Breski hagfræðingurinn Robert Wade talaði í Silfri Egils um helgina. Ég bendi sérstaklega á gagnabanka Láru Hönnu Einarsdóttur og umfjöllun hennar um Wade.

Wade er á því eins og fleiri að Icesave-þrasið sé einskonar smjörklípa runnin undan rifjum sökudólganna í Sjálfstæðisflokknum sem aldrei iðrast. Í Silfrinu lýsti Wade aðferð flokksins á eftirfarandi hátt:

„Hér á Íslandi sýnist manni ákveðið hugarástand umsáturs grafa um sig. Það tel ég vera afar varasamt.  Hugsunin um að heimurinn hafi valdið okkur skaða, og að við séum saklaus fórnarlömb. Þetta er þáttur í pólitík Sjálfstæðisflokksins eins og ég skil það. Og þessi pólitík hefur lánast mjög vel þar sem Sjálfstæðisflokknum vex fylgi.  Hann beitir fyrir sig þeirri hugmynd að bara einn eða tveir einstaklingar séu ábyrgir á Íslandi.  Og flokkurinn hefur skellt skuldinni á Geir Haarde og segir:  Við fjarlægðum hann, hann er úti.  Nú erum við óspilltur flokkur.  Við komum ekki nærri þessu heljarklúðri sem þjóðin er komin í svo þið, kæra  fólk, kjósið okkur!
Og þetta hrífur.
Núverandi ríkisstjórn ,sem hafði nánast ekkert með klúðrið að gera, er kennt um það og ég tel að það sé ein ástæðan fyrir því að athyglinni hefur verið svo mjög beint að Iceasve þó að mun stærri vandi blasi við á næstu tveimur árum um hvað skuli gera við hærri skuldir sem Íslendingar verða að greiða eins og skuldina við Seðlabankann. Skuldir sem eru á gjalddaga árið 2011. Ekki þarf að fara að greiða af Icesave fyrr en árið 2016.“

Afborganir af öðrum skuldum en Icesave-skuldinni og byrðin af þeim gætu sett af stað aðra niðursveiflu annað hrun á Íslandi að mati Wade. Það getur  enn rýrt álit á Íslandi og stuðlað að fjármagnsflótta héðan, segir hann ennfremur. 

Álit bresku lögmannsstofunnar Mishcon de Reya á vegum Bjarna og Sigmundar um jólin og rétt fyrir áramót er dæmi um herfræði stjórnarandstöðunnar sem gekk svo rækilega upp að eftir að áramótaskaupið var um garð gengið kaus forseti Íslands að reka þjóð sína fram á heljarþröm.

Að mörgu leyti hefur ríkisstjórnin og þingmeirihlutinn sýnt vesældóm gegn svo veikburða tangarsókn stjórnarandstöðunnar. Þessi sókn þeirra er veik og borin uppi af kaldhamraðri sérhagsmunagæslu manna sem aldrei iðrast. Vandalaust er að sýna fram á þetta.
Þessi vesældómur getur hæglega endað með því að þjóðin kýs yfir sig böðlana á ný. Sagan er full af slíkum dæmum.