Ásgrímsson og Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur. Líka Geir H. Haarde, Árna Mathiesen og Björgvin Sigurðsson. Kjósendur eru ábyrgir fyrir þessum höfðingjum og vilja auðvitað ekki skúra eftir þá. Árum samann hafa kjósendur haldið uppi pólitískum aulum, sem hafa reynzt eins og dæmin sanna. "Ég gerði þetta ekki", segja núna kjósendur í afneitun. Víst gerðu þeir það. Og víst verðum við öll að borga fyrir ruglið úr kjósendum."

Er þetta ekki megrur málsins?

Ríkisendurskoðun átelur Davíð Oddsson fyrir að hafa sólundað peningum Seðlabankans án trygginga í tíð sinni sem seðlabankastjóri síðustu mánuðina fyrir hrun.

Tökum dæmi um það sem rétt var gert.

Sænski seðlabankinn lánaði Kaupþingi í Stokkhólmi á ögurstundu gegn veðum í bankanum og eignum hans. Kaupþing féll og sænski seðlabankinn leysti til sín Kaupþing í Stokkhólmi.
Sænski seðlabankinn fékk allt sitt til baka og meira til þegar hann seldi Ålandsbankanum
eignirnar.

Seðlabankinn lánaði Kaupþingi gegn veði í FIH bankanum danska. Þar er varla um neitt tap að ræða, veðin í lagi.

Hvernig stóð á því að mánuðum saman lánaði Seðlabankinn íslensku bönkunum fé, keypti meðal annars skuldabréf fyrir tugi milljarða sem gefin voru út af Landsbankanum?

Landsbankinn notaði lánin til að kaupa ríkisskuldabréf og húsnæðisbréf og bauð evrópska seðlabankanum fyrir 100 milljarða.

Þetta er óskýrt og allt hið undarlegasta.

Daniel Gros, framsóknarmaður í bankaráði Seðlabankans varar þjóðina við áhrifum þess að samþykkja Icesave-samninginn. Vaxtagreiðslur verði of háar og muni leiða til óhjákvæmilegrar skerðingar lífskjara hér á landi.

Þetta er sem sagt forsíðufrétt Morgunblaðsins í dag.

Fyrirsögnin er: SKERT LÍFSKJÖR OG KAUPMÁTTUR

Kann Mogginn annan?

Fyrirgefið, en kann ritstjóri Moggans leiðir til þess að komast hjá skertum lífskjörum og kaupmætti?

Sendi hann ekki þjóðinni 300 milljarða króna reikning sjálfur frá Seðlabankanum?

Þetta er gömul frétt, þjóðin þekkir afstöðu Gros sem bent hefur á misrétti í vöxtum.

Einn VG maður sagði við mig í vikunni að betra væri að láta lögsækja þjóðina og láta gera hana ábyrga fyrir 1.200 Icesave-milljörðum frekar en að ábyrgjast 700 milljarða nú.

Frekjulegur og óbilgjarn Moggaritstjórinn er greinilega sömu skoðunar. Við borgum ekki.

Kjósendur mega vita,

Að Sjálfstæðisflokkurinn samþykkir Icesave óbreytt kortéri eftir að hann kemst til valda,

að Sjálfstæðisflokkurinn bæði hækkar skatta og sker niður störf BSRB-fólksins þegar hann kemst til valda,

að ruglið í sjálfstæðismönnum um AGS og ESB hættir þegar þeir komast til valda.

Allt er þetta lýðskrum. Heilu dagblaði, sem 12 þúsund áskrifendur hafa hafnað, er beitt til að skrifa söguna fyrir ritstjórann.

Eitt mesta böl heimila og fyrirtækja eftir hrunið tengist laga- og regluverki sem þróast hefur hér á landi til að verja íslensku krónuna.

Háir vextir

Verðtrygging

Gengistryggingar

Mesti vandi bankanna nú stafar af krónunni, lágum erlendum vöxtum, háum innlendum vöxtum.

Allar peningastærðir skruppu saman við fall bankanna. Afskriftir hófust, líka í flutningi verðmæta frá gömlu bönkunum til þeirra nýju. Engu að síður ætlast þetta varnarkerfi krónunnar til þess að fjölskyldur endurgreiði nú tvöfalda þá upphæð sem það tók að láni til íbúðarkaupa.

Gengi krónunnar er nú 30 prósentum undir meðalgengi síðustu 20 ára. Seðlabankastjóri segir að það geti tekið áratugi fyrir krónuna að ná aftur þessu meðalgengi.

Allt er þetta til marks um ömurlega peningamála- og hagstjórn undanfarinna ára.

Mesta ábyrgð á þessu ber sjálfur ritstjóri Morgunblaðsins.

Hann skrifar leiðara um niðurstöður könnunar sem gefur til kynna að 70 prósent kjósenda vilji að forsetinn synji lögum um Icesave staðfestingar.

Könnunin byggist á svörum örvæntingarfullrar þjóðar sem vitanlega vill helst ekki borga og bera byrðar kreppunnar sem ritstjóri Morgunblaðsins skellti yfir hana.

Það er ákaflega þreytandi að hlusta á vígreifa baráttumenn eins og Einar Má rithöfund og Ögmund stjórnmálamann taka undir með áróðursmaskínu hrunverja úr Sjálfstæðisflokknum um að þjóðinni beri ekki að ábyrgjast Icesave skuldirnar.

Fer sögulegt hlutverk VG forgörðum?

Það rann upp fyrir Stengrími J. Sigfússyni,  formanni Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs, að  flokkur hans  gegnir meginhutverki við endursköpun íslenskra stjórnmála og pólitíska kerfisins. Það rann upp fyrir honum að kjósendur hafa fengið sig fullsadda af stöðnuðum íslenskum stjórnmálum sem höfðu ekki þrek eða hyggjuvit til þess að fylgja eftir hraðfara þjóðfélagsbreytingum.

Daginn sem þetta rann upp fyrir Steingrími J. áttaði hann sig líka á því að það er meginviðfangsefni  hans og jafnaðarmanna í þessu landi að færa þjóðina aftur í átt að norræna velferðarmódelinu sem frjálshyggjan – sem nú hefur beðið herfilegan og eftirminnilegan ósigur – braut á bak aftur á leið sinni að bandarísku kerfi ójafnaðar og einkavæddrar velferðar þeirra sem eiga peninga.

Steingrímur J. er einnig í þann veginn að uppgötva að kjósendur VG sem og aðrir borgarar þessa lands hafa gert upp við sig að krónan er búin að vera;  að krónan kostaði okkur nærri því efnahagslegt sjálfstæði þjóðarinnar. Hann veit það nú að afturhaldssemin og einhvers konar þjóðremba varð okkur að falli. Hann áttaði sig á þeirri þversögn að einungis í nánara samfélagi við aðrar Evrópuþjóðir væri unnt að halda efnahagslegu sjálfstæði að svo miklu leyti sem það hefur einhverja merkingu ennþá.  Sennilega rennur það skýrt upp fyrir Steingrími J. að hann og flokkur hans geta ekki lengur barist gegn vilja samtaka íslenskra launamanna og atvinnulífsins alls sem krefst evru og aðildar að ESB og stöðugleika sem menn hafa þráð hér á landi í áratugi.

Hvar annars staðar er betra að stunda umhverfispólitík en innan Evrópusambandsins sem nú er í þann mund að reisa okkur nýjar skorður við losun gróðurhúsalofttegunda? Hverjir aðrir en vinir okkar í Evrópu eru líklegri til að taka vel viðleitni okkar til að rafvæða bílaflota og gera heilt þjóðfélag óháð jarðefnaeldsneyti?

Reynsla og yfirvegun
Steingrímur J. veit það nú að það var aldrei nein nauðsyn eða hreint út sagt nokkur valkostur að taka saman við Sjálfstæðisflokksins  í enn einni sérhagsmuna- og spillingarstjórninni. Alls staðar eru karlarnir með flokksskírteinin. Hann og flokkssystkini hans ætla að bjóða þeim birginn og herða róðurinn eftir að skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis kemur út eftir sjö vikur.
Steingrímur J. hefur hreingerninguna með öðrum jafnaðarmönnum í landinu.
Steingrímur J. hefur þegar sýnt af sér þá visku og sveigjanleika að breyta með þessum hætti stefnu sinni og VG til samræmis við breytta tíma.  Með yfirvegun VG breytast íslensk stjórnmál og valdahlutföll í þjóðfélaginu.
Það tjón er ómælt sem hlotist hefur af persónulegri óvild og kreddum fortíðarinnar  vinstra megin við miðju íslenskra stjórnmála.  Nú hefur Steingrímur J. hins vegar sögulegt tækifæri til þess að hefja tiltekt og endurnýjun í  íslenskum stjórnmálum í samvinnu við Samfylkinguna. Á Alþingi bað hann þá sem ekki vilja taka þátt í endurreisninni kurteislega um að þvælast að minnsta kosti ekki fyrir og óskaði þess helst að hafa umboð til góðra verka út kjörtímabilið.

Endurtekur sagan sig eða læra menn?
Mestu hagsmunirnir eru að brjóta á bak aftur úrelt, spillt og meðvirkt  valdakerfi sem nú hefur steypt  þjóðinni í glötun. Steingrímur J. sá þegar fyrir ári að endurreisnin fólst í því að komast til valda með Samfylkingunni og gefa Sjálfstæðisflokknum nokkurra ára siðbætandi frí.

Það gekk eftir.

En nú glímir Stiengrímur J. við að slökkva elda sem kviknað hafa innan Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs. Slíkir eldar gerðu Alþýðuflokkinn nær óstjórntækan árð 1994 og 1995 þegar Jóhanna Sigurðardóttir, núverandi forsætisráðherra, braust undan flokkslínunni og stofnaði Þjóðvaka. Eftir sat Jón Baldvin Hannibalsson, formaður Alþýðuflokksins, nýbúinn að koma þjóðinni inn í Evrópska efnahagssvæðið.
Reynslunni ríkari lagði Jóhanna hart að Ögmundi Jónassyni á dögunum að verða ekki annar þjóðvaki líkt og hún varð um miðjan síðasta áratug.

Ögmundur gekk á dyr líkt og Jóhanna gerði forðum. Hann sagði sig úr ríkisstjórninni á erfiðum tímum í lífi þjóðarinnar.

Hver er afraksturinn?

Mun sagan endurtaka sig eða læra vinstrimenn af reynslunni?