Margir segja í mín eyru þessa dagana að íslenska þjóðin lifi merkilega tíma.
Það má til sanns vegar færa. Margvíslegir hagsmunir togast á í kjölfar bankahruns og áfalls heilmila og fyrirtækja. Upp úr kafinu hefur einnig komið að þjóðin á við alvarlegan siðferðisvanda að stríða sem nærðist í þjóðfélagi frændhyglinnar og kunningjaveldisins þar sem ekki var spurt um siðferði, getu eða hæfileika heldur flokksskírteini, frændsemi eða klíku þegar útdeilt var gæðum eða öðrum spyrnt út.
 
Ofan á þetta hefur nú bæst stjórnkerfiskreppa sem lýsir sér í því að framkvæmdavaldið, forsetinn og Alþingi hreyfast í einhvers konar slímkenndri pattstöðu: Ríkisstjórnin er ekki það yfirvald að geta framfylgt stefnu sinni, til dæmis í Icesave-málinu. Hún er að vísu veikari en hún þyrfti að vera vegna órólegu deildarinnar í VG, en það er kunnur vandi ríkisstjórna óháð stjórnkerfisvanda.

Engar skýrar línur er að finna á Alþingi þar sem vald stjórnmálaflokka er gert tortryggilegt og hver þingmaður á að vera sinn eigin flokkur með sína sannfæringu.  Engin málefnaleg rök eða hugmyndafræði styðja eitt eða neitt af þessu. Ekki er allt sem sýnist og gangverk gamla flokkakerfisins og þau hagsmunaátök sem það stendur fyrir ráða enn ferðinni.
Nýjungin – og það sem raunverulega veldur stjórnkerfisvandanum nú – er að Ólafur Ragnar Grímsson, forseti lýðveldisins, hefur nú gengið miklu lengra en ráð er fyrir gert í stjórnarskránni.
Gefum okkur að honum sé heimilt að vísa máli til þjóðarinnar eins og hann gerði við Icesave-lögin upp úr áramótunum. Gegn því standa önnur rök sem til dæmis Davíð Oddsson hélt á lofti í fjölmiðlamálinu árið 2004 um að forsetinn sé í raun ábyrgðarlaus og láti ávallt ráðherra annast framkvæmd mála. Væntanlega er Davíð og skoðanabræðrum hans  þóknanleg túlkun Ólafs Ragnars nú á 26. grein stjórnarskrárinnar um málskotsréttinn.
Þetta er kölluð hentistefna.

En forsetinn hefur gengið miklu lengra og hefur nú tekið sér framkvæmdavald sem samkvæmt þrískiptingu valdsins er í höndum ríkisstjórnarinnar.
Hann kemur fram í fjölmiðlum erlendis, til dæmis á CNN, og fer yfir rökin um lýðræðisást þjóðarinnar; hann hafi tekið lýðræðið fram yfir efnahags- og markaðsrök þegar á reyndi og vísað ágreiningi um alvarlegar efnahagslegar álögur til þjóðarinnar.
Reyndin er sú að forsetinn talar í raun gegn stefnu stjórnvalda þegar hann hann lætur ríkisstjórnina undirbúa þjóðaratkvæðagreiðslu en leggst í áróður fyrir NEI-hreyfinguna í erlendum fjölmiðlum. Hvort sem honum líkar betur eða verr talar hann máli Bjarna Ben, Sigmundar Davíðs, Ögmundar og Davíðs Moggaritstjóra þegar hann fært tækifæri til að koma fram í fjölmiðlum.
Hvorki Davíð né Ólafur Ragnar eru á leið í valdastólana innan íslenska stjórnkerfisins þótt þeir noti óreiðuna sér til framdráttar.

Hvað er það annað en stjórnkerfiskreppa þegar forsetinn tekur ráðin af framvæmdavaldinu, talar í raun gegn því og kallast svo ábyrgðarlaus samkvæmt stjórnarskrá ef á reynir sem þýðir að ábyrgð er alltaf á herðum ríkisstjórnarinnar.
Var það einmitt stjórnkerfiskreppa sem við þurftum núna ofan á fjármálakreppuna?
Ságrætilegast er að Icesave-málið er að líkindum hálfgert smámál við hlið annarra vandamála þjóðarinnar. Vaxandi líkur eru á að þrotabú Landsbankans  eigi fyrir grundvallar innstæðutryggingum. Vexti er hægt að lækka þrátt fyrir núverandi samning og dómstólaleiðin er einfaldlega ekki í höndum íslensku þjóðarinnar.
Svo er að sjá sem þetta sé að renna upp fyrir Bjarna Benediktssyni formanni Sjálfstæðisflokksins. En jafnvel þótt Icesave verði ekki nema 10 prósent kreppuvandans er það ekkert hagsmunamál Sjálfstæðisflokksins að beina sjónum að Seðlabankanum og peningamarkaðssjóðunum þar sem forystumenn flokksins beittu sér fyrir því í hruninu að bjarga eignastétt landsins með flokksskírteinið upp á vasann.
Ég tel að forseti Íslands beri nú nokkra ábyrgð á nú stefnir í hámarkstjón þjóðarinnar öðru sinni á einu og hálfu ári.
Því las hann til dæmis ekki bréf ríkisstjórnarinnar í byrjun árs? Eða bréf frá Friðriki Má Baldurssyni hagfræðingi áður en hann vísaði Icesave til þjóðarinnar. Friðrik Már setti fram afar veigamikil rök fyrir undirritun laganna og gildistöku þeirra. 
Ofan á allt annað eru svo dregnir fram einhverjir öfgamenn, eins og Max Keiser sjónvarpsmaður í Silfri Egils, sem heimtar dauðadóma yfir fjárglæframönnum og skorar á Íslendinga að segja NEI í þjóðaratkvæðagreiðslu.
 
Halldór Laxness hafði rétt fyrir sér í Innansveitarkróníku:
 “Því hefur verið haldið fram að íslendíngar beygi sig lítt fyrir skynsamlegum rökum, fjármunarökum varla heldur, og þó enn síður fyrir rökum trúarinnar, en leysi vandræði sín með því að stunda orðheingilshátt og deila um titlíngaskít sem ekki kemur málinu við; en verði skelfíngu lostnir og setji hljóða hvenær sem komið er að kjarna máls. Afturámóti klífa þeir þrítugan hamarinn til að verða við bænarstað vina og frænda, enda mundi landsbygð á Íslandi hafa lagst niður fyrir mörgum öldum ef eigi væri svo.”