Styrmir Gunnarsson fyrrverandi ritstjóri skrifar eftirfarandi í Sunnudagsmoggann:

“Þessi banvæna blanda, sem orðið hefur til á Íslandi er sú mikla samtenging viðskiptalífs og stjórnmála, sem varð til þess og leiddi að lokum til þess að pólitíska kerfið varð ófært um að veita viðskiptalífinu nægilegt aðhald.”
Styrmir heldur áfram: “Í okkar samtíma hefur keyrt um þverbak. Þær upplýsingar sem nú liggja fyrir um fjárframlög fyrirtækja til bæði flokka og einstaklinga vegna prófkjörsbaráttu, sýna, að allt hefur þetta farið úr skorðum. Löggjöfin, sem sett var um fjármál flokkanna fyrir nokkrum árum, sem takmarkar mjög þær fjárhæðir, sem fyrirtæki mega gefa til flokka sýnir að forystumenn þairra haf gert sér grein fyrir þessu.”     (Sjálfstæðismenn höfðu dregið lappirnar í mörg ár.)

“Lýðræðið á Íslandi hefur verið afskræmt með peningum og afleiðingarnar komu m.a. fram í hruninu mikla. Ein forsenda þess að byggja upp nýtt samfélag á Íslandi er að þurrka út áhrif viðskiptalífsins í krafi peninga á gangverk lýðræðisins.”

Auðvitað ber að fagna því að Styrmir skuli hafa áttað sig á þessari banvænu blöndu.
Vonandi áttar Kjartan Gunnarsson sig á þessu einnig.
Vonandi sér Davíð Oddsson núverandi ritstjóri Morgunblaðsins einnig ljósið. (Vonandi hefur Styrmir ekki fengið tiltal frá ritstjóranum fyrir að hafa orð á þessu.)

Því miður áttaði Styrmir sig allt of seint á þeim hörmungum sem þessi samtvinnun stjórnmála og fyrirtækjanna gæti leitt til.
Hér á landi hafa flestir atvinnurekendur reynt að greiða götu sína og fyrirtækja sinna með því að kjósa Flokkinn og rétta honum fé.
Við munum eftir því að Jón Ólafsson reyndi þetta en var ekki í náðinni. Inn á gólf til hans komu eitt sinn útsendarar fjáröflunarnefndar Sjálfstæðisflokksins og tilkynntu honum að Íslenska útvarpsfélagið ætti að greiða 5 milljónir  í flokkssjóði reiknað sem hlutfall af veltu.
Þetta jafngildir því að á þessum árum, í kring um miðjan tíunda áratuginn, hafi Eimskipafélagið, Kolkrabbinn sjálfur, greitt um 35 milljónir árlega í flokkssjóðina.

Ég man ekki eftir því að Styrmir hafi haft neinar áhyggjur af þessum aðferðum flokksins á þeim tíma.

Mikið væri gott ef þjóðkirkjan væri kaþólsk. Þá gætu menn eins og Styrmir gert yfirbót með því að skrifta hjá presti.