Ég vann á Fréttablaðinu haustið 2005 þegar blaðið upplýsti almenning um sérkennilega fundi flokksklíku æðstráðenda í Sjálfstæðisflokknum á skrifstofu Styrmis Gunnarssonar ritstjóra Morgunblaðsins þar sem lagt var á ráðin um upphaf Baugsmálsins.
Blaðið mátti þola margra vikna bull og moldviðri úr Moggaáttinni um „illa fengin gögn“.
Á þeim tíma hélt ég því fram ég að sagan myndi ekki festa sig við þetta moldviðri heldur efni tölvupóstanna. Efni þeirra er það sem máli skiptir eftir að búið er að sannreyna það.

Það er sérkennilegt að sjá Fréttablaðið vera komið á Moggaslóðirnar nú varðandi stolin gögn sem boðin voru blaðinu um Milestone og fleira. Nú er eftirfarandi í forsíðufrétt blaðsins í dag:
 
„Síðustu vikur hafa birst fréttir í DV sem kunnugir telja nær víst að eigi uppruna sinn í stolnu gögnunum. Þar á meðal eru fréttir af fjárhag Eiðs Smára Guðjohnsen fótboltamanns, en Gunnar starfaði líka fyrir hann. Eiður hefur kært ritstjóra DV og blaðamann blaðsins fyrir umfjöllunina.“
Reyndi Fréttablaðið ekki að sannreyna ofangreint?

Frá upphafi blaðamennskunnar hefur aldrei verið neitt beinlínis siðfágað við það hvernig fjölmiðlar verða sér úti um upplýsingar. Oft er reynt að misnota þá með því að leka gögnum. Verkefni ritstjórna er að meta hvort innihald siðlausra leka eigi erindi við almenning, sannreyna efni þeirra, vinna málið áfram. Það liggur í hlutarins eðli. Heimsþekktir fjölmiðlar kaupa stundum illa fengnar upplýsingar.

Sjálfsagt er að minna Stöð 2 og Fréttablaðið á eftirfarndi, ritað af Jónasi Kristjánssyni fyrrverandi ritstjóra í dag:
„Wikileaks liggur niðri þessar vikur af fjárhagsástæðum. Því birtust gögnin um Milestone ekki þar, utan lögsögu Íslands. Þau birtust hins vegar í DV, innan lögsögu Íslands. Því velta menn fyrir sér, hvernig þau komust þangað. Líka þeir, sem létu sér í léttu rúmi liggja, hvernig íslenzk gögn komust til Wikileaks. Væntanlega voru flest gögn stolin, sem birtust þar. Þar með talin lánabók Kaupþings. Eins og talið er, að Milestone gögnin séu stolin. Birting uppljóstrana úr þeim gögnum er líka mikilvæg fyrir almenning. Þau sýna rotin fjármál. Fólk sér þar, að bankarnir voru herfilega misnotaðir í þágu skúrka.“

Jónas hefur einnig snarað úr ensku nútimalegum grundvallarreglum blaðamennskunnar. Þær hljóða svo:

1. Blaðamennska veitir fólki upplýsingar, sem gera það frjálst.
2. Skuldbinding hennar er fyrst og fremst við sannleikann.
3. Hollusta hennar er við borgarana.
4. Eðli hennar er leit að staðfestingum.
5. Hún er sjálfstæð gagnvart þeim, sem fjallað er um.
6. Hún er óháður vaktari valdsins.
7. Hún er torg gagnrýni og málamiðlana.
8. Hún reynir að gera það mikilvæga áhugavert og viðeigandi.
9. Hún er víðtæk og í réttum hlutföllum.
10. Hún má beita eigin samvisku.

Einnig þarf að minna Jón Kaldal ritstjóra Fréttablaðsins reglulega á fyrstu grein siðareglna Blaðamannafélags Íslands. Hún er svohljóðandi:

„Blaðamaður leitast við að gera ekkert það, sem til vanvirðu má telja fyrir stétt sína eða stéttarfélag, blað eða fréttastofu. Honum ber að forðast hvaðeina sem rýrt gæti álit almennings á starfi blaðamanns eða skert hagsmuni stéttarinnar. Blaðamaður skal jafnan sýna drengskap í skiptum sínum við starfsfélaga.“