Eiríkur Bergmann Einarsson stjórnmálafræðingur veltir upp athyglisverðum atriðum í pressupistli sínum í dag. Sem sé þeim að falli Icesavelögin í þjóðaratkvæðagreiðslu sé ríkisstjórninni ekki sætt og hún verði að segja af sér.

Þessi skilningur Eiríks er ekki illa rökstuddur. Hann snýr málinu einnig við og segir, að verði lögin samþykkt hafi þjóðin hafnað forseta sínum og þá sé komið að honum að segja af sér.

Inn í þetta mynstur eru byggð átök og ófriður.

Hið merkilega er að Ólafur Ragnar Grímsson skaut Icesavelögunum til þjóðarinnar með þeim orðum að hann vonaðist til að sú niðurstaða leiddi til varanlegra sátta og farsældar fyrir Íslendinga um leið og hún leggði grunn að góðri sambúð við allar þjóðir.

Eins og Eiríkur bendir á leiðir ákvörðun Ólafs Ragnars miklu frekar til átaka, já einvígis, milli forsetans og  þeirra sem styðja ákvörðun hans annars vegar  og ríkisstjórnarinnar og þeirra sem vildu að hann staðfesti lögin hins vegar.

Reyndar hefur það aldei farið átakastjórnmálamanninum Ólafi Ragnari vel að tala um samstöðu og frið. Að minnsta kosti ekki í íslenskum stjórnmálum.

Nýjar fréttir benda til þess að Ólafur Ragnar hafi legið undir feldi líkt og Þorgeir Ljósvetningagoði gerði forðum er hann vildi sætta heiðna menn og kristna. 
Forsetanum láðist hins vegar að hlusta á ýmis rök málsins og grundvalla afstöðu sína á málefnalegan hátt.

Af þessum sökum er samlíkingin milli Ólafs Ragnars og Þorgeirs Ljósvetningagoða óviðeigandi.

En samlíkingin leiðir hugann að annarri samlíkingu, sögunni af J.F.Kennedy  þegar hann áréttaði stuðning Bandaríkjanna við Þjóðverja eftir að Austur Þjóðverjar höfðu reist Berlínarmúrinn árið 1963 með stuðningi Sovétríkjanna. Þá sagði Kennedy þessi fleygu orð. „Ich bin ein Berliner!“

Löngu síðar átti Ronald Reagan Bandaríkjaforseti að hafa verið staddur í Hamborg í Þýskalandi og ekki viljað vera minni maður en Kennedy. Og sagði: „Ich bin ein Hamburger!“