Fyrir margt löngu las ég grein um áhyggjur Dana af framtaksleysi danska þingsins og skort danskra þingmanna á frumkvæði.

Þessi þróun mála var talin eiga rætur í því, að þingmenn hefðu æ meiri áhyggjur af almenningsálitinu og þyrðu ekkert að gera nema að undangengnum viðhorfskönnunum. Engar ákvarðanir mætti taka fyrr en búið væri að kanna hvort ákvarðanirnar væru líklegar til vinsælda.

Þetta var í greininni kallað Galluplýðræði.

Frá Galluplýðræði er stutt og greið leið yfir í hreint lýðskrum af hálfu kjörinna fulltrúa.

Það er fagnaðarefni að sjá Þorstein Pálsson, reyndan stjórnmálamann, taka á svipuðum vanda sem uppi er á teningnum hér á landi í laugardagsgrein sinni í Fréttablaðinu.

"Beint lýðræði er tískuhugtak," segir hann.

"Ráðríki framkvæmdavaldsins yfir löggjafarvaldinu er annað tískuhugtak," segir hann.

Þorsteinn segir svo, að engir vegi og meti hvernig tryggja eigi að völd og ábyrgð fari saman.

Spyr svo hvert hlutverk þingmanna eigi raunverulega að vera ef þeir hafi ekki hlutverk eða þor til að vera raunverulegir fulltrúar kjósenda en gerist einskonar sendiboðar þeirra.

Niðurstaða hans er eðlileg og sjálfsögð og notar  hann ESB aðildarsamning sem dæmi:

"Samkvæmt þeirri lýðræðistísku sem þingmenn aðhyllast núna kemur samningurinn hins vegar ekki til kasta Alþingis í fyrstu atrennu. Þjóðin á að taka afstöðu til hans áður og leggja fyrir Alþingi hvernig hann skuli afgreiddur þar. Forystan er færð frá þinginu, ábyrgðin skilin frá völdunum og þingmenn láta ekki dómgreind sína í ljós.
Svo undrast menn létt vægi Alþingis!"

Því skyldum við kjósendur kosta 63 þingmenn sem hafa það hlutverk eitt að vísa frá sér ábyrgð aftur til kjósendanna?