Þetta er framhald af síðasta bloggi um RÚV þar sem ég komst ekki inn í athugasemdakerfið:

Stefnan sem tekin er á RÚV skiptir meginmáli. Vitanlega skiptir einnig máli að menn framfylgi svo þeirri stefnu sem tekin er.
Ég tel að RÚV hafi tekið vitlausan kúrs að ýmsu leyti og hugi hvorki að hlutverki sínu né sparnaðarmöguleikum nægilega vel.
Á Alþingi hefur því meira að segja verið haldið fram að stefna RÚV gagnvart landsbyggðinni eigi ýmislegt skylt við Apartheit-stefnuna í S-Afríku á sínum tíma: "Látum  landsbyggðina (sbr. blökkumenn) fá 10 mínútur á dag í útvarpi og kannski einn sjónvarpsþátt í viku" verður þá einskonar friðþæging eða billeg dúsa upp í þá sem stjórnendur RÚV líta á sem nöldurseggi.

Ég beini orðum mínum til Egils Helgasonar sem gefur ekki mikið fyrir yfirlýsingar mínar um að lýðræði hafi hrakað innan RÚV.
Ég held að það sé rétt sem sænska blaðakonan Ann Altstadt heldur fram, að lýðræði og hollusta kallist á: Þegar lýðræðinu hrakar eykst hollusta.
Ég held að þetta eigi áreiðanlega við um RÚV eins og aðra vinnustaði. Kannski skiptir máli um viðhorf hvers og eins hversu öruggur viðkomandi telur sig vera um að halda starfi sínu.

Bandaríski félagsvísindamaðurinn Richart Sennett hefur fjallað um “tæringu persónleikans” í samnefndri bók. Hann segir að þvert gegn því sem margir stjórnendur haldi, hafi margar athuganir leitt í ljós að á vinnustöðum, þar sem tekist er á um hlutina með opnum hætti í orðræðu milli starfsmanna og stjórnenda, er mun líklegra að sterk bönd og samheldni myndist  en þar sem stjórnendur halda fast við einhliða skipanir að ofan.
Af þessu leiðir að árangur og velgengni  fyrirtækja er venjulega verk óttalausra starfsmanna sem bera höfuðið hátt og leyfist að draga sínar ályktanir og tefla þeim fram í orðræðu við yfirmenn sem aðra.

Þorir Egill Helgason að halda fram sem óyggjandi sannindum að RÚV sé að mestu rekið af óttalausum starfsmönnum sem bera höfuðið hátt og leyfist að draga sínar ályktanir og tefla þeim fram í orðræðu við yfirmenn sem aðra?