Eftirfarandi pistill eftir mig birtist í DV 13. ágúst í fyrra. Að gefnu tilefni er hann endurbirtur hér nú og tileinkaður Ögmundi Jónassyni, sem hefur valdið mér meiri vonbrigðum en orð fá lýst:

---
Sundrung vinstrimanna er vopn hægrimanna

Sundrungarsaga vinstrimanna á Íslandi er saga valdstjórnar Sjálfstæðisflokksins. Frá stofnun lýðveldisins hefur Sjálfstæðisflokkurinn haft næði  í  50 ár af 65 til að móta íslenskt þjóðfélag  eftir sínu höfði. Hann spilaði með sveimhuga vinstrimenn sem skorti samstöðu, marksækni og það raunsæi sem gerði jafnarmenn að sterkasta stjórnmálavirki norrænna þjóða um áratuga skeið.

Í krafti stjórnlyndra klíkustjórnmála og frændhygli, þar sem ættir og flokksskírteini réðu meiru um framgang mála en verðleikar og lögmál samkeppninnar, tókst Sjálfstæðisflokknum að naga upp heilbrigða innviði samfélagsins að því marki að það féll saman á haustmánuðum 2008. Þetta gerði flokkurinn með aðstoð Framsóknarflokksins og sveipaði helstefnu sína frjálshyggjuhugsjónum sem gráðugir flokksgæðingar nýttu sér til hins ýtrasta á ábyrgð þjóðar sinnar. Þessari stefnu lýsti Hannes Hólmsteinn Gissurarson, hugmyndafræðingur Sjálfstæðisflokksins, sem best heppnuðu frjálshyggjutilraun veraldar í erlendum blöðum. Áður en Halldór Ásgrímsson, forystumaður Framsóknarflokksins, hvarf af vettvangi stjórnmálanna lýsti hann þessari sömu stefnu sem velferðarstefnu.  Í hvaða blekkingarheimi lifði hann? Halldór má teljast heppinn að hafa horfið á braut áður en íslenskt efnahagslíf hrundi til grunna. Hann á sér þær málsbætur að hafa talað fyrir inngöngu í Evrópusambandið og upptöku evru undir bælingarvaldi Davíðs Oddssonar,  sem situr nú yfirgefinn í Skerjafirðinum og neitar ábyrgð á hruninu.
 
Hvaða hagsmunir eru mestir?
„Hvar væru Íslendingar staddir hefðu þeir verið í Evrópusambandinu og búnir að taka upp evru þegar fjármálakreppan hófst?“ Þannig spurði Uffe Elleman-Jensen fyrrverandi utanríkisráðherra Dana í grein í Berlingske Tidene 14. október síðastliðinn (injnsk.2008), fáeinum dögum  eftir íslenska bankahrunið.
Allt er nú um seinan og enn gýs upp sundrungin á vinstrivæng íslenskra stjórnmála eins og ekkert hafi breyst. Sama vanstillingin. Sama óraunsæið.  Sumir liðsmenn VG hafa ekki einu sinni vaknað til vitundar um að takt sundrungarinnar slær heimastjórnararmur Sjálfstæðisflokksins sem bíður handan hornsins eftir tækifæri til að hrifsa til sín stjórnartaumana. Sá flokkur gleymir léttilega stóru orðunum gegn ESB og Icesave þegar Samfylkingin gefst upp á sundrungunni.
Vinstri grænir, eins og Ögmundur Jónasson og Lilja Mósesdóttir,  hljóta að gera sér grein fyrir því að viljinn til valdsins og þétt grip um stjórnartaumana er forsenda þess að geta hrundið í framkvæmd fögrum hugsjónum.  Gera þau sér ekki grein fyrir því að með því að láta sögulegt meirihlutasamstarf VG Samfylkingarinnar liðast í sundur vegna Icesave-deilunnar eru þau um leið orðnir bestu liðsmenn Sjálfstæðisflokksins á leið þeirra í valdastólana?

Þess utan eru deilur um ábyrgð íslensku þjóðarinnar á hluta Icesave-skuldarinnar í eðli sínu innbyrðis deilur reiðra Íslendinga sem vilja ekki vera í skuldafjötrum. Hefji Lilja og Ögmundur sig yfir dægurþrasið og fáránlegar lagaþrætur munu þau sjá að Icesave deilan er eins og draugur sem hverfur þegar maður hættir að trúa á hann.
Þau mega trúa því að til lengri tíma litið er það hagur Breta og Hollendinga, að ekki sé talað um hagur Norðurlandaþjóðanna, að  Íslendingar nái á ný vopnum sínum, kaupi vörur frá þessum þjóðum, selji þeim fisk, ál orku og hvað annað á næstu árum? Hver trúir því að þessar þjóðir hafi einstakan áhuga á að veifa svipu yfir íslenskri alþýðu um ókomin ár?

Að flýja sökkvandi skip
Sjálfstæðisflokkurinn hræðist ekki VG enda þjónar sundrungin þar innan veggja hagsmunum flokksins. Á sundrungunni er alið meðal annars með lærðum skrifum lögfræðinga með flokksskírteini.
Það sem Sjálfstæðisflokkurinn hræðist nú er festa og raunsæi Samfylkingarinnar og mikil samstaða innan flokksins um erfið og stór mál.  Enda væri það mesta skipbrot og ósigur Sjálfstæðisflokksins frá upphafi ef samstjórn VG og Samfylkingarinnar héldi velli í meira en eitt kjörtímabil . Meira að segja valdamiklar fagstéttir eins og nær öll lögfræðingastéttin, sem hingað til hefur talið hag sínum best borgið innan Sjálfstæðisflokksins, mundi  þá einnig snúa baki við flokknum sem eitt sinn skaffaði svo vel.

(DV 12.- 13. ágúst 2009)