Málsskotsréttur forseta Íslands í 26. grein stjórnarskrárinnar var áreiðanlega hugsaður fyrir untantekningartilvik, jafnvel þegar um einhvers konar ógnarnir er að ræða sem steðjað gætu að lýðræðinu eða þjóðinni með lagasetningu.

Þannig væri hægt að nota orðið „öryggisventill“  um þá grein stjórnarskrárinnar sem færir forsetanum þetta vald.

Í fjölmiðlamálinu árið 2004 kaus Ólafur Ragnar Grímsson forseti að tala um gjá milli þings og þjóðar. Það gat verið viðeigandi hafi hann talið, að með fjölmiðlalögunum væri verið að setja grófar hömlur við tjáningarfrelsi eða öðrum stjórnarskrárbundnum réttindum.

Það hefði hann þá átt að tiltaka sem efnisatriði málsins og grundvöll ákvörðunar sinnar.

Með sama hætti verður hann að segja þjóðinni nú að Icesaveskuldbindingin ógni fullveldi og sjálfstæði þjóðarinnar eða eitthvað í þá veru og því verði þjóðin að fá að kjósa um Icesavelögin. Fyrir þessu verður hann að færa gild rök og vísa til þess að um algera undantekningu sé að ræða sem varði mannréttindi, fullveldi o.s.frv.

Þetta segi ég vegan þess að varla ætlast forseti lýðveldisins til að hann verði miðja stjórnmálanna í landinu um ókomna framtíð.

Ég reikna með að Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon hafi í fyrradag leitt Ólafir Ragnari forseta fyrir sjónir að þau boði til kosninga synji hann lögunum frá 30. desember staðfestingar.

Vígstaða ríkisstjórnarinnar er því mjög góð hvernig sem á málið er litið.