Fyrr en síðar verða kjósendur og skattgreiðendur að sætta sig við orðinn hlut. Því fyrr sem það verður því meiri tími gefst til þess að huga að mikilvægum skilyrðum framleiðslunnar og innviðum félagskerfisins sem einnig getur bognað undan þunga bankahrunsins.
Þjóðin og þingið hefur nú varið 16 mánuðum í umræður um Icesave-vandann. Skuldbindingar ríkisins vegna vandans eru 230 milljarðar króna. Vextir eru drjúgir eða allt að 150 milljarðar króna miðað við 5,5 prósenta nafnvexti.
Einblíni þjóðarinnar veldur því að fæstir koma auga á að aðrar skuldir eru bæði meiri og erfiðari en Icesave-skuldbindingin. Innlendar skuldir vegna bankanna og gjaldþrots Seðlabanka Íslands eru um 480 milljarðar króna. Lán á móti þessum skuldum eru sum hver verðtryggð og á engu betri vaxtakjörum en Icesave-lánin frá Hollandi og Bretlandi.
Um síðustu áramót höfðu íslenskir skattborgarar greitt um 32 milljarða króna í vexti vegna gjaldþrots Seðlabankans. Þar af voru vaxtagreiðslurnar um 7,5 milljarðar en verðbætur um 24,5 milljarðar króna.
Þetta er sárgrætilegt vegna þess að gjaldþrot Seðlabankans át bókstaflega upp um 70 prósent af auknum skatttekjum ríkissjóðs.

Óréttlætið
Það er einnig sárgrætilegt óréttlæti ef stjórnvöld verða uppvís að því að hafa mulið undir eignafólk þegar björgunaraðgerðir hófust í bankahruninu sjálfu. Lilja Mósesdóttir hagfræðingur og þingkona VG sagði á þingi snemma í vetur, að margt benti til þess að 10 prósent íslenskra sparifjáreigenda hefðu átt um 70 prósent af innstæðuupphæðinni sem skattgreiðendur voru látnir ábyrgjast hér innanlands.
„Sú aðgerð að tryggja innstæður að fullu fól í sér mikla eignatilfærslu frá skattgreiðendum til fjármagnseigenda sem birtist meðal annars í því að nú þarf ríkið að leggja ríkisbönkunum til um 200 milljarða í eigið fé. Auk þess var tekin sú ákvörðun að bæta fjármagnseigendum tap vegna peningamarkaðssjóða bankanna og er talið að þessi ákvörðun hafi kostað skattgreiðendur að minnsta kosti um 200 milljarða,“ sagði Lilja.
Icesave-skuldbindingin, sem nú hefur hlaðið stjórnkerfiskreppu frá Bessastöðum ofan á fjármálakreppu þjóðarinnar, er í raun og veru hreint ekki eins íþyngjandi vandi og hér um ræðir.
Skuldabyrðin vegna annarra skulda en Icesave er slík á næstu tveimur árum að til greiðslufalls getur komið eins og Friðrik Már Baldursson hagfræðingur reyndi að koma forsetanum í skilning um með bréfi sem hann sendi honum skömmu áður en hann vísaði Icesave-málinu til þjóðarinnar. Réttilega hefur Friðrik Már áhyggjur af fjármögnun á móti greiðslubyrðinni ef íslenska þjóðin ætlar reiðilega að standa í stríði við umheiminn næstu misserin vegna Icesave. „Í þessari stöðu felst mikil áhætta sem brýnt er að leysa úr með því að tryggja fjármögnun greiðslna þessara opinberu aðila með góðum fyrirvara. Það háa áhættuálag sem fjármálamarkaðir leggja á Ísland nú stafar án efa að miklu leyti af því að það liggur ekki ljóst fyrir hvernig landið mun mæta þessum greiðslum,“ sagði Friðrik Már.

Gamla valdabröltið
Gegn öllum góðum og skynsömum úrræðum standa stjórnarandstöðuflokkarnir með forsetanum og ritstjóranum í Hádegismóum.
Mest er ábyrgð Sjálfstæðisflokksins sem auðveldast er einnig að lesa sökum innbyggðrar sérhagsmunagæslu flokksins:
Hann bar ábyrgð á einakvæðingu bankanna til flokksgæðinga ásamt flokki Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar.
Hann var í aðstöðu til að fylgjast með bankagæðingunum í gegnum Fjármálaeftirlitið.
Hann blekkti Hollendinga og Breta fram á síðustu stundu til að bjarga bankagæðingunum.
Hann vissi um ástandið og hafði vitað nær allt árið 2008.
Hann gerði lítið til að leysa úr álitamálum gagnvart Bretum og Hollendingum frá bankahruni þar til hann hraktist frá völdum.
Hann notar nú Icesave-samninginn, sem búið er að gera, til þess að fella ríkisstjórnina.
Hann teflir efnahagsáætluninni í samvinnu við AGS í tvísýnu sem getur leitt til greiðslufalls þjóðarinnar.
Hann kærir sig kollóttan þótt samskipti við öll önnur ríki fari í uppnám.
Hann sýnir því tómlæti þótt þjóðin sundrist í stað þess að sameinast.
Hann sakar aðra um landráð en sýnir engin merki auðmýktar sjálfur.