Mig langar til að gera enn eina tilraun til þess að útskýra málstað minn þegar ég spyrði saman forsetann, stjórnarandstöðuna og andófsdeildina í VG og staðhæfi að þetta óopinbera bandalag miði að því að fella ríkisstjórnina.

Öll greiningin byggist á því að VALD  sé miðlægt; það er fyrir ofan, undir og allt í kring og birtist í margvíslegum myndum.

Fyrir réttu ári síðan tók við völdum ný minnihlutaríkisstjórn Samfylkingarinnar og VG með stuðningi Framsóknarflokksins.
Þessi breyting hafði verið knúin fram með VALDI FJÖLDANS. Hættan á upplausn var orðin mikil í kring um 20. janúar og alls ekki víst að lögregla og önnur tæki til að viðhalda lögum og reglu dygðu nema gripið yrði til valdbeitingar. Fyrir því er er engin söguleg hefði hér á landi og stríðir gegn grundavallargildum íslensku þjóðarinnar og stjórnkerfisins þar með.
Búsáhaldabyltingin knúði fram kosningar eftir réttum og lögmætum farvegi þar sem endurnýja skyldi umboð til þjóðþingsins.
Búsáhaldabyltingin krafðist einnig lýðræðisumbóta jafnframt því sem meginkrafan var að þeir öxluðu ábyrgð sem sök áttu á bankahruninu.
Allt þetta gerist undir vaxandi oki skulda, áþjánar Icesaveskuldbindinga, gríðarlegs viðsnúnings og hallareksturs ríkissjóðs og stórfelldu eignatapi fyrirtækja og heimila. Slíkt veldur vonbrigðum og elur á reiði og heift. Heift og reiði magnast þegar meintir sökudólgar hrunsins sýna dramb og enga auðmýkt en halda áfram að véla um afskriftir og reyna að skipta milli sín hrungóssinu.
Rökrétt hefði verið að Borgarahreyfingin hefði átt aðild að ríkisstjórn VG og Samfylkingar þar sem vinstrimenn náðu meirihluta á þingi.
Framkvæmdavaldið hafði flust til vinstriflokkanna einna  í fyrsta skipti í lýðveldissögunni og þetta vald átti sér samsvörun á þjóðþinginu, þ.e. í löggjafarvaldinu.
Krafan um lýðræðisumbætur var sterk í báðum stjórnarflokkunum eins og hún birtist í stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar einnig. Hún var einnig kjarninn í stefnu Borgarahreyfingarinnar.  Reyndustu stjórnmálamenn þingsins, Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon, höfðu um langt árabil barist fyrir slíkum umbótum. Vandalaust er að sýna fram á þetta. Valdhafar höfðu hins vegar daufheyrst enda ekki í þágu valdakerfis Sjálfstæðisflokks sem framsóknarmenn höfðu notið góðs af með stuðningi sínum.
Krafan um lýðræðisumbætur er í raun í samræmi við vilja og túlkun forseta Íslands á stjórnarskránni sem veitir honum möguleika á að vísa málum til þjóðarinnar. Að þessu leyti gátu allir verið á sama máli og verið á sama báti.

En undir niðri var valdakerfi lítillar þjóðar sniðið að sérhagsmunum sem birtust einkum í áratugalangri hagsmunavörslu forréttindastéttar sem fundið hafði farveg sinn í Sjálfstæðisflokknum. Þetta valdakerfi, þræðir þess og grunngildi, voru í aðalatriðum óbreytt þrátt fyrir bankahrun og nokkra uppstokkun á vettvangi stjórnmálanna.

UPP KOM MÁL SEM FRAMKALLAÐI ÞVERSÖGN Á VETTVANGI STJÓRNMÁLANNA HJÁ ILLA SETTRI ÞJÓÐ.

Kjörnir stjórnarliðar VG eins og Ögmundur Jónasson, Lilja Mósesdóttir, Guðfríður Lilja Grétarsdóttir og Ásmundur Einar Daðason heldu fast við lýðræðisumbætur en um leið andstöðu við ESB.  Þau urðu einnig farvegur fyrir reiði og andúð innan VG gagnvart hrunverjum og meintum yfirgangi Hollendinga og Breta en síðar einnig AGS, Norðurlandanna og ESB í Iceavemálinu.
Andófinu og röksemdum þeirra var tekið fegins hendi af Sjálfstæðisflokknum þó af allt öðrum ástæðum en VG-menn ætluðu. Sjálfstæðisflokkurinn vildi grafa undan ríkisstjórninni frá upphafi. Hún ógnaði gamla valdakerfinu og grunngildum sem reynt hafði verið að festa í sessi árum saman, til dæmis um séreign á óveiddum fiski í sjó og séreignarhaldi á öðrum auðlindum. Sjálfstæðisflokkurinn sætti sig auk þess ekki við umsókn um aðild að ESB. Umfram allt þurfti armur Davíðs Oddssonar í flokknum að dreifa athyglinni frá skemmdarverkum sem framin höfðu verið á þjóðfélaginu hér innanlands.

ICESAVE VAR LYKILINN!

Við þessar aðstæður sté forseti Íslands fram og vísaði Icesavelögum þingsins til þjóðarinnar í byrjun janúar, ári eftir búsáhaldabyltinguna. Hann skýldi sér á bak við lýðræðisrök.
Hér blasir við þversögn: Ríkisstjórn, sem hefur á stefnuskrá lýðræðisumbætur, taldi sig þurfa að koma einu erfiðasta máli bankahrunsins, Iceavedeilunni, á þurrt á grundvelli meirihluta síns í þinginu og í krafti valds síns sem handhafi framkvæmdavaldsins.  Sjálfstæðisflokkurninn hafði á sama tíma notað Icesave-málið til þess að ná fram öðrum markmiðum sínum, að brjóta á bak aftur stefnu ríkisstjórnarinnar í kvótamálinu, ESB málinu og fleiri málum. Leynt markmið flokksins var og er að koma ríkisstjórninni frá.  Sjálfstæðisflokkurinn fékk í raun til liðs við sig forseta Íslands, Morgunblaðið, Ögmund Jónasson og órólegu deildina í VG. Framsókn kynti undir. Allir báru fyrir sig lýðræðisrökum, einkum forseti Íslands, jafnvel þótt þau stríddu í raun gegn skynsamlegri efnahagsstefnu eins og seðlabankastjóri vék orðum að fyrir nokkrum dögum og fjöldi sérfræðinga hefur bent á.

Ríkisstjórn og þingmeirihluti, sem hefur meðal annars Ögmund, Lilju, Ásmund, Guðfríði Lilju úr VG innanborðs stendur eftir laskaður. Einstæður þingmeirihluti vinstrimanna og sá fyrsti í sögu lýðveldisins var orðinn tannlaus og bitlaus, fyrir tilverknað eigin liðsmanna og forseta Íslands.
Lýðræðisrökin og rökin fyrir betri Icesave-samningum skipta hér í raun litlu máli. Allt er það meira og minna sjónarspil. Umboð þingsins er nýtt og Icesave er orðið að lítilmótlegri þrætu um vexti.

Þjóðin stendur uppi með að grunnur gamla valdakerfisins góðu lífi með sinni þöggun og gangverki sem á endanum deilir á ný út gæðum samfélagsins á „réttan hátt“. Krafan um lýðræðisumbætur (þjóðaratkvæðagreiðsla) og krafan um dómstólaleið eða minni vaxtabyrði í Icesave er á endanum krafan sem kollsteypir ríkisstjórninni sem gat ekkert gert annað en að semja um Icesave og beðið átekta með lýðræðisumbæturnar hlaðið verkefnum.
 
Stóra þversögnin er sem sagt sú að mestu byltingarsinnarnir í sögulegum meirihluta vinstriflokkanna á þingi og í ríkisstjórn eru ásamt forseta Íslands orðin að helstu verkfærum Sjálfstæðisflokksins í krampakenndum tilraunum hans til þess að koma sér undan áabyrgð og ná valdataumum á ný.
Þar af leiðandi hefur aukist hættan á að allt byltingarbröltið leiði til óbreytts ástands.