Fjölmiðlar, eða öllu heldur fjölmiðlafólk, hefur einstakt lag á að gera sig að miðju alheimsins og sökkva í sjálfsvorkunn þegar eitthvað bjátar á og þeim þykir að sér vegið. Fjölmiðlamenn taka viðtöl hvert  við annan og séð er til þess að allir viti hvernig hitt eða þetta þekkta andlitið hefur það fyrir eða eftir niðurskurð, fyrir eða eftir uppsögn. Þetta er sjálfsupphafning, belgingur og sjálfhverfa. Umfjöllunin er þeirra eigin næring og stjórnendur miðlanna telja jafnvel að einmitt þetta sé söluvarningur. Gott "sell" eins og það heitir. 

Meðan þessu vindur fram bognar velferðarkerfið. Óþekktum andlitum er sagt upp störfum á sjúkrahúsum eða í skólum. Yfirvinna er bönnuð, innkaup eru skorin niður, starfsfólki fækkar og álagið eykst á þau sem eru svo heppin að halda vinnunni. Ekkert kaup fyrir æ meiri yfirvinnu.
Enginn tekur viðtöl við þetta fólk.

Til dæmis á sjúkrahúsum.

Þar er nú svo komið að ekki er hægt að bjóða bestu meðferð við neyð eins og alvarlegum brunasárum. Bestu meðulin, bestu umbúðirnar (sjálfsagt dýrari) eru ekki lengur til.
Komum á geðdeildir fjölgar, ekki síst með börn sem eiga við andlega vanlíðan að stríða sökum fátæktar og örvæntingar á heimilum.

Velmegandi ráðamenn - hæfilega langt í burtu frá örvæntingunni - tefja lausnir á brýnum málum og bregða fæti fyrir stjórnvöld sem fyrir lögnu hefðu þurft að vera búin að ganga frá málum eins og Icesave. Það er smámál við hliðina á 32 milljarða króna vaxtagreiðslum í fyrra vegna falls Seðlabankans. Fall hans fór langt með að éta upp alla skattaaukningu ríkissjóðs í fyrra.
Einmitt fall Seðlabankans (en ekki Icesave) verður til þess að ég sem skattborgari get ekki lengur keypt meðul og grisjur af bestu gerð fyrir fólk með brunasár á stærsta sjúkrahúsi landsmanna.

Íslenskir fjölmiðlar eru sjálfhverfir, linir og sinna illa þeim boðorðum sem þeir eiga að fylgja af auðmýkt og trúfestu við þegna þessa lands. Minnst af öllu reyna þeir að upplýsa og setja hluti í samhengi. 

Ég hef skömm á þessu og er miður mín. Lakast af öllu er að sjá Morgunblaðið breytast í fánýtan áróðurssnepil fyrir mann sem ber líkast til mestu ábyrgðina á  hremmingunum og örvæntingunni.

Af hverju er svona erfitt fyrir íslenska fjölmiðla að setja hluti í samhengi og rétt hlutföll?

Ég skora á kollega mína að lesa eftirfarandi einu sinni enn:

1. Blaðamennska veitir fólki upplýsingar, sem gera það frjálst.
2. Skuldbinding hennar er fyrst og fremst við sannleikann.
3. Hollusta hennar er við borgarana.
4. Eðli hennar er leit að staðfestingum.
5. Hún er sjálfstæð gagnvart þeim, sem fjallað er um.
6. Hún er óháður vaktari valdsins.
7. Hún er torg gagnrýni og málamiðlana.
8. Hún reynir að gera það mikilvæga áhugavert og viðeigandi.
9. Hún er víðtæk og í réttum hlutföllum.
10. Hún má beita eigin samvisku.