AMX vefurinn er með einhver leiðindi í minn garð eftir að ég lofaði áhuga vefpenna þar á bæ fyrir að lúslesa pistla mína og kjallaragreinar langt aftur í tímann til að kortleggja meint dálæti mitt á Steingrími J. Sigfússyni.

Ég hef aðeins fengið að heyra um þessa persónudýrkun mína frá ystahægrinu og svo – merkilegt nokk – frá villtavinstrinu í VG.

Jón Ólafsson heimspekiprófessor sagði í Silfrinu um helgina að þegar ystavinstrið og ystahægrið verði sammála blikki rauð ljós. Þá beri að vera á varðbergi.Alls staðar. Alltaf.
Ég ætla að taka Jón á orðinu.

En hvað um það. Vart var ég klökkur búinn að þakka AMX áhugann á ritgerðum mínum um Steingrím J. en vefpennar þar á bæ gerðu hróp að mér og sökuðu mig um að hafa í hótunum við smáfuglana. Að ég hótaði að halda áfram í blaðamennsku.

Þetta er alrangt.

Ég geri aldrei flugumein.

Ég gef stundum smáfuglunum þegar þeir hvísla í mesta kuldanum á veturna.

Ég er ekki með byssuleyfi og að því leyti þurfa smáfuglar ekki að óttast mig.

Og oft söngla ég “Smáfuglar fagrir...”

Ég er svo alveg til í að koma til samningafundar við AMX pennanna og semja um að ég hætti að jagast í Sjálfstæðisflokknum og ystahægrinu.
En ég geri það því aðeins að þeir lofi því hátíðlega að styðja aldrei meir Sjálfstæðisflokkinn og frjálshyggjubullur sem kerfisbundið stuðluðu að hruni fjármálakerfisins, örbirgð þjóðarinnar tilheyrandi upplausn.

Takist slíkir samningar verða öll dýrin í skóginum vinir eftirleiðis...