Tekst VG með sundurlyndinu að grafa okkur í fortíðinni?


Fyrir liggur – og hefur alltaf legið fyrir – að komist Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn aftur til valda semji þeir snarlega um Icesave á þeim skilmálum sem fyrir liggja.
Það mun taka flokkana, sem undirbjuggu hrunið í 12 ár í ríkisstjórn, um stundarfjórðung að samþykkja Icesave með svolitlum breytingum sem engu skipta.
Þessir flokkar hafa nú tekið sér heilt ár í að halda þjóðinni í gíslingu með aðstoð andófsdeildar VG og forseta Íslands.
Hver mánuður í kyrrstöðu kostar 75 milljarða króna hefur hagfræðingur reiknað út. Seint verður hægt að semja um svo góð kjör á Icesave að það vegi upp skaða þjóðarinnar.
Þess vegna eru Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Bjarni Benediktsson í klípu og þurfa forystu stjórnarflokkanna og virta erlenda ráðgjafa til þess að skera sig niður úr snörunni.
Ráðherrar í Haag reyndu að koma vitinu fyrir þá um síðustu mánaðamót.
Nú koma sérfræðingar frá Bandaríkjunum og Kanada til þess að segja þeim um það bil sömu hlutina; að litlu sé hægt að breyta og að það borgi sig að ganga frá málinu strax.

Leiksýning fyrir stjórnarandstæðinga
Það þarf hins vegar að bera niðurstöðuna þannig á borð fyrir alþjóð að þeir Bjarni og Sigmundur fái að halda andlitinu. Í nafni friðar hlýtur ríkisstjórnin að fallast á slíka leiksýningu. Engum kjósanda ofbýður lengur neitt í íslenskum stjórnmálum. Auk þess sem slík leiksýning er afsprengi valdaránsins sem framið var á Bessastöðum í byrjun ársins í nafni lýðræðisins.
Sigmundur Davíð og Bjarni þurfa sem sagt að fá að halda andlitinu.
Og forsetinn.
Og Ögmundur Jónasson.
Og Lilja Mósesdóttir.
Úr þessu má einu gilda hvort þjóðaratkvæðagreiðslan fer fram. Líklega er best að kasta peningum í hana, eins og Mishcon de Reya-skýrsluna, og svo margt annað tengt Icesave og gleyma því enn um sinn að nú þegar hafa verið greiddir 35 milljarðar í vexti af lánum vegna gjaldþrots Seðlabankans. Þjóðin elskar smjörklípur Sjálfstæðisflokksins og vill helst um ekkert annað ræða.
Hér er vitanlega komið að kjarna málsins.
Heimsbyggðin veit að ríkisstjórn Íslands hefur hvorki  þrek né pólitískan styrk til þess að halda stjórnarandstöðunni í skefjum. Þetta er stjórnarandstaða Sjálfstæðisflokksins sem berst gegn breytingum á kvótakerfinu, gegn aðild að ESB, gegn Icesave og raunverulega breyttu eignarhaldi í atvinnulífinu. Þegar grannt er skoðað liggja meira að segja flestir þræðir FL Group, Baugs og Ólafs Ólafssonar inn í Sjálfstæðisflokkinn og Framsóknarflokkinn sem áttu tólf ár saman til að undirbúa hrunið. Borgaði ekki FL Group 30 milljónir króna inn í Sjálfstæðisflokkinn í árslok 2006 að undirlagi manna sem Morgunblaðið og AMX fara nú hamförum gegn?

Óhamingju vinstrimanna verður allt að vopni
Viðsemjendur í Hollandi og Bretlandi gjóa endrum og sinnum auga á mál okkar eyjarskeggja og sjá hvers kyns stjórnmálaklúður er hér á ferðinni. Sjá að þingið ræður ekki ferðinni. Stjórnarandstaðan hafi fengið forsetann og andófslið VG í lið með sér. Af þessum sökum gera vinir okkar erlendis samkomulag flokkanna að skilyrði fyrir breytingum á Icesave. Það liggur einnig í augum uppi á Norðurlöndum og í Brussel að setja þarf óskiljanlegum íslenskum stjórnmálum skilyrði ef rétta á hjálparhönd.
Krabbamein ríkisstjórnarinnar er klofningurinn í VG sem náði enn nýjum hæðum eftir val á efstu mönnum framboðslista VG í Reykjavík um helgina. Þar fór hópur flokksmanna fram úr sér við söfnun atkvæða og gegn siðlegum viðmiðum VG vegna átaka Ögmundar- og Steingrímsarmsins. Undir þennan klofning kynda VG-menn sjálfir, fullfærir um að ganga óstuddir í björg.  Á fjósbitanum fitnar Sjálfstæðisflokkurinn sem stýrir framvindunni örugglega með hjálp forsetans. Meira að segja hagfræðingurinn Robert Wade sér þetta af kögunarhóli sínum í Bretlandi.
Sjálfstæðismenn sjá klofningnum fyrir eldsmat; fyrir þeim eru VG-menn nytsamir sakleysingjar á leið Sjálfstæðisflokksins aftur til valda.
Af ofangreindum ástæðum er auðvelt að líta á vinstrimenn í landinu sem glámskyggna heimskingja. Þeir munu sanna það fyrir kjósendum einu sinni enn á 66 ára sögu lýðveldisins að þeir geta ekki stjórnað landinu og munu aldrei öðlast þroska til þess ólíkt vinstri- og jafnaðarmönnum, til dæmis á Norðurlöndum.

(Áður birt í DV 10. febrúar 2010)