Hvað átti nýlega kjörin ríkisstjórnin að gera? 
Forsetinn varð á vegi hennar eftir að hún hafði með naumindum - og í tvígang á einu ári - komið Icesave lögunum með harmkvælum í gegn um þingið?

Átti hún að fagna ákvörðun Ólafs Ragnars um að vísa málinu til þjóðarinnar?

Það var helst að skilja á framsóknarmönnum þessa lands í gær að ríkisstjórnin hefði glutrað niður tækifærum dagsins til þess að gleðjast með þeim. "Svakalega er hún pirruð."

Gott ef ríkisstjórnin átti ekki að rétta út sáttahönd að ósk forsetans?

Hafði forsetinn rétt sáttahönd?

Guðmundur Ólafsson hagfræðingur hafði örfá orð um þetta á vef DV.is í gær: "Mér finnst ákvörðun forsetans ákaflega vafasöm og nú veltur þetta allt á því hvernig Bretar og Hollendingar taka þessu. Þeir geta nú gert það sem þeim sýnist. Ég vona að þeir séu meiri vinir okkar en við eigum í raun skilið.“

Með leyfi að spyrja: Hvenær hafa stjórnarandstöðuflokkarnir sýnt viðleitni til samstöðu á undanförnum mánuðum?
Nú skyndilega gaspra þeir um að alltaf hafi verið ætlunin að greiða Icesave skuldirnar. "Bara ekki svona og með þessum skilmálum."
 
Þjóðin er eins og eitt allsherjar illkynja sjálfsofnæmi sem ræðst gegn eigin líkama.