Gerhart van Vliet var meðal kröfuhafa sem komu til landsins í fyrra og kröfðust skýringa hjá skilanefndum bankanna.
Fyrir réttu ári birtust nokkrar fréttir í DV af högum skilanefnda hinna föllnu banka. Í einni þeirra kom fram dæmi væru um allt að 26 þúsund króna greiðslu fyrir unna klukkustund skilanefndarmanns. Einnig kom fram að sumir þeirra höfðu einkahlutafélög í skúffu heima hjá sér þrátt fyrir að þeir væru starfandi lögmenn. Slíkt er raunar ekki löglegt.
DV rakti einni hvernig meirihluti allra skilanefndarmanna tengdist Sjálfstæðisflokknum og Framsóknarflokknum. Enda skipaðir í fljótræði í bankahruninu í samræmi við neyðarlög af Jónasi Friðrik Jónassyni forstjóra Fjármálaeftirlitsins sem sveittur andmælir nú ásökunum rannsóknarnefndar Alþingis um vanrækslu í starfi, jafnvel hugsanlegum lögbrotum.
DV teiknaði upp þennan vef. Margir þeirra sem völdust í skilanefndirnar voru klíkubræður hans af sömu flokksþúfunni í Sjáflstæðisflokknum, Heimdellingar og gamlir SUS-arar. Jafnvel skólabræður úr lagadeild og samherjar í stúdentapólitíkinni.
Rétt er að hafa yfir það sem Jónas Kristjánsson skrifar á vef sinn í dag um þetta mál og afskiptaleyisstefnu stjórnvalda:
“Jóhanna Sigurðardóttir og Gylfi Magnússon ráðherrar staðfesta afskiptaleysi sem stjórnarstefnu í bankamálum. Hvorugt telur æskilegt, að ríkisstjórnin taki ráðin af bankastjórum og skilanefndum, sem ögra þjóðinni. Bankastjórar veita rugluðum útrásarvíkingum forgang að fyrirgreiðslu, sem almenningur nýtur ekki. Skilanefndir stunda sjálftöku fjármuna úr rústum gömlu bankanna. Ráðherrarnir telja sig væntanlega hafa misst málin úr höndum sér við nýju einkavæðinguna. Þeir gera sér ekki grein fyrir, að afskiptaleysið hefur skaðað ríkisstjórnina meira en nokkuð annað. Gert þjóðina fráhverfa henni.”
Verst er að verða þess áskynja að sömu vefirnir eru spunnir líkt og fyrir hrun. Sömu menn koma við sögu úr sömu klíkunum í sömu flokkunum.




















Fyrir síðustu jól varð Berglind fyrir hroðalegri árás aðila sem tengjast mótorhjólagengi. Ráðist var inn á heimili hennar og henni misþyrmt með þeim hætti að hún mun sennilega aldrei bíða ... 
