Hvað er orðið um „Íslandsvinina“ sem voru svo ötulir við að skrifa í Financial Times, Guardian og önnur blöð?

Gaman væri að spyrja þá nú, eftir þjóðaratkvæaðagreiðslu, hverja þeir telji stöðu Íslands vera eftir niðurstöðu atkvæðagreiðslunnar og hver næstu skref bresku og hollensku ríkisstjórnanna eigi að vera.

Ennfremur þyrfti að spyrja þá út í plan B Seðlabankans og hvort þeir hafi einhverja betri lausn fyrir Ísland í huga.
Már Guðmundsson seðlabankastjóri var spurður um plan B á visir.is fyrir skemmstu:

„En hvað gerist ef lausn Icesave deilunnar dregst enn á langinn og erlent lánsfé fæst ekki?

„Þá gætum við þurft að fara í það að kaupa gjaldeyri, plan b. felur í sér lægra gengi, lægri raunlaun og aðhaldssamari  bara til að tryggja það að við lendum ekki í greiðslufalli," segir Már.“

Spyrja mætti: Af hverju létu Íslandsvinirnir í sér heyra fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu en ekkert eftir það? Hvort var áhugi þeirra meiri á að hafa áhrif á almenningsálitið á Íslandi eða afstöðu eigin stjórnvalda?
Og hvert svo sem svarið verður þarf einnig að spyrja hvers vegna þeir höfðu annað hvort áhuga á íslensku almenningsáliti eða afstöðu eigin stjórnvalda. Það getur vel verið að Íslandsvinunum þyki spurningin óviðurkvæmileg, en ég spyr hennar samt.

Hverjir eru þessir „Íslandsvinir“?
Kannski Wolf, Pettifore, Kay, van Wijnberger og fleiri. Þegar öllu er á botninn hvolft sýnist manni einboðið að þessir menn hafi fyrst og fremst áhuga á að ávarpa eigin stjórnvöld en hafi engan raunverulegan áhuga á framtíð litla Íslands. (Lítil dægurfluga.)

Fróðlegt væri að sjá innblásna pistla frá þessum mönnum um framtíðarhorfur á Íslandi. Þetta væru áreiðanlega pistlar sem lýstu samúðarskilningi og hefðu að geyma mörg hollráð fyrir íslensku þjóðina.