Í DV í dag er samantekt á því hvernig stjónrmálastéttin hefur úthlutað sjálfri sér embætti og bitlinga á kostnað skattgreiðenda áratugi aftur í tímann.

Varnagla þarf að slá strax. Margir þingmenn og ráðherrar geta verið hæfir, greindir, vel menntaðir og búandi yfir mikilvægri reynslu. En stjórnmálastéttin úthlutar þessum gæðum sjálf, helst þeir sem við kjötkatlana eru eða hafa verið um áratugi eins og Sjálfstæðisflokkurinn. Framsóknarflokkurinn hefur einnig verið iðinn við kolann og tókst að ná upp helmingaskiptareglu við Sjálfstæðislfokkinn við útdeilingu efnisgæða.
Stjórnmálastéttin hefur með öðrum orðum öll tækin og aðstöðuna til þess að úthluta gæðunum sjálf fram hjá verðleikum og hæfnismati.

Af þessum sökum er íslenskt þjóðfélag annars flokks. Að verðleikasjónarmið og verðleikaþjóðfélagið hafi ekki haldið innreið sína hér á landi er fyrst og fremst Sjálfstæðisflokknum að kenna. Hann hefur ráðið 80 prósent lýðveldistímans. Á kaldastríðsárunum vissu vinstrimenn að þeir áttu yfirleitt enga von um frama, stöðuhækkanir og jafnvel vinnu í samræmi við sérmenntun ef þeir tjáðu stjórnmálaskoðanir sínar. Skoðanakúgunin í íslenska klíku- og kunningjaveldinu hefur náð meiri hæðum á undanförnum áratugum en nokkurn grunar og er mun meiri en víðast hvar í nálægum löndum.

Stjórnmálaflokkarnir hafa notað opinberar lykilstöður til þess að umbuna flokkshollum  mönnum og hafa notað til þess skattfé borgaranna. Með þessari ráðstöfun verða þeir sem gæðin þiggja valdhlýðnir fyrir lífstíð.
Í raun og veru hafa valdhafar litið svo á að ríkissjóður sé eign viðkomandi stjórnmálaflokka til þess að skipa valdinu í samfélaginu með „réttum“ hætti. Með þessu fyrirkomulagi bitlinga, fyrirgreiðslu og úthlutun gæða   framkalla valdhafarnir valdhlýðni og flokkshollustu. Þeir viðhalda henni og styrkja hana með þessum hætti í tímans rás.  Þetta er gert undir regluverki sem almenningur veitir hugsunarlaust lögmæti sitt.

Það sem mestu máli skiptir fyrir almenning og skattgreiðendur er að þetta launungarkerfi stjórnmálanna verði rifið til grunna. Fulltrúar kjósenda eiga ekkert með að taka almannafé og ráðstafa því í launhelgum flokkanna. Það er spillingin uppmáluð.
Gegn þessu eiga skattgreiðendur að vinna. Besta er að setja fram kröfu um gagnsæi við meðferð opinbers fjár, kröfu um rökstuðning og gagnsæi við ákvarðanatöku og kröfu um að verðleikar séu teknir fram yfir flokkshollustu og valdhlýðni.  Þessi valdhlýðni og meðvirknin sem henni fylgir framkallaði skrumskælt stjórnkerfi sem ófært var um að hindra bankahrun.