Ég hlustaði á glefsu úr yfirlýsingum Bjarna Benediktssonar formanns Sjálfstæðisflokksins í Valhöll í morgun.

Ég hlustaði á Krisján Þór Júlíussson þingmann Sjálfstæðisflokksins í vikulokaþætti á RÚV.

Þeir kvarta hátt yfir því að ríkisstjórnin hafi slegið á útrétta sáttahönd í vikunni þegar mest sé um vert að leita eftir breiðri sátt um nýjar lausnir á Icesavedeilunni.

Þarna falla þessir frammámenn Sjálfstæðisflokksins á fyrsta prófi þegar vonast er eftir nýjum tökum og nýjum lausnum á vanda þjóðarinnar byggðum á breiðri samstöðu.

Í orði kveðnu kalla þeir eftir slíkri sátt og samstöðu.

En bæta svo við, eins og Bjarni á Alþingi í gær, að slík sátt verði að vera á skilmálum þeirra sem eru á móti Icesavesamningunum.

Á sama tíma sýnir ríkisstjórnin stillingu, undirbýr þjóðaratkvæðagreiðslu eins og vera ber, og spyr ósköp einfaldrar spurningar: Hvað vilja stjórnarandstöðuflokkarnir nákvæmlega? Viðurkenna þeir einhverjar skuldbindingar? Ef svo: hvaða skuldbindingar og hvers vegna?

Vilja þeir semja við Hollendinga og Breta eða vilja þeir láta reka á reiðanum og bíða málshöfðunar?

Ef þeir vilja breiða samstöðu hér innanlands um einhverja nýja stefnu í Icesavemálinu verður að finna vettvang og sennilega nýja fulltrúa stjórnmálaflokkanna en þá sem æfðastir eru í átakaþrasinu og skotgrafarhernaðinum á Alþingi.

Sú þjóðaratkvæðagreiðsla sem framundan er er einhvern veginn dæmd til að fara á einn veg; það liggur nánast í spurningunni sem borin er undir kjósendur, að þeir hljóti að hafna því að á sig séu lagðar þungar byrðar. Enginn í veröldinni svarar slíkri spurningu játandi.

Skynsamt fólk veit að Icesave er í eðli sínu nauðasamningar. Sjálfur vil ég ekki borga en er ráðinn í að vera maður með mönnum og standa við skuldbindingar, koma jafnt fram við alla menn.

Ég veit hins vegar ekki lengur hvernig það verður best gert. Ég er sammála þeim sem segja að stjórnmálamenn megi ekki víkja sér undan þeirri ábyrgð að finna nýjar lausnir þótt þjóðin fái að bera sína ábyrgð í þjóðaratkvæðagreiðslu um fyrirliggjandi Icesavelög.

Íslensk stjórnmál verða að taka sig taki. Líka forysta Sjálfstæðisflokksins sem ekki hefur enn gert upp bankahrunið inn á við heldur stungið endurreisnarskýrslu sinni ofan í skúffu að vilja Davíðs Oddssonar.

Það kemur henni í koll þegar skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis kemur út.