Nú stefnir íslenska þjóðin inn í heimskulegustu atkvæðagreiðslu í nútímasögunni. Á kjörseðlinum er í rauninni aðeins einn reitur:  X   NEI !

Þetta er um það bil það sem íslenskir kjósendur ráða við, að standa frammi fyrir einum kosti. Nauðung.

Um leið og íslenskir kjósendur standa frammi fyrir fleiri kostum ruglast þeir í ríminu. Missa sig og fara að þrasa.

Þrasgjarnasta þjóð í heimi.

Eins og Halldór Laxness benti á:

“Því hefur verið haldið fram að íslendíngar beygi sig lítt fyrir skynsamlegum rökum, fjármunarökum varla heldur, og þó enn síður fyrir rökum trúarinnar, en leysi vandræði sín með því að stunda orðheingilshátt og deila um titlíngaskít sem ekki kemur málinu við; en verði skelfíngu lostnir og setji hljóða hvenær sem komið er að kjarna máls. Afturámóti klífa þeir þrítugan hamarinn til að verða við bænarstað vina og frænda, enda mundi landsbygð á Íslandi hafa lagst niður fyrir mörgum öldum ef eigi væri svo.”

Ég get ekki farið á kjörstað á laugardag.

Það er útilokað þegar að minnsta kosti ein drög að betri samningi eru á borðinu en sá sem borinn verður upp á laugardag.

Erlendir blaðamenn flykkjast hingað til að geta sagt söguna um “Þjóðaratkvæðagreiðsluna í Undralandi”.

Og hæðst að okkur.