"Borða, biðja, elska" er bók sem Ingveldur konan mín er að lesa. Höfundurinn er Elisabeth Gilbert sem leitar hamingjunnar á ferðalagi, meðal annars á Ítalíu.

Ingveldur las upp fyrir mig eftirfarandi texta úr bókinni. Hann er sláandi og vekur upp spurninguna um það hvort Íslendingar séu ekki enn verr á vegi staddir en Ítalir. Dæmi hver fyrir sig:

“Hann  (Barzini) reyndi að svara spurningunni um hvers vegna mestu hugsuðir aldanna á sviði lista, stjórnmála og vísinda hafi komið frá Ítalíu, án þess að landið hafi þó nokkurn tíma orðið alþjóðlegt stórveldi. Hver vegna eru Ítalir heimsmeistarar í lýðræðislegri umræðu en þó svo miklir klaufar að stjórna landi sínu? Hvers vegna eru þeir svo hugprúðir sem einstaklingar en eiga þó svo duglausan her? Hvers vegna eru þeir svo slyngir í viðskiptum hver og einn en þó svo ónýtir kapítalistar sem þjóð?

Svör hans við þessum spurningum eru flóknari en svo að ég geti gert þeim almennileg skil í stuttu máli, en þau hafa mikið að gera með dapurlega spillingarsögu ráðamanna á Ítalíu og arðrán erlendra drottnara, sem í heildina virðist hafa leitt Ítali að þeirri –  sennilega réttu – niðurstöðu að engu og engum sé treystandi í þessum heimi. Af því að heimurinn er svo spilltur, klúðurslegur, óstöðugur, ýktur og ranglátur er best að treysta aðeins eigin skilningarvitum og það er það sem gerir skilningarvitin næmari á Ítalíu en annars staðar í Evrópu.

Það er ástæðan fyrir því, að sögn Barzinis, að Ítalir umbera skelfilega óhæfa hershöfðingja, forseta, harðstjóra, prófessora, kerfiskarla, blaðamenn og iðnjöfra, en munu aldrei þola óhæfa “óperusöngvara, hljómsveitarstjóra, ballettdansara, hjákonur, leikara, kvikmyndaleikstjóra, matsveina, klæðskera...” Í heimi óreiðu, hörmunga og svindls er fegurðin stundum það eina sem hægt er að treysta. Einungis listrænni snilld er ekki hægt að spilla. Það er ekki hægt að prútta með lífsgleðina. Og stundum er matur eini raunhæfi gjaldmiðilinn.”