Skærasta villuljósið í samtíma íslenskra stjórnmála er Icesave-málið. Miðað við gengi íslensku krónunnar gagnvart helstu gjaldmiðlum í byrjun vikunnar var höfuðstóll upphæðarinnar, sem í raun þarf að ábyrgjast, aðeins um 70 milljarðar króna miðað við 90 prósenta heimtur úr þrotabúi Landsbankans.
Málið hefur verið notað af stjórnarandstæðingum, forsetanum og villta vinstrinu í VG til þess að veita reiði og vonbrigðum íslenskrar þjóðar í þjóðernisfarveginn.
Tilgangur þessa sundurleita hóps er margvíslegur en sameiginlega hefur hann espað hér upp hættulega þjóðrembu.

„Því miður verð ég að segja“
Tökum fyrst Framsóknarflokkinn. Formaður hans, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, hefur frá því hann varð formaður flokksins í janúar í fyrra lagt allt að veði fyrir þetta eina mál. Hann er einn af arkitektum herskárrar stefnu gegn öllum bollaleggingum um að ríkið beri nokkra ábyrgð á innstæðum íslenskra einkabanka erlendis. „Hirðið þrotabú Landsbankans og talið við okkur eftir 6 ár ef eitthvað stendur út af. Annars sjáumst við bara í réttarsal.“
Allir vita að ekki er hægt að draga Icesave-málið inn í réttarsali gegn vilja einstakra málsaðila. Þeir sem fylgja Sigmundi að málum innan þingflokksins hafa berum orðum sagt, að í góðu lagi sé að bíða út allt þetta ár og jafnvel hið næsta eftir niðurstöðu sem passar geðþótta formannsins.
Sigmundur Davíð taldi í útvarpsviðtali í byrjun vikunnar að ríkisstjórnin færi varla frá þótt úreltur Icesave-samningur frá áramótum yrði felldur í þjóðaratkvæðagreiðslu. „Því miður verð ég að segja,“ bætti hann við og kom þar með upp um þann tilgang sinn að fella ríkisstjórnina.
Svo lagði hann fram frumvarp með Hreyfingunni um að slíta samvinnunni við AGS um endurreisnina.

Þá klofnar Sjálfstæðisflokkurinn
Lítum næst til Sjálfstæðisflokksins. Hann er í þeirri stöðu að hafa verið nánast einráður um fjármálastefnuna í landinu síðustu 17 árin fyrir bankahrun og er grunaður um að vera valdur að því.
En valdakerfi Flokksins er ekki hrunið. Hann hefur ítök í bönkunum, atvinnulífinu, hagsmunasamtökunum og þrír af hverjum fjórum lögfræðingum, sem ráða nú landinu, eru í flokknum. Sjálfstæðisflokkurinn hefur auk þess sterk ítök í öllum stærstu fjölmiðlunum sem ræktað hafa þjóðrembinginn.
Undirliggjandi markmið Sjálfstæðisflokksins er hið sama og Sigmundar Davíðs, að koma ríkisstjórninni frá. En daginn sem flokknum býðst að taka við valdataumunum samþykkir hann Icesave tafarlaust. Hann mun líka skrifa undir að leiða ESB-aðildarferlið til enda gegn því að fá að stýra því með einhverjum hætti. Þetta gæti verið góður kostur fyrir íslensk stjórnmál því þá klofnar Sjálfstæðisflokkurinn nær örugglega.

Pólitískur vanþroski
Hver eru markmið Ögmundar Jónassonar og „villta vinstrisins“ í VG? Þau eru margvísleg og byggjast meðal annars á andúð á ESB, AGS, Hollendingum og Bretum og meintri kúgun og valdbeitingu erlendra afla. Ásmundur Einar Daðason, formaður Heimssýnar, sagði til að mynda í Silfri Egils um síðustu helgi, að nýfengin meðmæli ESB með aðildarumsókn væru váleg vegna þess að nú væri ESB að þvinga þjóðina inn í aðlögunarferli.
ESB hafði þó ekki sagt neitt annað en það sem Ásmundur átti að geta tekið undir eins og nauðsyn þess að afnema spillingu á Íslandi við veitingu dómaraembætta.
Formenn stjórnarandstöðuflokkanna, hafa haft þingmeirihlutann og ríkisstjórnina í herkví að undanförnu með liðsinni stjórnarliða í VG. Í byrjun vikunnar tók Ögmundur afstöðu með stjórnarandstöðunni um  fávíslega þjóðaratkvæðagreiðslu með einum raunhæfum valkosti á kjörseðli, x við NEI..
Ekki er þorandi að nefna persónulega misklíð innan VG. Enginn kjósandi í landinu trúir því að á erfiðum tímum fái sálarástand einstakra þingmanna að ráða einhverju um örlög þjóðarinnar. En ef sú er engu að síður raunin verða kjósendur að fá að lifa í þeirri von að hvatvísin sé eins og hjá óstýrilátum unglingum sem dæmdir eru til þess að vaxa upp úr sínum bernskubrekum.
Um forsetann og ritstjórann í Hádegismóum er fátt annað að segja en að þeir glíma báðir við yfirbótar- og tilvistarvanda.

(Birt í DV 3/4 mars 2010)