Fáviskan og heimskan í tengslum við þjóðaratkvæðagreiðsluna á laugardag birtist með eftirfarandi hætti.

Til einföldunar skulum við nota töluna 1000 til viðmiðunar.

1) Svavarsnefndin kemur heim með samning í júní 2008 sem felur í sér byrðina 1000 fyrir þjóðina.

2) Þingið þolir það illa og setur fyrirvara við byrðina 1000 með lögum í ágúst 2008.

3) Bretar og Hollendingar samþykkja ekki fyrirvarana sl. haust en byrðin er áfram 1000.

4) Sest er að samningaborði og samið um breytta fyrirvara og byrðina 900 þann 30. des. 2009.

5) Forsetinn vísar byrðinni 900 og breyttum fyrirvörum til þjóðarinnar þann 5. janúar sl.

6) Forsetinn segir að ef þjóðin segi NEI taki liður 2) við, byrðin 1000 með fyrirvörum þingsins.

7) Sest að samningaborði, Bretar og Hollendingar gera tilboð upp á byrðina 700 í lok febrúar.

8) Stjórnarandstaðan og Ögmundur vilja engu að síður fella byrði 4) í þjóðaratkvæðagreiðslu.

9) Haldið er fram að byrði 1000 taki við samkvæmd 2) verði 4) fellt í þjóðaratkvæðagreiðslu.

10) Bretar og Hollendingar geta valið um að skrifa undir 2) samstundist hvað þeir ekki gerðu sl. haust.

11) Samningur er þá í gildi með byrði 1000  ( 2) )  þegar þjóðin hefur hafnað 4) með byrði 900.

12) Þjóðin hefur jafnframt misst af 7) með byrði 700.


Svona eru Íslendingar ofsalega sniðugir.  Alltaf sjálfum sér verstir, uppfullir af þjóðernisharðlífi, og leggja traust sitt á lýðskrumara í stjórnmálastétt.