Eftirfarandi las ég um mig á vefsíðu ystahægrisins AMX:

„Smáfuglarnir benda á, að hér á landi er hópur blaðamanna, álitsgjafa og stjórnmálamanna, sem lítur aðeins á aðra hlið mála, þegar þeir fjalla um þróun mála fyrir hrun. Einn í þessum hópi er Jóhann Hauksson, sem tekinn er til við að skrifa að nýju á dv.is. Hann hefur ekkert breyst, þótt nýr eigandi sé kominn að vefsíðunni.“

Ég feitletraði sjálfur setninguna sem vekur furðu mína og þrjár spurningar:

Eru pennar AMX vanir því að snúast eins og vindhanar eftir eignarhaldi?

Er það sjálfgefið í huga tengdasonar Morgunblaðsins á AMX að menn séu ævinlega leiðitamir taglhnýtingar eigendavaldsins?

Hafa textahöfundar á AMX aldrei kynnt sér siðareglur blaðamanna, alþjóðlegar eða íslenskar?

Ég upplýsi AMX hér með um að ég skrifa eins og ég skrifa þrátt fyrir eigendavaldið en ekki vegna eigendavaldsins. Ef eigendum líkar ekki vinnubrögðin hafa þeir leyfi til að grípa til ráðstafana. Annað eins hefur gerst. Ég hætti til dæmis á „Baugsmiðlinum“ Fréttablaðinu snemmsumars 2006 vegna þess að mönnum líkaði ekki skrif mín og vinnubrögð.


ps. Ég hef stundum vakið athygli á að Davíð Oddsson hafi þegar árið 1999 verið hugsi yfir þróun á frjálsum markaði, einokunarhneigðum o.þ.h. Það sem hins vegar stóð honum fyrir þrifum er að hann fylgdi ekki neinum „prinsípum“, meginreglum, heldur einhvers konar geðþótta sem kom fram í því að velja sér óvini og tylla undir svarthvítan samfélagsskilning: „Þeir sem ekki kjósa Flokkinn eða hlýða ekki boði mínu eru óvinir mínir“.
Svona samfélagsskilningur endurspeglar klíkuþjóðfélagið sem sjálfstæðismenn hafa gagnrýnt sjálfir í endurreisnarskýrslu sinni. AMX sárnar kannski að ég skuli vekja athygli á þessu í pistlinum sem vísað er til.
Varla nema von að Davíð hafi tætt hana í sig á landsfundi Sjálfstæðisflokksins fyrir ári.