Mér heyrðist Þór Saari þingmaður Hreyfingarinnar vera að ná áttum varðandi kjarna Icesavelausnarinnar þegar ég hlustaði á hann í Silfri Egils í dag.
En ég verð að viðurkenna að ég skil ekki lengur áherslur og útleggingar skynsamra manna eins og Ólafs Ísleifssonar, sem einnig sat í Silfrinu, og Ólafs Arnarssonar, sem ritar pistla á Pressunni.
Hvað vilja þeir?
Hvaða grundvelli vilja þeir að fylgt sé?
Að heimurinn viðurkenni að skattborgurum heimsins beri ALDREI  að greiða EINKASKULDIR ÓREIÐUMANNA?
Vita þeir ekki að íslenskur almenningur var aldrei spurður um það hvort hann vildi bera byrðar gengisfellinga þegar þær voru á árum ákvarðaðar með pennastriki í þágu útvegsins.

Mér finnst einhvern veginn ótækt að láta misnotkun stórvelda á Alþjóðagjaldeyrissjóðunum verða hluti af Icesavelausninni. Íslendingar hafa einfaldlega ekki efni á slíku stríði sem fyrirfram er tapað. Ég þarf enga mannkynsfrelsun núna.
Málflutningur nafnanna og margra annarra (má ég nefna andófshópsins í VG) er að þessu leyti órökréttur.
Allir eru búnir að viðurkenna að greiða beri lágmarksinnstæður, 20.887 evrur á hvern reikning.
Forsenda samninga er að Íslendingar komi fram sameinaðir.
Óvíst er hvort nokkurn tíma verður hægt að semja svo vel að ávinningurinn vegi upp tap þjóðarinnar vegna tafa frá því í júní í fyrra. Við megum þakka fyrir ef þetta verður zero-sum-lausn.

Leyfist mér að rifja upp aðalatriði gildandi samnings í lýsingu Svavars Gestssonar, sem hann telur í eðli sínu pólitísk:

„Í fyrsta lagi er í honum ákvæði um að í stað þess að borga allt á 10 árum úr ríkissjóði mega líða 7 ár áður en greiðslur hefjast úr ríkissjóði. Að vísu verður það tekið sem kemur í gegnum Landsbankann.
Í öðru lagi er það ekki ríkissjóður sem er framlínuskuldarinn í þessum samningi heldur Tryggingasjóður innstæðueigenda og fjárfesta. Samningurinn sem gerður var af Baldri Guðlaugssyni fyrir ríkisstórn Sjálfstæðisflokksins og Samfylkingarinnar byggðist á því að ríkissjóður borgaði strax og væri ábyrgur fyrir öllu. Okkar samningur gerir ráð fyrir því að það sé Tryggingasjóðurinn sem sé aðili málsins. Og þannig var það Áslaug Árnadóttir sem skrifaði undir samninginn fyrir hönd sjóðsins á sínum tíma, sem annar undirritunaraðili fyrir okkar hönd.
Í þriðja lagi koma eignir Landsbankans inn í þetta. Ég sagði - varkár og íhaldssamur eins og ég er - þegar haldið var af stað að gera mætti ráð fyrir 75 prósent heimtum úr eignasafni bankans. Nú tala menn um allt að 90 prósent og var ekki forsætisráðherrann að tala um 100 prósent heimtur? Það er því bersýnilegt að við vorum varkár, guði sé lof.
Fjórða pólitíska atriðið er að það er hægt að segja upp Icesave-samningnum hvenær sem er. Ef við finnum lægri vexti þá er hægt að segja upp samningnum og endurfjármagna hann allan. Ef betri kjör á peningum finnast fyrir Ísland er hægt að segja upp samningnum þegar í stað. Þetta er óvenjulegt en þetta er unnt.
Fimmta atriðið er að í honum er gert ráð fyrir því að hægt sé að endurskoða samninginn í samkomulagi við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn ef hann verður efnahagslífinu ofviða. Nú hefur komið á daginn að það virðist ekki vera. En ef allt færi á versta veg, til dæmis af náttúrufarsástæðum, hefðum við allan rétt á því að krefjast endurskoðunar. Og þetta er ekkert kaffiboð heldur alvarlegt samtal við aðra sem vilja vera með okkur í að leysa málið.
„Síðasta pólitíska atriðið í þessum samningi eru vextirnir á lánunum sem Bretar og Hollendingar veita á móti uppgjöri sínu við eigendur innstæðna hjá Landsbankanum. Ef Ísland væri að fá lán á núverandi markaðsvöxtum væru vextirnir milli 10 og 11 prósent. Staða þjóðarbúsins er svo veik. Um samdist að við greiddum 1,25 prósent ofan á svokallaða CIRR-vexti, þannig að heildarvextirnir eru 5,55 prósent.
Þetta eru pólitísk atriði samningsins.“

Og frekar en að orðlengja þetta frekar langar mig til að vísa í þetta minnisblað sem ritað var í einu landanna sem Ólafarnir telja til óvinaþjóða nú.