:
Þeir óttast stjórnlagaráðið sem með 100 prósenta öryggi leggur til þjóðareign á auðlindum í stjórnarskrá.

Þeir óttast ríkisstjórnina sem vill taka umtalverðan hluta kvótans og leigja á frjálsum markaði.

Þeir óttast að einokunarstaða þeirra til að ákvarða verð á leigumarkaði fyrir kvóta verði brotin á bak aftur.

Þeir óttast að gjafakvótakerfið verði af þeim tekið.

Þeir óttast að nýtingarréttur þeirra breytist aldrei í eignarrétt. Með forstokkuðu og kaldhömruðu áróðursstríði í þágu sérhagsmuna sinna heimta þeir að minnsta kosti 35 ára nýtingarrétt. Kvóta er aðeins úthlutað til eins árs í senn eins og nú háttar án þess að  útvegsmenn hafi farið á hausinn.

Þeir óttast að veiðiskapur, eins og til dæmis sjálfbærar krókaveiðar, fái meiri rétt en viðurkenndur hefur verið til þessa. Þeir óttast að auðlindin verði tengd byggðum lansins að einhverju marki.

Þeir óttast aukið eftirlit með forkastanlega lélegri nýtingu frystitogara.

Þeir óttast að ríkið innleysi til sín kvóta og krefjist gjalds fyrir afnotarétt.

Þeir óttast fordæmi Landsvirkjunar sem hægt og bítandi getur farið að leggja í sjóði fyrir almenning, líkt og norskur almenningur nýtur góðs af tekjum olíuiðnaðarins þar í landi.

Þeir þola ekkert tal um samningaleið, potta eða uppboðsleið. Þeir vilja óbreytt ástand.

Þeir geta ekki sætt sig við að ríkið leysi til sín svo mikið sem eitt tonn af veiðiheimildum og leigi út. Þeir vilja safna leigutekjunum í sína sjóði. Hóflegar leigutekjur mega ekki falla almenningi í skaut.

Þeir hafa öðlast forréttindi. Forréttindin láta þeir aldrei af hendi átakalaust.

Þeir reka forstokkuð og kaldrifjuð hagsmunasamtök sem reyna að fá verkalýðshreyfinguna til þess að lýsa vantrausti á ríkisstjórn sem vill breyta umdeildu fiskveiðistjórnunarkerfi.

Þeir virkja Sjálfstæðisflokkinn til verka fyrir sig eins og undanfarna áratugi.

Þeir halda fundi á laun og móta samsæri sitt gegn áforum ríkisstjórnarinnar og þingmeirihlutans.

Þeir telja þjóðinni trú um að þeir einir séu verðugir og engir aðrir geti veitt fisk.

Þeir reka hræðsluáróður og hamast gegn vilja þjóðarinnar.

Þeir eru ríki í ríkinu og sætta sig ekki við að vantraust á ríkisstjórnina var fellt.

Þeir nýta sér þrönga stöðu samtaka launafólks og  taka kjarabaráttu þjóðarinnar í gíslingu fyrir þorsk.

Þeir eiga vildarvini í öllum flokkum.

Þeir mega ekki heyra Evrópusambandið nefnt á nafn.Þar eru þó stærstu markaðir þeirra.

Þeir flytja út 40 þúsund tonn af óunnum fiski.  

Þeir eru stundum kallaðir sægeifar eða útgerðaraðall.

Þeir eru hinir sömu og á árum áður vældu út gengisfellingar hjá stjórnvöldum til að lækka kaup alþýðufólks og tryggja gróða.

Þeir reka harðsvíruðustu hagsmunabaráttu sem þekkist í landinu.

Þeir eru íslenskir pilsfaldakapítalistar.

Þeir kalla yfir sig þjððaratkvæðagreiðslu um breytingar á kvótakerfinu.