Sem seðlabankastjóri virðist Davíð Oddsson hafa haft sjálfdæmi um að leysa 75 prósent Glitnis til seðlabankans / ríkisins í lok september 2008.

Óvitaskapur hans virðist hafa verið fullkominn þegar hann ákvað að kaupa bankann á verðlagi sem nam 12 prósentum af markaðsvirði Glitnis. Hlutabréfin voru með einu vinki Davíðs hrunin um 88 prósent!

Þær milljónir manna um heim allan sem daglega kaupa og selja verðbréf og hlutabréf á mörkuðum hafa vitanlega orðið forviða. Og hugsað sem svo:

Ef íslenska ríkið (Seðlabankinn – Davíð Oddsson) metur það svo að hlutabréfin í Glitni séu upp undir tífalt of hátt skráð á markaði, gildir þá ekki það sama um aðra íslenska banka?

Vitanlega setti þetta af stað keðjuverkun. Dómínóáhrifin gerðu strax vart við sig eins og ágætlega er líst í bók Ólafs Arnarsonar, Sofandi að feigðarósi.

Ekki aðeins féllu hinir bankarnir tveir heldur einnig lánshæfi íslenska ríkisins.

Á örskömmum tíma náði Davíð að hámarka tjón þjóðarinnar. Kom síðar fram í sjónvarpi og innsiglaði tjónið með því að segja nánast – með sínum sérkennilega þjóðernisgorgeir: Við borgum ekki skuldir óreiðumanna (Eða kannski: við borgum bara hvítum Íslendingum en ekki svörtum útlendingum).

Þessi heimskulegu afglöp má bera saman við aðgerðir breskra stjórnvalda á sama tíma við að styðja sína banka.  Þegar fjármálakreppan skall á ákvað breska ríkið að kaupa hluti í stórum breskum bönkum eins og Royal Bank of Scotland á föstu gengi -  eitthvað var það undir markaðsvirði. Bresk stjórnvöld sögðu sem svo, að ef einhver vildi ganga inn í tilboð ríkisins væri það sjálfsagt og guðvelkomið. Ríkið keypti hluta fyrir tugi milljarða punda, 20 til 40 prósent í bönkunum.

Neðanjarðar og á laun dældi Bank of England einnig lánsfé í þessa sömu banka til að styrkja greiðslufærni þeirra og koma í veg fyrir áhlaup. Þetta var upplýst löngu síðar.

Sænsk stjórnvöld og sænski seðlabankinn settu 22 þúsund milljarða í varasjóð á bak við sitt bankakerfi á þessum tíma. Og sögðu sem svo, að bankarnir gætu leitað í sjóðinn til þrautavara ef bankastjórarnir felldu niður ofurbónusta  ívilnandi kaupréttarsamninga.

Hér flutu menn sannarlega að feigðarósi með fákunnandi rugguhest í stöðu seðlabankastjóra sem hafði forsætisráðherra þjóðarinnar í bandi.