„Hættið að rífast, komið ykkur upp úr skotgröfunum og farið að vinna saman, er sagt við þingmenn hvar sem þeir koma,“ sagði Róbert Marshall, þingmaður Samfylkingarinnar, á Alþingi í vikunni.
Það var ágætt hjá Róbert Marshall að minna á þetta. Að vísu sló Siv Friðleifsdóttir, Framsóknarflokki, þetta samstundis kalt og sagði að Magnús Orri Schram, flokksbróðir Róberts, hefði „hraunað yfir“ Kristján Þór Júlíusson, Sjálfstæðisflokki.
Enginn ætti að gera lítið úr tilraunum til breyttra vinnubragða á Alþingi. Margir þingmenn af yngri kynslóðinni hafa sáð nokkrum fræjum og sýnt vilja til annarra vinnubragða en þeirra sem fjórflokkurinn hefur þróað á undanförnum áratugum. Viðleitni forseta Íslands til þess að vísa mikilvægum málum til þjóðarinnar og hnökralaus framkvæmd ríkisstjórnarinnar á fyrstu þjóðaratkvæðagreiðslunni frá stofnun lýðveldisins getur falið í sér frjómagn lýðræðisumbóta.
Við sjáum fyrir okkur löggjöf sem tyllir undir beint lýðræði. Við sjáum fyrir okkur breytta starfshætti á þingi, þar sem stuðnings við einstök mál er aflað úr ólíkum áttum. Hver veit?

Tilgangslaust háttalag
Þó sætir furðu háttalag nokkurra lýðræðiselskandi þingmanna Vinstrigrænna sem kenndir hafa verið við villta vinstrið eða órólegu deildina. Þetta er fólk sem virðist fremur telja að það hafi verið kjörið á þing til þess að leggja heimskapítalismann að velli eða í það minnsta eina eða tvær skelfilegar afurðir hans, Alþjóðagjaldeyrissjóðinn og Evrópusambandið.
Guðfríður Lilja Grétarsdóttir, þingkona VG, sagði í umræðum um stefnuræðu Jóhönnu Sigurðardóttur forsætisráðherra 18. maí í fyrra, að hún gleddist yfir því að EES-þjóðirnar hefðu unnið Eurovision-söngkeppnina og átti við Noreg og Ísland.
Allir skildu að hún var að lýsa andúð sinni á Evrópusambandinu.
Þungbrýnd áminnti hún Jóhönnu um að tala aðeins fyrir hönd Samfylkingarinnar um ESB-aðildarumsókn en ekki fyrir hönd VG.
Samt var hún nýbúin að mynda fyrstu meirihlutastjórn jafnaðar- og vinstrimanna í landinu frá stofnun lýðveldisins. Þess þá heldur kom þunginn í orðum hennar á óvart. Sá er þetta skrifar lýsti þegar áhyggjum af svo mikilli heift innan stjórnarflokka sem þó áttu eftir öllum formerkjum að geta unnið saman heilt kjörtímabil í það minnsta.
Það var ekki eins og verið væri að draga Guðfríði Lilju tafarlaust inn í ESB. Auk þess voru allir hugsanlegir ESB-fyrirvarar í nýsamþykktri stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar sem hvíla átti á meirihluta Guðfríðar Lilju og allra hinna í VG og Samfylkingunni. „Ákvörðun um aðild Íslands að Evrópusambandinu verði í höndum íslensku þjóðarinnar sem mun greiða atkvæði um samning í  þjóðaratkvæðagreiðslu að loknum aðildarviðræðum. Utanríkisráðherra mun leggja fram á Alþingi tillögu um aðildarumsókn að Evrópusambandinu á vorþingi,“ stendur í stefnuyfirlýsingunni.

Rifrildisorðræða
Hvaða rifrildisorðræðu hefur órólega deildin í VG þróað á Alþingi? Hversu skaðleg hefur hún verið þjóðinni? 
Orðræðan endurspeglar sundurlyndi. Og því skyldi órólega deildin í VG ekki einnig hafa dulin markmið undir orðræðu sinni jafnt og til dæmis Sigmundur Davíð Gunnlaugsson þegar hann leggur fram tillögu á þingi um að slíta samstarfinu við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn? Kvittar hann ekki undir slíka tillögu til að spila á sundurlyndið í flokki Guðfríðar Lilju?
Ögmundur Jónasson, Lilja Mósesdóttir, Guðfríður Lilja og fleiri innan þingflokks VG liggja undir grun um að spila á eigið mark þegar lítið ber á. Margir telja sig hafa séð til þeirra gefa fínar sendingar til sjálfstæðis- og framsóknarmanna í hinu liðinu. Sé það rangt verða þau að sýna það með áþreifanlegum hætti að þau keppi í liði með Jóhönnu og Steingrími að því að bjarga þjóðinni frá greiðslufalli. Fyrr eða síðar hljóta þau að átta sig á því, að samstöðu til góðra verka innan þingsins laða þau ekki fram með því að vinna á laun í andstöðu við eigið lið.
Hvernig væri að líta á það sem sérstakt pólitískt verkefni og markmið að efla samstöðu í eigin flokki? Er ekki alveg ljóst að einmitt þannig næst árangur?
Eða stofna nýjan flokk að öðrum kosti.

(Birt í DV 10. mars 2010)