Áratugum saman hefur Sjálfstæðisflokkurinn leitast við að lauma áhrifum sínum inn í útvarp allra landsmanna, Ríkisútvarpið. Um þetta ber vitni meðal annars bréf Hrafns Gunnlaugssonar árið 1974 til Matthíasar Johannessen fyrrverandi ritstjóra Morgunblaðsins sem lesa má á netinu. Komið var fyrir fólki með rétt flokksskírteini í helstu lykilstöður, stundum passað upp á að einn og einn úr öðrum flokkum fengi þunna sneið af kökunni, til þess að „infiltrasjónin“ – STASI-kerfið yrði ekki of áberandi. Markús Örn Antonsson fyrrverandi útvarpsstjóri var þessu marki brenndur þegar á reyndi þótt um ýmislegt hafi hann haft meiri tilfinningu fyrir hugmyndafræði almannaútvarps heldur en eftirmaður hans Páll Magnússon. Munum að Páll var ráðinn útvarpsstjóri af Davíð Oddssyni áður en hann sé til hliðar i stjórnmálunum.
Árið 1997 vildi  þessi sami Davíð, þá forsætisráðherra, gera Hrein Loftsson, sína hægri hönd í einkavæðingarmálum, að útvarpsstjóra með beina tilkynningaskyldu til formanns Sjálfstæðisflokksins eins og Hreinn hefur upplýst.

Enn er RÚV allra landsmanna með slagsíðu Flokksins, einkum sjónvarpsmegin. Oftar en ekki er haldið úti villandi málflutningi um stærstu smjörklípu Flokksins, Icesave, og úr réttum hlutföllum. Miðilinn ræðir aldrei tugmilljarða vaxta- og verðbótagreiðslur sem þegar hafa verið inntar af hendi af hálfu skattborgara vegna gjaldþrots Seðlabankans í tíð Davíðs.
Nú er Davíð ritstjóri Morgunblaðsins, gerður út af útgerðarhagsmunum Flokksins, andstæðingum ESB og hatursmönnum ríkisstjórnarinnar.  Með sæmilegri skarpskyggni má hins vegar sjá að öll þessi mál skipta litlu á Morgunblaðinu eins og er; Davíð fæst við það sjálfur að þyrla upp nægilegu moldviðri til þess að villa þjóðinni sýn og reyna að komast klakklaust fram hjá rannsókn Alþingis á bankahruninu og án þess að verða „kríminaliseraður“. Arfleifð hans verður að vera hrein og þeir hagsmunir eru ríkari en hagsmunir heimilanna sem stendur.
Morgunblaðið er með öðrum orðum í höndum Flokksins rétt eins og gegnsýrt RÚV sem þaggað er sjónvarpsmegin enn þann dag í dag.

Nú gerist það að Ólafur Stephensen, sá er hrökklaðist undan útgerðarvaldinu og náhirðinni úr ritstjórastól Morgunblaðsins, er gerður að ritstjóra Fréttablaðsins sem til þessa hefur ekki haft á sér neinn sérstakan flokksblæ. Með ráðningu Þorsteins Pálssonar í ritstjórastöðu Fréttablaðsins í ársbyrjun 2006 var þó stigið skref af hálfu eigenda til þess að byggja brú yfir til Flokksins. Það var áreiðanlega mikilvægara en hitt hvaða skoðanir Þorsteinn hafði til dæmis varðandi ESB. Einhverjum þótti það áreiðanlega sniðugt að Þorsteinn hafði löngum eldað grátt silfur við Davíð sem þá var Seðlabankastjóri. Tökum eftir að deilurnar sem mestu máli skipta eru ekki deilur vinstri- og hægrimanna heldur innanflokksátök um yfirráð og auðævi innan Sjálfstæðiflokksins. Lengi fékk Framsókn að dansa með og hirða mola af borði þessarar stéttar sem lifði í hægindum refsileysisins ofar dómskerfinu eins og Eva Joly hefði orðað það.

Þótt á yfirborðinu megi ætla að með ráðningu Ólafs sé staðfestur djúpstæður klofningur innan Sjálfstæðisflokksins milli náhirðar Morgunblaðsins og frjálslyndari afla og ESB-sinna innan Flokksins skiptir hitt meira máli að Fréttablaðinu er nú ritstýrt af gegnheilum sjálfstæðismanni sem líkt og Markús Örn og aðrir innvígðir og innmúraðir menn taka flokkshagsmunina fram yfir hagsmuni þjóðarinnar þegar á reynir.
Sú staða er því að koma upp að allir mikilvægustu fjölmiðlarnir lítillar eyþjóðar eru inni á áhrifasvæði Sjálfstæðisflokksins og stjórnað af ýmsum örmum þess flokks.
Uppgjörinu og endurdreifingu gæðanna, fyrirtækjanna og skuldaniðurfellinga eftir bankahrun þeirra sjálfra, er stýrt af lögfræðingum sem ólust upp í lögfræðideild Sjálfstæðisflokksins í Háskóla Íslands á undanförnum 30 árum. 

Ríkisstjórnin er fullkomlega vanmáttug gegn þessu valdi og ítökum. Þótt heita eigi svo að jafnaðar- og vinstrimenn stýri landinu um þessar mundir er reyndin sú að net sérhagsmunagæslunnar í viðskiptalífinu með þræðina inn í stjórnmálin og fjölmiðlana, hefur náð tökum á því sem mikilvægast er fyrir innmúraða og innvígða í Flokknum: endurúthlutun gæðanna eftir bankahrun sem þeir stóðu sjálfir fyrir.
Frammi fyrir þessu valdi standa ráðalausir vinstrimenn sem deila innbyrðis og sýna í reynd lítinn vilja til valdsins. Þeir afhenta sjálfstæðismönnum lykilstöðurnar í bönkunum og endurreisninni í góðri trú og sjá ekki glottið framan í þeim. Ríkisstjórnin, sem vill tala tungumál nýja Íslands, siðbótar og endurreisnar, mætir gamalgrónu tungutaki sjálfstæðis- og framsóknarmanna, gamla valdakerfinu, sem glottir,  hreiðrar um sig og hefur enga siðbót á sinni stefnuskrá.

Baráttuþrek vinstriaflanna er á undanhaldi. Ögmundar og Liljur á vinstri væng stjórnmálanna dæla eitri í æðar þeirra og riðla þar með samstöðunni. Jafnaðar- og vinstrimenn, sem áttu besta tækifæri lýðveldissögunnar til þess að móta samfélagið í anda velferðarhugsjóna sinna, hrekjast vígi úr vígi. Eiturþrasið dregur úr baráttuþrekinu gagnvart símalandi vél sérhagsmunanna svo sem nú er að koma á daginn. Forseti lýðveldisins rekur þennan flótta og hugsar um það eitt að dusta kuskið af sínum hvítflibba líkt og Davíð. Hneigðir gegn lýðræðinu, sem hann hugðist stöðva 2004 með þjóðaratkvæðagreiðslu um fjölmiðlalög, tyllir hann nú undir með lofsöng um lýðræðið um leið og hann biður um þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesavesmjörklípuna.

Þegar RÚV, Fréttablaðið og Morgunblaðið eru komin rækilega og með áþreifanlegum hætti inn á áhrifasvæði Flokksins fækkar lífdögum ríkisstjórnarinnar.
Eftir tvö til þrjú misseri verða sjálfstæðismenn og framsóknarmenn komnir aftur að landsstjórninni, jafnvel fyrr.
Sumir sjálfsagt í röndóttum fangabúningum.