Erlent fyrirtæki kaupir alla orkuna frá Kárahnjúkavirkjun. Allar ákvarðanir um virkjunina og sölu orkunnar voru teknar af íslenskum stjórnvöldum og Landsvirkjun.

---

Íslensk stjórnmál eru aðallega hávaði þessa daga og vikur. Þessi hávaði berst til mín úr þokunni sem bælir og felur málefnalega umræðu.

Dæmi:
Sumum finnst að auðlindir eigi að vera í þjóðareign. Ríkið eigi eitt að hafa heimild til að framselja nýtingarrétt til lengri eða skemmri tíma. Leigja hann út eða leggja á auðlindagjald.
Aðrir eru annarrar skoðunar og telja séreignarréttinn farsælan, líka fyrir heildina, þjóðina.
Enn öðrum er slétt sama um eignarformið á auðlindunum, bara að útlendingar eignist þær ekki eða fari með nýtingarréttinn.

1) Með öðrum orðum er til stór hópur kjósenda sem vill að náttúruauðlindir séu í einkaeign (t.d. óveiddur fiskur í sjó), en bara alls ekki í einkaeign útlendinga (Sjálfstæðisflokkurinn, LÍÚ)

2) Einnig er til hópur kjósenda sem vill að auðlindir séu almannaeign. Þessi hópur vill að ríkið leigji aðgang að auðlindum, en bara alls ekki útlendingum (VG – villta vinstrið í VG og jafnvel framsóknarmenn)

3) Loks er til hópur kjósenda sem aðhyllist séreignarrétt íslenskra eignamanna á auðlindum, svo sem vatni, óveiddum fiski og orku. Þeir hugsa sem svo að eignist þeir auðlindirnar sé ágætt að leggja niður þjóðernisrembing og útlendingahatur, því svo geti farið að útlendingar borgi betur þegar þeim dettur í hug að selja auðlindirnar hæstbjóðanda á markaði. (Frjálshyggjumenn og hluti sjálfstæðismanna)

4) Sá hópur er einnig til, sem vill tryggja að náttúruauðlindir séu í almannaeign og girt sé fyrir að þær geti orðið að einkaeign. Að því gefnu sé óhætt að leigja hverjum sem er (óháð þjóðerni)  nýtingarrétt til lengri eða skemmri tíma. Jafnframt sé gefið að Íslendingar geti leigt eða öðlast réttindi, t.d. vinnsluréttindi hjá öðrum þjóðum. (Samfylkingin o.fl.) 
 
Eru haldbær rök fyrir því að skipta fólki ávallt upp í Íslendinga og Útlendinga í umræðunni?
Reyndu Íslenskir útrásarvíkingar ekki að öðlast aðild að jarðvarmavirkjunum  víða um heim? Og reyna enn?
Hafa íslensk sjávarútvegsfyrirtæki ekki sölsað undir sig úthafsveiðikvóta innan Evrópusambandsins?
Hvenær öðlumst við fullan skilning á gagnkvæmnisreglunni sem samskipti verða að hvíla á? Sá skilningur er víðs fjarri í mörgum málaflokkum en þjóðrembuofstækið þeim mun meira áberandi.

Sundrandi deilur um auðlindirnar eiga rætur í áratugalöngum átökum um gjafakvótann.